سرویس تجسمی هنرآنلاین : نمایشگاه "ماشینهای عبث" شامگاه جمعه در گالری ماه مهر و با حضور پرویز تناولی، مجسمهساز نامدار و مدرس کارگاه "ماشینهای عبث" افتتاح شد. در این نمایشگاه مجموعهای از ماشینهای ساخت شاگردان تناولی به نمایش گذاشته شده است، ماشینهایی که کاری انجام نمیدهند و مفهوم بیهودگی را برای مخاطب معنا میکنند. پرویز تناولی درباره این نمایشگاه به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: ما در یک دوره آموزشی فشرده و به مدت دو ماه با مشارکت یکدیگر کار کردیم. این پروژهای بسیار فنی است و مسائل هنری، مکانیکی و الکترونیک در آن مطرح است. در واقع آثاری که در این دوره ساخته شد حاصل ترکیبی از هنر و صنعت یا هنر و ماشین است. ماشین در زندگی امروز ما نقش بسیاری دارد و همچنین میتواند برای ما بسیار الهامبخش باشد. البته ما به دنبال ماشینی که تولید مفیدی داشته باشد نبودیم و میخواستیم ماشینهایی عبث تولید کنیم.
کد خبر:
61644
بیهودگی بخشی از هنر معاصر است/ نمایشگاه آثار حجمی شاگردان تناولی در گالری ماه مهر
پرویز تناولی که آثار شاگردانش در نمایشگاه ˝ماشینهای عبث˝ درحال نمایش است، عقیده دارد بیهودگی در هنر بسیار عام شده است، هنرمندان در همه جهان این موضوع را بسیار جدی گرفته و بخشی از هنر خود را بر آن بنا میکنند.
وی ادامه داد: من پروژه را به طور کلی زیر نظر داشتم و خانم مونا پاد به دلیل تحصیل در رشته طراحی صنعتی تمام مسائل تکنیکی و اجرایی پروژه را مدیریت کردند. در واقع ایشان بودند که به هنرمندان حاضر در این پروژه کمک کردند که چه ماشینی را با چه ساختار و قدرتی برای کار خود انتخاب کنند.
پیشکسوت عرصه مجسمه سازی با بیان اینکه این پروژه درایران بسیار نو است افزود: تا امروز کارهایی به این شکل درایران ساخته نشده است اما هنرمندان دیگر نقاط جهان از حدود ۵۰ سال قبل از ماشین در کارهایشان استفاده کرده و تحرک را به آثار هنری وارد کردند. ما این پروژه را انجام دادیم تا قدم اولی در این زمینه باشد و موجب شود مخاطبان ایرانی نیز با مجسمههایی آشنا شوند که متحرک هستند اما از این حرکت هیچ هدفی ندارند.
تناولی درباره این آثار همچنین گفت: در وهله نخست میخواستیم که این ماشین، ماشین عبثی باشد و اگر حرکتی دارد این حرکت به دنبال نتیجه خاصی نباشد. همچنین حس شوخطبعی و نگاه طنزی در آن وجود داشته باشد. ما میخواستیم مردم با چگونگی حرکت ماشینها و چرخدندهها آشنا باشند. هیچ چیز را پنهان نکردیم چون نمیخواستیم ماشینی بسازیم که مثل یک آبمیوهگیری همه چیز آن با یک پوشش سخت پوشیده میشود.
وی درباره اهمیت موضوع بیهودگی در هنر معاصر جهان نیز توضیح داد: بیهودگی در هنر بسیار عام شده است و بسیاری از هنرمندان به دنبال این موضوع میگردند. آن زمان که هنر به دنبال جنبههای اخلاقی یا تربیتی بود گذشته است و اکنون هنرمندان دوست دارند اثری را ارائه کنند که بخشی از بیهودگیهای زندگی را به نمایش میگذارد. ما هر روز با مسائل عبث بسیاری در زندگی مواجه هستیم که با آن کنار آمده و زندگی را سر میکنیم. این موضوع یک هنرمند را بسیار تحت تاثیر قرار میدهد و هنرمندان در همه جهان بیهودگی را بسیار جدی گرفته و بخشی از هنر خود را بر آن بنا میکنند.
این هنرمند در پاسخ به این سوال که ماشین چه امکانی به یک اثر حجم میدهد نیز اظهار کرد: ابتدا باید بدانید که ماشین زیباست و کسانی که ماشین میسازند طراحان بسیار هنرمند و خلاقی هستند و نباید ماشین را ندیده گرفت. همه ماشینها در همه حوزه به وسیله طراحان با ارزشی ساخته میشوند. با این حال چون کاربرد ماشین در زندگی روزمره بسیار زیاد است و مردم برای سادهترین کارها از ماشینها استفاده میکنند، ماشینها بسیار عادی هستند. اما یک هنرمند میتواند از ماشین در کارش استفاده کند و وسیلهای را که عادی به نظر میرسد به خدمت گرفته و از عمل آن ماشین میتواند برای بیان احساسش استفاده کند.
