سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: این روزها دائم به فکر آخرین سکانس فیلم ˝خاک˝ میافتم؛ همان فیلم مسعود کیمیایی و آن سکانس پایانی یعنی عبور گلهای گاوها. فکر میکنم در این سکانس میتوان دنبال یکی از بهترین ایدههای سینمایی کیمیایی بود.
به هر ترتیب در این روزها دائم گلهای گاو از برابر چشمانم میگذرند و من گاه حیرت میکنم، گاه عصبانی میشوم و گاه به گاوها خیره میشوم.
بگذریم. این حرفها ربطی به چیزی که میخواهم برایتان روایت کنم ندارد. روایت ما این است: در سه -چهار هفته اخیر 3 بار با دوستان به سینما رفتیم. مجالش بود، رفتیم و به تماشای سه فیلم نشستیم: "ماهی و گربه"، "خانه پدری" و "پرویز" که هر سه فیلم هم در سینماهای گروه هنر و تجربه اکران شد. در هر سه فیلم، سه اتفاق بد افتاد.
باز هم بد نیست تاکید کنم که هر سه این فیلمها را باید در گروه سینمای هنر و تجربه میدیدیم؛ سینماهایی که معمولا مهمان مخاطبان خاص سینما هستند. قریب به اتفاق فیلمهایی که در این سینماها اکران میشود، ریتم کندی دارد، تجربی است و خلاصه مخاطب پسند نیست. این در حالی است که هیچ کدام از این فیلمها کمیک نبودند و حتی بعضیهاشان حسابی آدم را دچار ماتم میکرد.
پیشتر، به وقت تماشای فیلمهای نه چندان جدی و البته غیر جدی در سینماهای معمولی با این صحنه مواجه شده بودم که تماشاگران به خنده و کر و کر میافتند، گاه با مناسبت و گاهی هم بی هیچ مناسبتی صرفا برای همان خنده. بعضی اوقات هم میشد، که برویم در بحر فیلم و ناگاه صدای باز شدن یک بسته چیپس تو را از فکر و خیال فیلم دربیاورد. بارها و بارها پیش آمده بود اما با توجه به فیلمهایی که این بار میرفتیم ببینیم، آن هم در سینماهای هنر و تجربه، واقعا بعید میدانستم.
اما در هر سه فیلمی که گفتم این خندهها امان فیلم را بریده بود. بهتر است با سادهترین عبارت ممکن بنویسم: ما به تماشای فیلمهای "ماهی و گربه"، "خانه پدری" و "پرویز" نشستیم و در صحنههای مختلفی از فیلم صدای پچ پچ، گپ و از همه بدبختانهتر خنده میشنیدیم.
شاید باور نکنید اما بعضی از مخاطبان "خانه پدری" هم میخندیدند. نمیدانم این فیلم را دیدهاید یا نه، اما اگر ندیدهاید باید بگویم به تعبیر بهرام اردبیلی این فیلم را میتوانم "دریچه ماتم" توصیف کنم.
یکی از دوستانمان بود که برای عمران صلاحی فقید و شعرهای طنزش نوشت: "من شلاق میزنم تو میخندی"، نمیدانم کیانوش عیاری هنگامی که این فیلم (خانه پدری) را میساخت چه چیزی دستش گرفته بود، اما هر چه بود چیزی سهمناکتر از شلاق به نظر میرسید.
جالب است که فیلم"پرویز" هم با همین مخاطبان دیدیم اما خب فکر میکنم شگفتترین این نمونهها، همان "خانه پدری" بود.
اما بعد از این که فهمیدیم فضای سینماهای هنر و تجربه هم چندان با دیگر سینماهای کشور توفیر ندارد، و بعد از اینکه من به شخصه دائم به سکانس پایانی فیلم "خاک" فکر میکردم، با هم به این نتیجه رسیدیم که شاید این خنده تماشاگران، خندهای است تلخ، دردناک، سهمگین، گروتسک وار و کوبنده که مخاطب را از فرط فشار روحی به چنین روزی انداخته است. باشد که چنین باشد... آمین...
انتهای پیام/
مجتبا هوشیار محبوب