سرویس تجسمی هنرآنلاین: قره باغی در مجموعه نقاشیهایش که در گالری مینا به تماشا گذاشته، واقع گرایی را با نوعی رویکرد تغزلی در میآمیزد و از این رهگذر تصویرهایی دلنشین و صمیمی پیش روی مخاطب میگذارد. آثار او در این نمایش به شدت متنوع و جذاب است و وجوه مختلفی از سوژه کلی مجموعه را شامل میشود. سوارکاری و چوگان بازی این بار بهانهای برای نقاش فراهم آورده تا با ارائه نسخههای متعدد از زوایای گوناگون به این موضوع بنگرد و هربار تصویری نو از آن را به نمایش بگذارد.
قره باغی در این نقاشیها به وضوح شعر میگوید، نگاهش به فضا و عناصر آن چنان سرشار از معانی و دریافتهای شاعرانه است که مخاطب در مییابد او این بار و در پرداختن به مضمونی که ریشه در واقعیت دارد هم احساسات و عواطف درونی خود را دنبال میکند و در جستجوی بیانی تازه در روند خلق آثارش واقعیت را تنها بهانهای قرار داده است. به نظر میرسد او در جستجوی میانبر و زبانی صریح و مستقیم به زیبایی است تا تاثیرگذاری حسی شدید و اغراق شده و با وجود رگههایی از هیجان بصری در نحوه قلم زدن، این ترکیب و همنشینی عناصر در سطح بوم است که پیش از هرچیز مخاطب را جذب میکند.
هنرمند در حقیقت ورسیونهایی از عنصر اسب و سوار را در تمامی آثار این نمایشگاه ارائه میکند و دست به کار ساختن فضاهایی رمزآلود و مکاشفه برانگیز در آنها است. او در جابهجایی و تغییرات زمانی عناصر سعی در ارائه روایتهایی چندگانه دارد و به نظر میرسد قصد دارد با در اختیار گذاشتن زاویه دیدهای گوناگون از مضمونی مشترک مخاطب را در چالشی که خود درگیر آن بوده همراه کند.
حضور و ماهیت اسبها و سوارها به عنوان عناصر اصلی مجموعه در چهارچوب پوزیشنهای مختلف سعی در نمایش موقعیتهایی از حیات پرسوناژهایش دارند. این پردهها در حقیقت پیکره یا بخشهایی از پیکرههایی را نمایندگی میکنند که واجد هویت فردی و شخصی است و میتواند به گسترهای از طیفهای انسانی تعمیم پیدا کند.
حضور عناصر در نقاشیهاگاه حضوری نیمه تمام یا میان بودن و نبودن است. راوی ماجرا یعنی نقاشگاه در جایگاه دانای کل وگاه همچون بینندهای در این سوی تصویر از زاویه نگاه مخاطب به اثر مینگرد. عوامل ناپیدای دیگری هم بر آثار سیطره انداختهاند و ابهام را در بخشهایی از آثار میگسترانند. تیرگی و روشنیهایی که از کارکرد بازنمایانه نور و سایهها فراتر میروند و هنرمند را در ارائه تصویری کنترل شده و همسو با گزینشهای نقاش در تفکیک عناصر به دیدنیها و نادیدنیها حرکت میکنند از این جمله است. او با اقرار به موقعیتی که در آن هستیم به خودش اجازه میدهد تا احساساتش را بدون واسطه بیان کند و به فرآیندی از عمل، احساس، فکر و بینش و آشکار ساختن تمام اینها با وسعت نظر و جزئیاتی صادقانه و دقیق وفادار بماند.
قره باغی نمونهای از هنر را ارائه میدهد که جهانشمول است. ارزشهای جهانشناختی این مجموعه تلاقیای است از خودآگاه و ناخودآگاه، فکر و احساس، معنوی و مادی، شخصی و عمومی که از طریق پدید آوردن آثار هنری و نمایش آنها به عموم و به این ترتیب توسعه جامعه بهوسیله بخشیدن قالبی مشترک به تجربه شخصی را مدنظر قرار میدهد. در واقع تاکید او بر ارزشهای نقاشی و هنر فیگوراتیو به عنوان وسیلهای برای خودشناسی و برقراری ارتباط و نیز اهمیت استفاده از آن برای بیان احساسات، تجربیات و اندیشههای درونی و ساختاری است که میتواند تحولات و دگرگونیهایی را برای پویایی بخشیدن به این حرکت تا حدی تضمین کند.
نقاشیهای قره باغی به صورت ویژهای تداعی کننده است و در جایگاه تصاویری برای بیان کشف حالات عاطفی - هیجانی هنرمند قرار میگیرند. در حقیقت نقاشیهای او برخاسته از نگاه خالق خود به پدیدهها است. آنچه این آثار را متمایز و ظرفیتهای ویژه ذهنی را در آنها بارور میکند برخورد مستقیم هنرمند با عنصر رنگ و همسو کردن ذهن با آن است.
بازنمایی روایتگرانه آثار او، تفسیری است که در مرحله نخست در تفکر هنرمند مصداق یافته و در این مواجهه تلاش میشود کارکرد جهان ذهنی جایگزین جهان واقع شود و در پیوند با عناصری که نقاش پیشنهاد میدهد بازتعریف شود. در این تلاش، حضور جهانی بیرونی به عنوان موردی عینی، در آثار آشکار میشود. به این ترتیب اثری مستقل از تخیل هنرمند به ظهور میرسد که با مکاشفهای هنری مسیری ذهنی را در مرور بخشی از خاطرات او به سامان میرساند.
نقاش در ارائه چیدمان و ترکیب بندی آثارش ضرباهنگ پرتحرکی را در گردش و جابه جایی عناصر تابلوها حاکم میکند و مجال آن را میدهد که بیننده در سیر دیداری خود از آثار با تک تک عناصر نیز رو به رو شود.
زیبایی در این آثار موضوعی حسی و شناخت شخصیت توامان است. زیبایی عینیت یافتهای که با صراحت خودنمایی میکند و میکوشد مفهومی ذهنی را با تکیه بر ساختاری برنامه ریزی شده ارائه کند. او زیبایی را به عنوان جلوه حسی ایده تعریف میکند که با شکوفایی حقیقت سوژه و نه با یک بازی صرفاً خوشایند یا سودمند خودش را نشان میدهد. مطلوب او نه انعکاس بیکم کاست که نمود توامان حرکت- ایستایی و نمودی حقیقت طلبانه از زندگی و سوژه زنده است. او سوژه زمانمند و مکانمند را در موقعیتی تثبیت شده در زمان و مکان نگه میدارد و عاری از گزند و تغیر در پیش روی مخاطب میگذارد. شیوه ادراک حسی او در خدمت پدیدهای است که به عنوان یک امکان، تصاویری درون گرایانه را به صورتی موکد و موثر بازتولید میکند.
انتهای پیام/
بهروز فایقیان