سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: بابک احمدی، فیلسوف هنر و سینما و مترجم آثار فلسفی به هنرآنلاین گفت: آخرین کتابم، کتابی است شامل مجموعه مقالاتی که پیشتر به صورت پراکنده منتشر شده بود.
بابک احمدی ادامه داد: این کتاب برگزیدهای است از مقالات مزبور که در قالب یک کتاب و با عنوان "نوشتههای پراکنده" منتشر میشود. احمدی گفت: این کتاب را هم مثل کتابهای دیگرم به نشر مرکز سپردهام و در این نشر منتشر میشود.
بابک احمدی همچنین گفت: تعداد کتابهایی که به نوبت تجدید چاپ رسیدهاند زیاد است و تقریبا هر ماه یکی از کتابهایم تجدید چاپ میشود. او گفت: اخیرا دو کتابم درباره مارتین هایدگر تجدید چاپ شده است: "هایدگر و تاریخ هستی" و همین طور "هایدگر و پرسش بنیادین"."کتاب تردید" نیز اخیرا تجدید چاپ شده است.
به گزارش هنرآنلاین، "کتاب تردید" نیز مجموعه مقالات تالیفی و همچنین ترجمههای بابک احمدی است که بارها در نشر مرکز منتشر شده است.
بخشی از این کتاب را میخوانیم:" یکروز چوانگ-تزو همراه با دوستش هویی-تزو بر فراز پل زیبای رودخانهی هائو گردش میکردند. چوانگ گفت: "ببین این ماهیها چقدر قشنگ از آب بیرون میجهند، این نشانهی شادی آنهاست." هویی گفت: "تو که ماهی نیستی، چگونه میتوانی از شادی آنها خبر داشته باشی؟" چوانگ در پاسخ گفت: "تو هم که من نیستی، چگونه میتوانی بدانی که من از شادی آنها خبر ندارم؟" هویی گفت: "بله، من تو نیستم، و نمیتوانم به درستی از دل تو خبر داشته باشم. اما در این نکته هم هیچ شکی نیست که تو ماهی نیستی. به خوبی روشن است که تو نمیتوانی از شادی ماهیها باخبر باشی." چوانگ گفت: "پس بگذار به آغاز بحث برگردیم. تو پرسیدی که من چگونه میتوانم از شاید ماهیها باخبر باشم، و با این که فکر میکردی که پاسخ را میدانی، باز این را پرسیدی. اما من از شادی ماهیها به خاطر شادی خودم باخبرم، شادی دیدن آنها از فراز پل هائو."
به این حکایت قدیمی چینی که زمانش به حدود سیصد سال پیش از میلاد مسیح بازمیگردد، یک هزار سال بعد در شعری از پوچییو چنین اشاره شد:
بحث چوانگ و هویی بر فراز پل هائو بیحاصل بود/فکر آدمی از ذهن دیگر جانداران باخبر نیست./ ماهیخواری در پی صید ماهیان است، ماهیها میجهند/ نه از سر شادی، بل به نشانهی خطر!/ آب نه چندان ژرف، ماهیها اندک، ماهیخوار گرسنه:/ذهن او در کار، چشمها گشوده، در انتظار صید./ از بیرون آرام مینماید، اما از درون سخت پریشان است:/ چیزها چنان که مینمایند نیستند- اما چه کسی میداند؟
هویی با اینکه پاسخ خود را میداند و میپرسد، باز در شک خود حق دارد: "از کجا میدانی؟ تو که ماهی نیستی." چوانگ یکی از امکانات را پیش میکشد، اما از صدق آن مطمئن است: "من از شادی خودم، شادی ماهیها را نتیجه گرفتم." چوانگ فکر میکند که شاد است، و چنین هم میگوید، اما از کجا میتواند اطمینان یابد که به راستی شاد است؟ اساس حکم او آموزه دائویی وحدت انسان با طبیعت است، و تنها میتواند تأویلی از حس خود بر این اساس ارائه کند. از کجا معلوم که آن آموزه درست باشد؟ هویی از کجا مطمئن باشد که چوانگ درست دانسته، یا راست گفته است؟ حق با شاعر است: فکر آدمی از ذهن دیگر جانداران بیخبر است. از ذهن دیگر جانداران و از آن میان دیگر آدمیان.
شاعر به جای شادی، خطر میبیند، اما در این نکته هم شک دارد، چون میگوید که چیزها چنان که به نظر میآیند، نیستند، و میپرسد: "اما چه کسی میداند؟" اگر او روی پل کنار دو دوست بود، چه میگفت؟ لابد به آنها خبر میداد که جهش ماهیها به نشانهی اعلام خطر است، ولی آنها حق داشتند از او بپرسند که از کجا مطمئن است؟ ماهیخوار که از بیرون آرام مینماید، وانگهی درون سخت پریشان او را از کجا میتوان شناخت؟ مگر نه اینکه ذهن آدمی از ذهن ماهیخوار بیخبر است؟ بهگونهای شگفتآور و متناقضنما همهچیز آنجا که حل نشوند سادهتر مینمایند. برای ما درک این نکته ناممکن است که چرا ماهیها از آب بیرون میجهند، چون ما ماهی نیستیم. تازه، اگر ماهی هم بودیم، از کجا معلوم بودیم که چیزی از کار خود سر در میآوردیم؟ حدود یکصد سال پیش از پوچییو، شاعری دیگر و مشهورتر، لیپو، گفته بود:
آیا چوانگچو بود که در رویا/دید پروانهای است؟/ یا پروانهای بود که به خوابش/ خودش را چوانگچو دید؟ نسبینگری رادیکال فقط در این خلاصه نمیشود که بپذیریم هرگز نخواهم توانست تجربه، جهان، فرهنگ و دیدگاه دیگری را بشناسم. حتی این هم نیست که باور کنم حقیقت برای من و دیگری امر واحدی نیست، و حکم یکسان عقل بر ما جاری نمیشود. نسبیگری رادیکال این است که حتی در حق خودم نیز ندانم حقیقت کدام است، و نتوانم دریابم که من با حقیقت بازی میکنم یا حقیقت با من.
رادیکالترین شکل نسبینگری با شکآوری تام، با حاکمیت تردید، یکی است."
انتهای پیام/