سرویس مد و لباس هنرآنلاین: بهاره مبرز که فارغالتحصیل رشته میکروبیولوژی است، چند سال است در کرمان در زمینه طراحی و دوخت لباس فعالیت کرده و محصولات خود را با نام "گیلاکو" ارائه میکند. او در گفت و گو با هنرآنلاین گفت: از دوره دبیرستان به طراحی علاقه داشتم و سعی کردم آن را یاد بگیرم. پس از یاد گرفتن خیاطی از یکی از دوستانم برای خودم لباسهایی میدوختم که وقتی دیگران میدیدند از آنها تعریف میکردند و همین باعث شد فعالیت در زمینه لباس را به صورت جدی ادامه دهم.
مبرز افزود: آثار من خیلی جوان پسند و سرسبز است و در عین اینکه میخواهد المانهای ایرانی را در خود داشته باشد، مدرن هم هست. استفاده خیلی واضح و مشخص از طرحهای سنتی ممکن است برای جوان امروز جذابیت نداشته باشد، بنابراین سعی میکنم با استفاده از اسطورهها و داستانهایی که در تاریخ ما هست لباسهای زیبایی طراحی کنم.
او در مورد عوامل موثر بر طراحی لباس گفت: سلیقه طراحان لباس تا حدی وابسته به محصولات وارداتی است، چون مجبوریم از پارچههای وارداتی استفاده کرده و بر اساس آن چیزهایی طراحی کنیم که حتی ممکن است با سلیقه ما هماهنگ نباشند.
مبرز با اشاره به اهمیت لباس در تاریخ ایران گفت: طراحی لباس چیز جدیدی برای ایرانیان نیست و از زمان هخامنشی گروههای مختلف مردم لباس خاص خود را داشتند و به پوشش خود اهمیت میدادند. ولی ما نتوانستیم ارتباطی بین پیشینه و امروز خود برقرار کنیم. مشکل طراحی لباس در ایران همین است و ما مجبور شدیم از طرحهای خارجی کپی کنیم.
او ادامه داد: با وجود اینکه تلاش میکنم در هر مجموعه خود تعدادی از لباسها مشخصات ایرانی داشته باشد، میبینم که هنوز فروش مدلهای غربی بیشتر است. اما باید صبر کنیم تا بتوانیم کمکم سلیقه مخاطب را به سمت طرحهای ایرانی سوق دهیم. باید کارهایی ارائه دهیم که آنقدر خاص و جذاب باشند تا مشتری آن را به طرحهای غربی ترجیح دهد.
مبرز افزود: به نظر من باید ببنیم هنر از کجا شروع میشود. شروع هنر از جایی است که مهارت به اوج میرسد، یعنی یک مهارت خیاطی داریم و یک هنر طراحی لباس. اگر کارمان مثل کارهای غربی فروش نمیرود باید ببینیم در کدام زمینه مشکل داریم. متاسفانه مهارت خیاطی توسط آموزشگاههای وابسته به فنی و حرفه ای آموزش داده میشود که عموما خودشان هم ضعف دارند و نمیتوانند خیاطهای حرفهای و مجرب آموزش بدهند.
او ادامه داد: عدهای از هنرمندان هم شناخت کافی از گنجینه فرهنگ و هنر ایران ندارند، بنابراین واضح است که محصولات ما توان رقابت با محصولات خارجی که به این دو مهم مجهز هستند را ندارند. وقتی محصولی در یک کشور تولید نمیشود دلیلش این است که توجیه اقتصادی برای آن وجود ندارد. وقتی دولت از هنرمند طراح حمایت نمیکند صنعت پوشاک به جای تبدیل شدن به برندهای بزرگ به سمت کارگاههای تولید کپی سوق داده میشود.
مبرز افزود: این مساله باعث میشود سلیقه مردم رشد نکند. نکته دیگر اینکه هنرمند طراح باید بتواند از طراحی خود کسب درآمد کند و قانون کپی رایت در مورد آثارش رعایت شود تا برای وقتی که صرف طراحی میکند توجیه اقتصادی داشته باشد.
این طراح لباس ادامه داد: معتقدم فرهنگ ما گنجینه بزرگی از امکانات طراحی را در اختیار ما گذاشته است. ما فیلسوفی داریم به نام شیخ اشراق که معتقد است علاوه بر جهان مادی و جهان ملکوتی، جهان سومی هست که در آن همه چیز شکل و طرح و صورت دارد. مطمئنم خیلی هیجان انگیز است اگر ما بتوانیم به مردم نشان دهیم که زیبایی در این عالم سوم چه شکلی دارد. مثلا شیخ اشراق معتقد است که اشعه خورشید به شکل پرنده سیمرغ است یا خورشید درخت طوبی ست. ما این المانها را در کار طراح های بزرگ دنیا و ابر برندهای جهان میبینیم، پس چرا خود ما از آنها استفاده نکردیم؟
مبرز افزود: لباس از نظر من متنی با خاصیت یک ارگانیسم در معنای پساساختارگرایانه است. ساختارگراها معتقد به مکانیزم هستند. آنها فکر میکنند لذت و زیبایی یک فرمول همیشگی و غیر قابل تغییر دارد. این همان اندیشه حاکم در فضای تولید پوشاک کشور ماست. برخلاف این اندیشه، باور اورگانیسمی اعتقاد دارد یک متن هنری میتواند مانند یک موجود خود را در جریان تکامل بازسازی کند. متأسفانه باور غالب در فضای تولید کشور ما مکانیکی است. هرنوع خلاقیتی یا به اتهام غیر هنری بودن و یا عبور از هنجارهای فرهنگی سرکوب میشود. این درحالی است که در این فرهنگ آنقدر ظرفیتهای پرداخت نشده وجود دارد که تا چند قرن آینده به مرزهای شکستن آنها حتی نزدیک هم نمیشویم.
او با بیان اینکه آرزوی گیلاکو تبدیل شدن به یک طراح مؤلف است افزود: شعار ما یعنی "رویایت را بپوش" به همین موضوع اشاره دارد. رویایی که از ناخودآگاه ذهنی یک انسان ایرانی بر میآید و بدون تردید تفاوتهای فرمی پایهای با رویاهای دیگر انسانها در دیگر فرهنگها دارد.
انتهای پیام/