سرویس تئاتر هنرآنلاین: نمایش "صدای آهسته برف" به کارگردانی جابر رمضانی در نهمین روز از جشنواره تئاتر فجر در تالار استاد سمندریان مجموعه ایرانشهر به روی صحنه رفت. این نمایش نیز در بخش مرور تئاتر ایران و مسابقه بینالملل حضور دارد.
"صدای آهسته برف" نوشته پیام سعیدی و جابر رمضانی است، با دراماتورژی محمد چرمشیر که اواخر آبان ماه به روی صحنه رفت و این بار در جشنواره تئاتر فجر بار دیگر این تجربه تکرار شد. این نمایش به لحاظ موقعیت خاص و ناب نمایشی که دارد تجربه متفاوتی است برای مخاطبان و در دایره زیباییشناسی آنها قطعا نمایش متفاوتی خواهد بود.
نمایش درباره یک خانواده ایرانی است که در کوهستان زندگی میکنند و نوع زندگی آنها همراه با سکوت و نیازمند سکوت و تمرکز است. چراکه کوچکترین صدایی باعث ریزش بهمن میشود، اما این خانواده حالا بایک مشکل روبه رو هستند و آن به دنیا آمدن نوزادی است که گریههایش ترس بهمن را در دل خانواده صدچندان میکند.
این نمایش نیز مانند تمام نمایشهای دیگر از ابتدا به مخاطب گوشزد میکند که قرار است در چه فضایی قرار بگیرد، "صدای آهسته برف" نیز نیازمند سکوت است. از ابتدای ورود صدای سوز و سرما به گوش مخاطب میرسد و سفیدی برف را در تمام صحنه نمایش میتوان دید به نوعی دکور و میزانسنی که در صحنه وجود دارد، از ابتدا مخاطب را همراه میسازد و او را درفضای سرد و وهم آلود کوهستان قرار میدهد، اما سکوت و سکوت در این نمایش که بیشتر بر مبنای حرکت است تا دیالوگ گاهی چنان ضربهای وارد میکند که مخاطب را از دیدن نمایش دلزده میکند.
صدای بم و آهسته بازیگران اجازه شنیدن همان چند خط دیالوگ را نیز از مخاطب میگیرد و این باعث خستگی مخاطبی میشود که قرار است یک ساعت در سالن نمایش نشسته و شاهد بخشی از زندگی افراد کوهستان باشد.
از سوی دیگر با وجود این که این نمایش، روایتگر برههای از زندگی یک خانواده ایرانی است، اما آنچه که دیده میشود نه تنها نشانی از یک خانواده ایرانی و اصالتهای خانواده ایرانی را نمایش نمیدهد، بلکه بیشتر تداعیکننده بخشی از زندگی یک خانواده غربی در دل کوهستانی غربی است که هیچ رنگ و بویی از اسلوبهای ایرانی ندارد. شاید بتوان گفت تنها چیزی که در این نمایش نشان از ایرانی بودن دارد، تاری است که در دست مرد جوان دیده میشود.
سبک اجرایی این نمایش فضا و اتمسفر است و عنصر مهم و قالبی است. شاید یکی از مهمترین تجربیات متفاوت برای تماشاگران هم همین باشد. چرا که "صدای آهسته برف" شبیه دیگر نمایشها نیست که مخاطب با خیال راحت به صندلی تکیه داده و مطمئن باشد همه چیز را دریافت میکند و اتفاق خاصی رخ نمیدهد. در واقع در این نمایش جزئیات پیش برنده داستان است و تماشاگر باید با دقت نظر بیشتری کار را ببیند.
انتهای پیام/