وی با اشاره به وجود شوخطبعی در این آثار درباره موضوع شوخطبعی و ارتباط آن با مضمونی مانند بیهودگی گفت: در این آثار شوخطبعی بسیاری وجود دارد. به طور کلی مردم ایران نگاه طنزآمیزی به کار عبث داشتند و ضربالمثل "آب در هاون کوبیدن" مثالی برای این موضوع است. نگاه شوخطبعانه بخشی از کاراکتر ما ایرانیهاست و همین طنز راز بقای ماست زیرا همه نوع سختی را با این نوع نگاه میتوانیم تحمل کنیم.
تناولی با اشاره به تجربه خود در زمینه کار با ماشین افزود: من ۵۰ سال قبل برای به حرکت درآوردن مجسمههایم از ماشین استفاده میکردم و آثار آن دوره هنوز باقی مانده است. اما پس از آن دیگر از ماشین در کارهای خودم استفاده نکردم.
همچنین مونا پاد دستیار پرویز تناولی در این پروژه نیز درباره نحوه همکاری خود با هنرمندان این نمایشگاه گفت: روند کار به این شکل بود که ابتدا آقای تناولی از بچهها خواستند که به موضوعاتی برای یک کار حجم متحرک فکر کرده و آن را طراحی کنند. سپس در جلسه دوم ایدهها را بررسی کردند، البته بعضی ایدهها واقعگرایانه نبود و مثلا بعضی از بچهها یک ربات طراحی کرده بودند.
وی ادامه داد: نکته دیگری که هنرجویان باید انجام میدادند انتخاب یک نیروی محرکه بود که البته با آنکه محدودیتی در انتخاب این بخش نداشتند اما بیشتر بچهها نیروی الکتریسیته را انتخاب کردند و با موتور کار کردند.
مونا پاد هم درباره همکاری خود با هنرمندان این پروژه افزود: کار من این بود که ایده بچهها را گوش میکردم و آن را به حرکت تبدیل میکردم. دیگر اینکه محاسبه میکردم یک کار اگر شکل خاصی از حرکت را لازم دارد بازوی آن ماشین به چند مفصل نیاز دارد. البته آثای تناولی از من خواستند که پیش از آغاز دوره با بچهها مصاحبه کنم و هنرمندانی انتخاب کنم که توانایی کار روی این پروژه را داشته باشند. کسی که هیچوقت ماشین کار نکرده نمیتواند چنین ایدهای را به اجرا درآورد.
فریش البرز کوه هنرمندی که با اثر "فرم همسر دوم" در این نمایشگاه شرکت کرده است درباره اثر خود توضیح داد: گزینه همسر دوم برای خانمها و آقایان عمل خوبی نیست و من به همین دلیل دستگاه مهر زنی را طراحی کردم. کنار این دستگاه یک سری فرم وجود دارد که برای انخاب همسر دوم است، بازدید کنندگان فرم را پر میکنند اما در نهایت دستگاه به فرم همسر دوم مهر باطل میزند. ما ایده را در کلاس پیاده کردیم و در مرحله عملی از یک مهندس مکانیک کمک گرفتیم. این ایده نخستین بار است که در ایراناجرا میشود و به نظر من جای آن را دارد که بیشتر روی آن کار کرد.
کوروش آمری سازنده تنها ماشین غیر موتوری این نمایشگاه نیز درباره اثر خود گفت: من فکر میکنم که ماشین عبثی وجود ندارد و به هر شکل ماشین کاری را انجام میدهد به همین دلیل کار را طراحی کردم که از هیچ موتور الکتریکی استفاده میکند و به وسیله نیروی رکابزدن انسان حرکت میکند. من معتقدم این انسان است که کار بیهوده انجام میدهد یا زندگی بیهودهای دارد و به همین دلیل انسان را به عنوان ماشین بیهوده کارم انتخاب کردم.
وی افزود: این کار ماشین پرواز نام دارد. همه ما آرزوهای بزرگ و پروازهای بزرگی داریم اما وسیله مناسبی برای پرواز نداریم و عمرمان به بیهودگی میگذرد. در این کار از تعدادی پر شترمرغ استفاده کردم که به عنوان پر پرواز این ماشین استفاده شده است.
لیلی طاهری دیگر هنرمند این پروژه که "آوای عبث" را در این نمایشگاه ارائه کرده است گفت: این نمایشگاه برگرفته از زندگی امروز و کنایهای به ماشینی شدن آن است. پروژه من "آوای عبث" نام دارد که از یک شیپور گرامافون تشکیل شده است که به جای پخش یک نوای خوش از آن آشغال بیرون میریزد. من چون مدتها نقاشی کار کردهام رنگ در این اثرم وجود دارد. طرح کار کاملا برای خودم بود اما برای اجرای مکانیزم مورد نیاز آن از کمک یک مهندس مکانیک کمک گرفتم.
امیر موسویزاده هنرمندی است که بزرگترین ماشین این نمایشگاه را طراحی کرده است او نیز درباره اثر خود توضیح داد: پس از پایان دوره ماشینهای عبث با آقای تناولی، ایده این کار به ذهن من رسید. این اثر در واقع میتواند یک کارخانه عبث باشد. این دستگاه ۵ موتور دارد که باعث حرکتهای متعددی میشود که هیچ بازدهی ندارد. من ابتدا از یک حرکت شروع کردم و پس از آن بود که حرکتهای بعدی به آن اضافه شد این کار حتی حرکتهای دیگری نیز داشت که به این نمایشگاه نرسید.
انتهای پیام/