سرویس نمایش هنرآنلاین: نمایش "پپرونی" روایتی است درباره اخلاق. داستان دو زوج که بر سر اتفاقات پیش پا افتاده با هم درگیر میشوند. از تنشی که بین آنها ایجاد میشود، هر کس دیگری را محکوم به بیاخلاقی میکند و در نهایت پردهها کنار رفته و هر کدام از آنها متوجه میشود، به نوعی پایش لغزیده و کاری غیر انسانی از وی سر زده است.
روی خط اخلاق و انسانیت راه رفتن زیاد هم آسان نیست. پا میلغزد، تن به سویی گرایش پیدا میکند، دست میلرزد، نگاه میچرخد و اگر مراقب آن نباشی روزی نگاه میکنی و خود را میبینی که تا خرخره در منجلاب فرو رفتهای. منجلابی که شخصیت نمایش خود و همسرش را در آن غرق میداند و البته معتقد است او دست همسرش را نگرفته تا به اجبار وی را به این چاه بیندازد، بلکه مزه آن برای همسرش نیز شیرین بوده است.
دو زوج مهمان نیز جای محکمی نایستادهاند. آنها نیز پروندهشان باز میشود. یکی پولی به زندگی آورده که میدانسته از منابع مشکوک به دست آمده و دیگری کتابهایش را بدون مجوز وارد بازار میکند. یکی دارو احتکار میکند و دیگری میبیند و چون از منافع این احتکار بهره میبرد، سکوت میکند. پس پای همه به یکسان در ماجرا گیر است و سهم هر کس کمتر از دیگری نیست. هیچ کدام نمیتواند دیگری را محکوم کند و تنها بین آنها تنش و درگیری ایجاد میشود و البته در این تنشها، حرفها عیان و آشکار میگردد.
"پپرونی" نمایش آدمهای متوسط است، آدمهایی از طبقه متوسط جامعه با درگیریهای خاص طبقه بورژوای اجتماع نو کیسه. زن و شوهری مشغول اسباب کشی هستند و زوج دیگری برای کمک به خانه آنها آمده است. آنها زندگیشان را توی کارتنها فرو میکنند تا به جای دیگری منتقل شوند. قرار است به خانهای بزرگتر، آسودهتر و با وسایلی شیک و امروزی و تازهتری بروند. قرار است پوست بیندازند. اما این زندگی دلچسب هیچ کدام نیست. چرا که خودشان میدانند برای رسیدن به این رفاه، خلافها کردهاند، پایشان لغزیده است، حقی را خوردهاند، کلکی زدهاند و حالا با اینکه رفاه به آنها داده شده اما زندگی درونی آشفتهای را طی میکنند. آنچه بر صحنه دیده میشود اما آشفتهتر مینماید. دکور نمایش چهار فضا ایجاد کرده است. اتاق پذیرایی، اتاق خواب، توالت و راهرو که بازیگران مدام در بین این فضاها که همه یک جا دیده میشوند و هیچ دیواری بین آنها نیست رفت و آمد میکنند.
این دکور هر چند میتواند ایده خلاقانهای باشد اما آنقدرها هم کاربردی به نظر نمیرسید و کارگردان برای اینکه دکورش را کاملا توجیه کرده باشد، مدام بازیگران را حتی بیجهت، از این فضا به آن فضا میکشاند. کارتنها مدام باز و بسته میشوند، وسایل مدام از این اتاق به آن اتاق کشانده میشوند، بر سر هر بحثی یک فضا ترک میشود و بازیگران تنها یا دوتایی به فضایی دیگر حرکت میکردند و این ذهنیت را ایجاد میکرد که کارگردان نه در خدمت نمایش که بیشتر در خدمت دکور است.
درگیریها از همان ابتدای نمایشگاه چنان اوجی میگیرد که ادامه داستان در آن موقیعت را غیر ممکن مینمایاند و ذهن انتظار دارد پرده همین جا بسته شود و پرده دیگری در یک موقعیت زمانی یا مکانی دیگر به نمایش درآید اما بازیگران ناگهان از آن اوج ناراحتی و درگیری پایین میآیند و فضا را آشتی جویانه میکنند و این فرود خیلی وقتها منظقی به نظر نمیرسد.
این اوجها و ناگهان فرودها چندین بار در نمایش تکرار میشود و لطمه را به پایان داستان میزند. داستان به نظر مخاطب یک جاییاش میلنگد. تماشاچی متوجه نیست کجای قصه قرار گرفته و آیا نمایش واقعا به پایان رسیده یا هنوز ادامه دارد؟ در نتیجه تماشاچی همچنان در بهت و انتظار سالن را ترک میکند.
صرف نظر از این همه نمیتوان درباره بازی بچگانهای که روی صحنه توسط یکی از بازیگران زن اجرا میشود، سخن نگفت. کودکانهگی وی با اینکه سعی دارد فضا را در اختیار بگیرد و خوشمزگی کند، اما نه بر جذابیت داستان میافزاید، نه ضرورت نقش و قصه را نمایش میدهد و نه کمکی به پیشبرد قصه میکند. بازی نچسب وی نه از شیوه بازیگری او، بلکه از مُدی سر بر آورده که نمایش طبقه متوسط این روزها، ساخته و پرداخته است. در زیر این ژست نارسا و مُد تبلیغاتی اما بازیگر توانمندی نهفته است کهگاه در لحظاتی میتوان خود بازیگریاش را به تماشا نشست و لذت برد.
"پپرونی" به نویسندگی سپیده خمسه نژاد و کارگردانی مسعود طیبی در سالن چهارسو به اجرا در آمد. در این نمایش بهروز کاظمی، مسیح کاظمی، شیوا مکی نیان و مسعود میر طاهری به ایفای نقش پرداختند.
انتهای پیام/