سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: واهه آرمن گفت: "اسب‌ها در خواب شاعران را سواری می دهند" عنوان مجموعه شعری است که در نشر چشمه منتشر خواهد شد. او گفت: درونمایه اصلی این شعرها احساسات، اندیشه‌های اجتماعی، فلسفی و سیاسی وعاشقانه سربازی شاعر است که گاه به شوریدگی و گاه به دلخستگی او می‌انجامد.

به گفته این شاعر معاصر، این مجموعه شامل 100 شعر کوتاه است که حدفاصل سال‌های 1390 تا 1393 سروده شده و در دو بخش "شاعری در سنگر" و "سربازی در کتابخانه" گرد آمده است.

واهه آرمن در توضیح این اشعار گفت: اشعار این مجموعه در واقع روایت جنگی است بی پایان که هر از گاهی در گوشه‌ای از دنیا در می‌گیرد، عده‌ای در شعله‌های آتش آن می‌سوزند و عده‌ای نیز با آتش و خاکستر به جا مانده از آن دست‌های‌شان را گرم می کنند...

واهه آرمن همچنین در این گفت‌و‌گو از انتشار دو مجموعه شعر دیگر در انتشارات نگاه خبر داد. او گفت: "نمی دانم دیر آمده‌ام یا زود" عنوان مجموعه شعری است شامل بیش از 100 شعر که از دو دفتر "بال‌هایش را کنار شعرم جاگذاشت و رفت " و پس از عبور درناها" تشکیل شده. او افزود: این مجموعه در برگیرنده اشعاری است که بین سال‌های 1382 تا 1387 سرودم.

آرمن در ادامه از چاپ سوم مجموعه "دوست دارم گاهی شاعر نباشم" خبر داد و گفت: این کتاب شامل 48 قطعه شعر- یادداشت با مضامین اجتماعی و عاطفی ، و در ساخت نظم و نثر است. آرمن توضیح داد: سطرهای این دفتر که در واقع زندگی‌نامه خودنوشت یا اتوبیوگرافی من است، آمیزه‌ای است از شعر و نثر شاعرانه. تلاش کردم ساختار هر قطعه از این مجموعه مستقل و شکل آن به هر حال آنگونه باشد که محتوای اثر ایجاب می‌کند. در نتیجه بخش‌هایی از این مجموعه را به صورت شعر و بخش‌هایی را به صورت نثر با صنایع و آرایه‌های کمتر نوشته‌ام.

او افزود: درون مایه این شعر- یادداشت‌ها مجموعه پدیده‌هایی است که در طول زندگی مرا با پرسش‌های بی پایان درباره معمای هستی مواجه کرده و در نهایت به کشفیات شاعرانه رسانده‌‌ام؛ پدیده‌هایی چون بیماری، عشق، دلتنگی و تنهایی. به گفته شاعر "دوست دارم گاهی شاعر نباشم" چاپ اول و دوم این کتاب در سال‌های 91 و 92 منتشرشد که شامل 36 قطعه شعر- یادداشت بودند و اکنون در چاپ سوم آن قرار است 12 قطعه دیگر که در یکسال گذشته سروده شده‌اند به آن اضافه شود.

شعر زیر از این مجموعه انتخاب شده است:

هوا تاریک روشن بود که سراسیمه از خواب پریدم. لابد پیش از بیداری فریاد کشیده بودم، چون چشم‌هایم را که باز کردم، خواهرم کنار تخت خوابم بود. یادداشتی را که در مُشت داشتم، زیرکانه زیر بالشم پنهان کردم. -چی شده، واهه. خواب بد می‌دیدی؟ در آن آشفته حالی خنده‌ام گرفت. پرسید: چرا می‌خندی؟ گفتم: داشتم می‌دویدم. گفت: خوب، این که خوب است. پس چرا ترسیده بودی و حالا چرا می‌خندی؟ -ترسیده بودم چون در کوچه های شهری غریب عده‌ای با نقاب‌های نیم سوخته یادداشتی را که پیر ناشناس به من داده بود در دستم دیده بودند و تعقیبم می‌کردند و می‌خندم چون می‌دانم اگر دست‌شان به من می رسید دیگر از خواب بیدار نمی‌شدم…

انتهای پیام/