سرویس تجسمی هنرآنلاین : نفیسه عمران متولد سال ۱۳۶۵ است. او مدرک کار‌شناسی خود را از دانشگاه سوره گرفته، و علاوه بر دو نمایشگاه انفرادی "هم پاشی" و "جی جی بی‌جی" در همین گالری آن، در نمایشگاه‌های گروهی بسیاری نیز کار‌هایش را به نمایش گذاشته است.

در نقاشی‌های او در این نمایشگاه فیگور‌های زیادی را می‌بینیم که با اندازه‌های مختلف در همه جا حضور دارند. آن‌ها حالت‌هایی وحشت زده و نگران دارند که بیانگر فرار یا تعلیق در فضا هستند. کمپوزیسیون شلوغ، به هم ریخته و نوسانی با رنگ‌های تند و اکسپرسیو احساس بی‌قراری و عدم آرامش را به مخاطب منتقل می‌کنند. در تمام نقاشی‌ها یک یا چند گرگ یا سگ دیده می‌شود. این حیوان در ارتباط خاصی با انسان‌ها تصویر شده است. گاهی او را در آغوش گرفته و گاهی تصویرش با تصویر انسان‌ها در هم آمیخته است. فیگور‌های زن، مرد، و حتی کودک به آشفتگی در درون کادر قرار گرفته‌اند اما جای خود را در این دنیا پیدا نمی‌کنند. هراسان و نگران در فکر گریز از این وضعیت هستند اما تمام کادر نقاشی که دنیای آن‌ها است پر از تشویش و تعلیق است.

نفیسه عمران در این نمایشگاه از دو شیوهٔ متضاد استفاده کرده است. اغلب کار‌هایش آن قدر شلوغ و آشفته‌اند که نمی‌توان پس زمینه‌ای در آن‌ها یافت. جزئیات بسیار زیاد، تصاویر در هم ریخته رنگ‌های متضاد در تمام سطح نقاشی دیده می‌شوند. در مقابل تعدادی از نقاشی‌های او تنها یک یا دو فیگور در وسط کادر دارند و پس زمینهٔ آن‌ها تقریباٌ تکرنگ با رنگی خنثی است. صورت این فیگور‌ها گاهی تصویر نشده است. این نقاشی‌ها با کمپوزیسیون خالی، تنهایی، گم شدگی و تعلیق را به ما انتقال می‌دهند. شاید این بی‌صورتی در فضای خالی نشانگر از دست دادن هویت و بیرون افتادن از زندگش یاشد. اما به نظر من این نقاشی‌های کم تعداد در بین نقاشی‌های شلوغ او علاوه بر ایجاد تضاد وتأثیر مضاعف، می‌توانند مجالی برای تأمل در بین آن تشویش‌ها و اضطراب‌ها باشند. گویی که ناگهان از میان هیاهوی زندگی انسان را به خلوت و سکوت می‌برند. جایی که دیگر به فرار و هراسش فکر نمی‌کند. اما در تنهایی و آرامش نیز به گم شدگی خود ادامه می‌دهد.

چیدمان نقاشی‌های او به نظر می‌رسد که چیدمانی اتفاقی نیست. او ابتدا روایت خود را با مقدمه‌ای آغاز می‌کند و این روایت را به پیش می‌برد طوری که به شدت آشفتگی آن‌ها افزوده می‌شود. جزئیات سرگیجه آور بیشتر می‌شوند و المان‌هایی به آن اضافه می‌شود. ارتباط انسان با حیوان تصویر شده که شاید بازنمایی جدالی است که انسان همواره با چیزی همزمان در درون خود و هم بیرون خود به آن مشغول است. ابتدا او از وجود گرگ‌هایی که بالای سرش در جنگ و جدالند بی‌خبر است. اما این جدال از کودکی آغاز می‌شود، هنگامی که عمران عروسک‌های دست و پا شکسته را در حال فرو رفتن در آب می‌کشد و کودکانی را که در حال تماشایشان هستند کم کم گرگ وجودشان را می‌یابند. یافتن هویت و جستجوی جایگاه او در دنیایی که شروع به شناختنش کرده است او را به سمت گم کردن بیشتر می‌کشاند. به سوی تعلیق بیشتر و رنج و دگرگونی. و در میانهٔ راه این درگیری و آشفتگی تصویری از جهنم را می‌سازد. جهنمی بی‌وقفه. اما در پایان او به آرامش در کنار گرگ خود آرام گیرد. و خود را‌‌ رها از وسوسه‌ها و گشتن‌ها بی‌هویت می‌پذیرد.

نفیسه عمران خود دربارهٔ نمایشگاهش چنین نوشته است: "در گریز، داستان عزیمت قهرمان کوچک من، مبارزهٔ او و سرانجام رهایی‌اش را روایت می‌کند. گویی در گذاری بی‌وقفه و در میان تصویرهایی که دم به دم تازه می‌شوند، چیزی است که ماهیت وسوسه انگیز و دعوت کننده دارد که هم بیانگر روشنی و امید است و هم تصویر کنندهٔ تاریک‌ترین چشم انداز زندگی او. در اینجا سخن از امحاء قالب هاست که ظاهرا ثباتی ندارند، در هم فرو می‌روند، با هم در می‌آمیزند و تغییر شکل می‌دهند، به گونه‌ای که سنگ، دیوار، بنا و همهٔ آن چیزهایی که به قصد ثبات و بی‌تحرکی ساخته می‌شوند، در حالتی قرار گرفته‌اند که خود را انکار کنند و توده‌ای پر جنب و جوش به وجود بیاورند. دنیای شکوفان و متغیر، تناسخ و استحاله، دنیای من..."

واران عزیزپور