سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: بابک احمدی، فیلسوف هنر و سینما و مترجم آثار فلسفی به هنرآنلاین گفت: آخرین کتابم، کتابی است شامل مجموعه مقالاتی که پیشتر به صورت پراکنده منتشر شده بود.

بابک احمدی ادامه داد: این کتاب برگزیده‌ای است از مقالات مزبور که در قالب یک کتاب و با عنوان "نوشته‌های پراکنده" منتشر می‌شود. احمدی گفت: این کتاب را هم مثل کتاب‌های دیگرم به نشر مرکز سپرده‌ام و در این نشر منتشر می‌شود.

بابک احمدی همچنین گفت: تعداد کتاب‌هایی که به نوبت تجدید چاپ رسیده‌اند زیاد است و تقریبا هر ماه یکی از کتاب‌هایم تجدید چاپ می‌شود. او گفت: اخیرا دو کتابم درباره مارتین هایدگر تجدید چاپ شده است: "هایدگر و تاریخ هستی" و همین طور "هایدگر و پرسش بنیادین"."کتاب تردید" نیز اخیرا تجدید چاپ شده است.

به گزارش هنرآنلاین، "کتاب تردید" نیز مجموعه مقالات تالیفی و همچنین ترجمه‌های بابک احمدی است که بارها در نشر مرکز منتشر شده است.

بخشی از این کتاب را می‌خوانیم:" یک‌روز چوانگ-تزو همراه با دوستش هویی-تزو بر فراز پل زیبای رودخانه‌ی هائو گردش می‌کردند. چوانگ ‏گفت: "ببین این ماهی‌ها چقدر قشنگ از آب بیرون می‌جهند، این نشانه‌ی شادی آن‌هاست." هویی گفت: "تو که ‏ماهی نیستی، چگونه می‌توانی از شادی آن‌ها خبر داشته باشی؟" چوانگ در پاسخ گفت: "تو هم که من نیستی، ‏چگونه می‌توانی بدانی که من از شادی آن‌ها خبر ندارم؟" هویی گفت: "بله، من تو نیستم، و نمی‌توانم به درستی از ‏دل تو خبر داشته باشم. اما در این نکته هم هیچ شکی نیست که تو ماهی نیستی. به خوبی روشن است که تو ‏نمی‌توانی از شادی ماهی‌ها باخبر باشی." چوانگ گفت: "پس بگذار به آغاز بحث برگردیم. تو پرسیدی که من ‏چگونه می‌توانم از شاید ماهی‌ها باخبر باشم، و با این که فکر می‌کردی که پاسخ را می‌دانی، باز این را پرسیدی. اما ‏من از شادی ماهی‌ها به خاطر شادی خودم باخبرم، شادی دیدن آن‌ها از فراز پل هائو."‏

به این حکایت قدیمی چینی که زمانش به حدود سیصد سال پیش از میلاد مسیح بازمی‌گردد، یک هزار سال بعد در ‏شعری از پوچی‌یو چنین اشاره شد:‏

بحث چوانگ و هویی بر فراز پل هائو بی‌حاصل بود/فکر آدمی از ذهن دیگر جانداران باخبر نیست./ ماهی‌خواری در پی صید ماهیان است، ماهی‌ها می‌جهند/ نه از سر شادی، بل به نشانه‌ی خطر!‏/ آب نه چندان ژرف، ماهی‌ها اندک، ماهی‌خوار گرسنه:‏/ذهن او در کار، چشم‌ها گشوده، در انتظار صید.‏/ از بیرون آرام می‌نماید، اما از درون سخت پریشان است:‏/ چیزها چنان که می‌نمایند نیستند- اما چه کسی می‌داند؟

هویی با اینکه پاسخ خود را می‌داند و می‌پرسد، باز در شک خود حق دارد: "از کجا می‌دانی؟ تو که ماهی نیستی." ‏چوانگ یکی از امکانات را پیش می‌کشد، اما از صدق آن مطمئن است: "من از شادی خودم، شادی ماهی‌ها را نتیجه ‏گرفتم." چوانگ فکر می‌کند که شاد است، و چنین هم می‌گوید، اما از کجا می‌تواند اطمینان یابد که به راستی شاد ‏است؟ اساس حکم او آموزه دائویی وحدت انسان با طبیعت است، و تنها می‌تواند تأویلی از حس خود بر این ‏اساس ارائه کند. از کجا معلوم که آن آموزه درست باشد؟ هویی از کجا مطمئن باشد که چوانگ درست دانسته، یا ‏راست گفته است؟ حق با شاعر است: فکر آدمی از ذهن دیگر جانداران بی‌خبر است. از ذهن دیگر جانداران و از ‏آن میان دیگر آدمیان.‏

شاعر به جای شادی، خطر می‌بیند، اما در این نکته هم شک دارد، چون می‌گوید که چیزها چنان که به نظر می‌آیند، ‏نیستند، و می‌پرسد: "اما چه کسی می‌داند؟" اگر او روی پل کنار دو دوست بود، چه می‌گفت؟ لابد به آن‌ها خبر ‏می‌داد که جهش ماهی‌ها به نشانه‌ی اعلام خطر است، ولی آن‌ها حق داشتند از او بپرسند که از کجا مطمئن است؟ ‏ماهی‌خوار که از بیرون آرام می‌نماید، وانگهی درون سخت پریشان او را از کجا می‌توان شناخت؟ مگر نه اینکه ذهن ‏آدمی از ذهن ماهی‌خوار بی‌خبر است؟ به‌گونه‌ای شگفت‌آور و متناقض‌نما همه‌چیز آن‌جا که حل نشوند ساده‌تر ‏می‌نمایند. برای ما درک این نکته ناممکن است که چرا ماهی‌ها از آب بیرون می‌جهند، چون ما ماهی نیستیم. تازه، ‏اگر ماهی هم بودیم، از کجا معلوم بودیم که چیزی از کار خود سر در می‌آوردیم؟ حدود یکصد سال پیش از ‏پوچی‌یو، شاعری دیگر و مشهورتر، لی‌پو، گفته بود:‏

آیا چوانگ‌چو بود که در رویا/دید پروانه‌ای است؟‏/ یا پروانه‌ای بود که به خوابش/ خودش را چوانگ‌چو دید؟ نسبی‌نگری رادیکال فقط در این خلاصه نمی‌شود که بپذیریم هرگز نخواهم توانست تجربه، جهان، فرهنگ و ‏دیدگاه دیگری را بشناسم. حتی این هم نیست که باور کنم حقیقت برای من و دیگری امر واحدی نیست، و حکم ‏یکسان عقل بر ما جاری نمی‌شود. نسبی‌گری رادیکال این است که حتی در حق خودم نیز ندانم حقیقت کدام است، ‏و نتوانم دریابم که من با حقیقت بازی می‌کنم یا حقیقت با من.‏

رادیکال‌ترین شکل نسبی‌نگری با شک‌آوری تام، با حاکمیت تردید، یکی است.‏"

انتهای پیام/