سرویس تئاتر هنرآنلاین: حسین فرخی کارگردان و نمایشنامه‌نویس شناخته شده تئاتر کشورمان و یکی از اعضاء هیات انتخاب بخش نمایش‌های خیابانی جشنواره تئاتر فجر با بیان اینکه تئاتر خیابانی این پتانسیل را دارد که با استفاده صحیح از تکنیک‌ها و مضامین قوی، به یکی از گونه‌های تاثیرگذار نمایشی تبدیل شود، درباره آثار راه‌یافته به مرحله نهایی بخش خیابانی جشنواره سی‌و‌سوم تئاتر فجر، به خبرنگار تئاتر هنرآنلاین گفت: البته جنس نگاهی که من به تئاتر خیابانی دارم با جنس نگاهی که طی این سال‌ها تحت عنوان تئاتر خیابانی به آن پرداخته می‌شود، خیلی با هم فرق دارد. ما امسال به همراه آقایان شهرام کرمی و حسین عاطفی، حدود 32 نمایش را بازبینی کردیم که بخشی از این کارها اجرای زنده بودند و بخشی از کارها هم فیلمبرداری شده بودند.

این کارگردان تئاتر در ادامه با بیان اینکه؛ نه در جشنواره تئاتر فجر و نه در جشنواره فیلم فجر هنوز ما به تعریف مشخصی از طرفیت‌های جشنواره نرسیده‌ایم، اظهار داشت: اینکه صرفا جشنواره فجر فقط یک بار در سال و با بودجه بیشتری برگزار می‌شود و کمی هم مرکزی‌تر است و یک عنوان بین‌المللی هم کنارش هست باعث شده که ما فکر کنیم که جشنواره تئاتر فجر شاخص‌ترین جشنواره تئاتر ماست. البته ممکن است به لحاظ فرم و شکل و به لحاظ اجرایی این اتفاق افتاده باشد اما در عمق این قضیه جای بحث دارد. چراکه ما هنوز بعد از سی‌وسه سال نتوانستیم به تعریف مشخصی از جشنواره تئاتر فجر برسیم؛ چون این تعاریف وجود ندارد ما نمی‌توانیم این را به عنوان یک مسیر طی شده شاخص‌های آن را تعریف بکنیم، در حالی که تمام جشنواره‌های معتبر دنیا بعد از چند سال برای خودشان یک شناسنامه پیدا می‌کنند. به عبارتی دیگر اگرچه جشنواره فجر به لحاظ فرم و شکل و به لحاظ اجرایی شاخص‌ترین جشنواره تئاتری ما است اما از نظر محتوایی و داشتن آرمان‌ها و ایده‌آل‌ها ما هنوز با آنچه که باید خیلی فاصله داریم.

فرخی همچنین درباره روند داوری و انتخاب آثار جشنواره سی‌وسوم توضیح داد: به نظر من اساسا کارهایی که برای داوری تصویربرداری می‌شوند روی دید کسانی‌که می‌خواهند کارها را داوری کنند تاثیر منفی می‌گذارد. چون آنجا یک واسطه‌ای به نام دوربین می‌آید و وارد قصه می‌شود؛ تا جائی‌که در بعضی کارها ما شاهد یکسری دکوپاژهای پیچیده سینمایی بودیم و در واقع در آن کارها دوربین حرف اول را می‌زد و نه تئاتر خیابانی و این نخستین چیزی است که به نظر من به نگرش داوران لطمه می‌زند اما ظاهرا به خاطر مسائل و مشکلات کاری هم نمی‌شود در این زمنیه انجام داد و ما به عنوان هیات انتخاب مجبور بودیم تا این شرایط را بپذیریم.

این کارگردان و نمایشنامه‌نویس تئاتر اضافه کرد: نکته بعدی که دلم می‌خواهد به آن اشاره کنم این است که متاسفانه در مجموع کیفیت اکثر کارهایی که ما بازبینی کردیم ایده‌آل نبود و این 12 کار هم که انتخاب شدند در واقع کارهایی بودند که نسبت به بقیه هم از نظر مضمون و هم از نظر تکنیک تفاوت داشتند.

دبیر سابق دو دوره جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر همچنین با اشاره به این نکته که نگاه هنرمندان تئاتر خیابانی به این نوع نمایش نگاه عمیقی نیست، اظهار داشت: در این زمنیه معتقدم بخشی از این مسئله برمی‌گردد به رویکردی که طی این سال‌ها به تئاتر خیابانی به وجود آمده؛ یعنی خیلی از فعالان این عرصه عادت کردند به نوعی سری دوزی. به این معنی که حالا چون تئاتر خیابانی است یک موضوعی را با توجه به فراخوان جشنواره‌ها مطرح می‌کنند و بدون توجه به مضمون و تکنیک‌های این نوع نمایش، یکسری اتفاقاتی را انجام می‌دهند که هیچ فکر و اندیشه خاصی پشت آن نیست و هیچ ربطی هم به تئاتر خیابانی ندارد.

این کارگردان تئاتر با اشاره به اینکه خیلی دوست داشتم امسال کاری ببینیم که در حد یک پرفورمنس با مفاهیم عمیق بیاید و به دور از جار و جنجال‌های رایج خودش را ارائه بدهد، گفت: متاسفانه استنباطی که از تئاتر خیابانی وجود دارد و جنس نگاهی که بچه‌ها به تئاتر خیابانی دارند، یک نگاه دم‌دستی و سطحی است در صورتی‌که این گونه تئاتری می‌تواند خیلی عمیق‌تر و تاثیرگذارتر از این‌ها باشد.

فرخی در پایان با تاکید بر اینکه مسئولینی که در این حوزه مشغول به فعالیت هستند باید یک بازنگری اساسی به مقوله تئاتر خیابانی داشته باشند، خاطر نشان کرد: ضمنا نباید فراموش کنیم که مقوله آموزش در این زمینه خیلی جایگاه مهمی دارد، به این معنی که بچه‌ها یاد بگیرند که برای ورود به هر مدیومی باید به ملزومات و ابزار آن مدیوم حداقل احترام بگذارند. یعنی شما نمی‌توانید یک مضمون و محتوایی که می‌طلبد در قالب انیمیشن کار شود را به خاطر فانتزی و عناصر خیالی‌اش بیایید تبدیل به تئاتر بکنید.

انتهای پیام/