سرویس نمایش هنرآنلاین: نمایش "wow" یا به قولی "وو" به معنی جهان زن، داستان زنی در غربت را روایت میکند. این زن ده سالی است به دلایلی در یک کارگاه عروسک سازی مخفی شده و نمیتواند از آنجا خارج شود. وی از طرف صاحب آنجا و شوهرش تحت فشار قرار میگیرد و در پایان به خود زنی میافتد.
تینو صالحی درباره این نمایش به خبرنگار هنرآنلاین گفت: من سعی کردهام ساختار دیالوگ گویی منسجمی که در تئاتر مرسوم است به هم بریزم. صحنههایی مونولوگ است که نباید باشد، در صحنههایی تکرار کلماتی است که نباید باشد، جاهایی با گونهای از حرف زدن منقطع رو به روییم که نباید چنین بیانی داشت و تمامی اینها جایگزین یک کلیشه شده به نام لهجه. اگر کلیشه شده کار میشد، از لهجه استفاده میکردم.
او درباره شیوه اجرایی نمایش توضیح داد: شیوه اجرایی این نمایش بیشتر تمرکزی است که بر تماشاگر دارد. جایگاه تماشاگر را تغییر میدهم و از حالت دو سویه خارج میکنم. این کار بر اساس تجربهای که پیش از این از 1900 به بعد انجام شده است اما چون نتیجهای در بر نداشته این تجربه باز هم تجربهپذیر است.
صالحی ادامه داد: آنتونن آرتو جملهای دارد که میگوید: در آرزوی تئاتری هستم که به جای این که مخاطب تئاتر را در بر بگیرد و یا مخاطب رو به روی تئاتر باشد، تئاتر، مخاطب را در بر بگیرد. براساس این جمله جای تماشاگر را عوض کردم. تماشاگر مشارکت نمیکند اما مشارکت ذهنی دارد و خودش را در جایگاه بازیگران میبیند.
این بازیگر و کارگردان تئاتر در ادامه درباره طراحی صحنه این نمایش توضیح داد: در این نمایش از طراحی پیچیدهای استفاده نکردم بلکه طراحی من بر اساس سالن حافظ است و هر آنچه در سالن حافظ میبیند. اگر قرار بود جای دیگری کار میکردم، هر آنچه در کل ساختمان بود، دکور من میشد.
او اضافه کرد: از دو سال پیش دوست داشتم فرصتی دست بدهد که این کار را در تالار حافظ انجام بدهم و امسال هم که فهمیدم سالن حافظ را میخواهند خراب کنند، فهمیدم که نمایشم دیگر به درد نمیخورد و فکر کردم سریع دست به کار شوم و متن را برای جشنواره بفرستم.
صالحی درباره ایده نمایش گفت: طرح این نمایشنامه در حدود دو سال پیش به ذهنم رسید و دوسال نوشتن آن زمان برد. این متن برداشت خیلی دوری از مدهآ است. و تنها یک مسئله در هر دو آنها مشترک است و آن فرزند کشی است ولی آنچه بیش از هر چیز ذهن مرا درگیر خود کرد، مشکلاتی بود که با زبان داشتم.
صالحی این نمایش را روانشناسی خودش دانست و گفت: من شخصا وقتی به زبان دوم حرف میزنم حس میکنم دو بار دارم حرف میزنم یکی در ذهنم و دیگری بر زبانم. برای همین همیشه درگیر هستم. وقتی انسان در فشار غربت قرار میگیرد، یا فشارهای دیگر، این موضوع میتواند مسئله ساز باشد. دو زبانه بودن آنها روانشناسی آنها را بهم میریزد. مسئله دیگری هم که داشتم موضوع مهاجرت سوسن تسلیمی است. وقتی تسلیمی به کشور سوئد مهاجرت میکند، به دلیل بلد نبودن زبان کسی با او کار نمیکند و مجبور میشود "مدهآ" را یک نفره کار کند طوری که پلیس میخواسته او را دستگیر کند و اینقدر تکان دهنده بود که مجبور شده بود، برود روزنامههاییکه عکساش توی آنها منتشر شده بود، جمع کند به پلیس نشان بدهد تا دستگیرش نکنند و بگوید در کشور خودم بازیگر معروفی بودهام. این یکی از اساسیترین مسائلی بود که باعث شد من داستان زنی در غربت را بنویسم.
صالحی درباره شرایط جشنواره گفت: آرزو دارم جشنواره امسال جشنواره خوبی باشد. به نظر من همه چیز خوب است. چون همه چیز دیر شروع شد. اگر هر کس دیگری در یک بازه زمانی کم دبیر جشنواره دبیر میشد، نمیتوانست از این بهتر عمل کند.
او ادامه داد: اساسیترین مشکل، مشکل برنامهریزی است. زمانی که کارها اعلام شدند، دو هفته مانده به جشنواره بود و این برای گروهها مشکل به وجود آورده و این هم دلیلش بیبرنامگی ستاد برگزاری جشنواره نیست. مدیران و کارمندان جشنواره ده پانزده سال است دارند جشنواره را راه میاندازند و سرعت و تجربهشان زیاد است. اگر اینها نبودند همین جشنواره هم برگزار نمیشد.
انتهای پیام/