سرویس سینمایی هنرآنلاین: صدا، تصویر، حرکت... همه چیز در فیلم "ارغوان" عالی است؛ دوربینی که از پشت دیوار‌ها به زندگی گذشته و حال سرک می‌کشد مدام و نیمه‌های پنهان آدم‌ها را در قاب می‌گرد، صدای واضح کوچک‌ترین شی که در صحنه جا به جا می‌شود (صدای باز شدن آن چتر‌ها چه خوب است)، بازی‌ها به جز یکی دو مورد که مرور زندگی در آن‌ها جریان دارد و رنگ‌بندی قاب صحنه‌ها.

فیلم "ارغوان" بار دیگر ثابت می‌کند کیوان علیمحمدی و امید بنکدار بر کارگردانی مسلط هستند. سینما را می‌شناسند و به جزئیات آن اهمیت می‌دهند. گویی با ساخت هر فیلم یک بازی سرخوشانه را آغاز می‌کنند که پلان به پلان با این بازی جلو می‌روند. آن‌ها به واقع وقتی فرمان صدا، دوربین، حرکت را می‌دهند به هر سه رکن این فرمان مسلط هستند؛ اما...

در سینما پیش از فرمان حرکت، فیلم حرکت خود را آغاز کرده است. جایی روی کاغذ. شخصیت‌ها شکل گرفته‌اند، روایت کامل شده است و دستی پنهان از درون فیلمنامه همزمان فرمان حرکت می‌دهد. در فیلم "ارغوان" این دست با دست کارگردان‌ها هماهنگ نیست. گویی هر چقدر این دو سینما را به لحالظ بصری خوب می‌شناسند، دست پنهان فیلمنامه‌نویسی روایت در سینما را گم می‌کند برای همین قصه فیلم "ارغوان" کند شروع می‌شود، می‌پیچد به یک گره نه چندان محکم، اتفاق در روایت پیشبرنده‌تر از اصل روایت است (مثل برخورد زن و مرد در کتابفروشی)، شخصیت‌ها درست به هم پیچ نمی‌شوند، درک آن‌ها ناقص می‌ماند و دیالوگ‌ها‌ گاه کلیشه‌ای و‌گاه حتی آزار‌دهنده. روایت زندگی برخی از شخصیت‌ها زیادی ساختگی است (مثل طلاق دوباره زن از شوهرش با آن نحوه روایتی که برای مرد در پیش می‌گیرد یا دلیل سکوت مرد در مقابل اجرای وصیت زنش). همین می‌شود که مخاطب علیرغم اینکه تصویر فیلم او را به سمت خود می‌کشاند، فیلمنامه او را پس می‌زند. انگار آن داستان کوتاه شاعرانه هرگز به زبان سینما ترجمه نشده باشد. دوست دارد تصاویر را بدون روایت دنبال کند یا برود یک گوشه بنشیند قصه را با جادوی کلمات بشنود.‌‌ همان که اشاره شد: آن دست پنهان فیلمنامه‌نویسی و دست کارگردان‌ها همسو با هم فرمان صدا، دوربین، حرکت نمی‌دهد.

انتهای پیام/

آزاده سهرابی