سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: شمس آقاجانی، شاعر و منتقد معاصر گفت: آخرین مجموعه شعر من آماده شده است و عنوان آن "راوی دوم شخص" است.

آقاجانی توضیح داد: فکر می‌کنم در این مجموعه شعر تا حدودی رویکردم نسبت به حوادث پیرامونی‌ام و نحوه استفاده از زبان تغییراتی رخ داده است. به این صورت که اتفاقاتی که در پیرامون‌مان می‌افتد و همین طور مسائل جامعه شناختی چگونه می‌تواند زبان یک اثر را تغییر دهد یا زبان را به شکلی دیگر دربیاورد.

او گفت: ممکن است در خود اثر اشاره‌ای به این رویدادها نشده باشد و به صورت مستقیم با این مسائل مواجه نشویم. جنس زبان، نحو، لحن و محاورات موجود نمی‌توانست در شعرهای 10 سال پیش من به وجود بیاید و حالا به واسطه اتفاقات و مسائل اجتماعی که پیشتر گفتم، به زبان اثر منتقل شده است.

شاعر "مخاطب اجباری" گفت: زبان "راوی دوم شخص" زبانی‌ است که حتی در سایت‌ها و مطبوعات امروز هم پیدا می‌شود، زبانی است که شما با آن حرف می‌زنید، و چیزی جدا از آنها نیست، اما فکر می‌کنم این زبان توانایی نشان دادن تغییرات شرایط و اوضاع‌مان را دارد.

آقاجانی گفت: بسیاری بر این گمان‌اند که زبان همچنان تنها یک وسیله ارتباطی است که با آن آنچه که می‌خواهند را بیان کنند، اما معمولا این زبان است که ما را بیان می‌کند. به عبارت دیگر زبان یک چیز منفعل نیست که صرفا برای بیان ایده‌های ما باشد.

آقاجانی ادامه داد: ما همیشه تحت تاثیر شرایط هستیم اما بعضی اوقات در آن نقش فاعل مطلق را بازی می‌کنیم. در این کتاب اما ("راوی دوم شخص") فکر می‌کنم چنین نبوده است.

شعری به نام "رفته‌گان" را از این شاعر با پیشانی نوشت " برای دوستانم که یکی یکی/ مهاجر می‌شوند" می‌خوانیم:

تو هم می روی از این جا به زیر آسمانِ دیگری از همین رنگ لب هایت را می بری و شکل موها و دور شانه ها را دیگر لذت دستکاری از من دریغ می کنی پشت این پنجره، من و این کبوترانِ بی توجه مانده ایم و بی توجهی می کنیم می روی و دستانت را می بری

چشم ها را، قدم ها و فنجانت را می بری می مانم همچنان با غیرت! سرم را به سُستی ام گرم می کنم فقط گاه گاهی به تصورم که می آیی رنگ صورت زردم را دستکاری می کنی و هم زمان با فشارهای عصبی بر حفظ آرامش دست هایم پافشاری می کنی سر و وضعم مدتی دوباره به هم ریخته به رغم علاقه ات به خاک بازی لباس ها و شست و شوی مرا قبول نداشتی از همان زمان کودکی، من به نظارت تو احتیاج دارم می روی و نگاه هایت را می بری جای پا و قدم هایت را می بری بی تابِ همان سواحلِ شنی نشستم و پایداری می کنم خاک بازی می کنم ای وطن که از ساکنانت خالی شدی من به حمایت تو احتیاج دارم آب و تابم از دستم رفت رفته گانم را برگردان !

انتهای پیام/