سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: سیاوش جمادی در رابطه با فرهنگ کتاب‌خوانی در پاسخ به این سوال هنرآنلاین که به نظر شما چگونه می‌توان به اوضاع غم‌انگیز کتاب‌خوانی در کشور بهبود بخشید، گفت: به نظر من اگر بخواهیم صادقانه حرف بزنیم و خودمان را فریب ندهیم هیچ کاری در این زمینه نمی‌توانیم بکنیم. ما به عنوان اهل قلم زوری نداریم و دولت یا سازمان‌های فرهنگی هم که دست ما نیست.

او ادامه داد:خود ما از قربانیان چرخه نشر هستیم و علت‌های این موضوع اساسی‌تر از آن است که بتوان با شعار، کتاب‌سازی یا از این دست کارها به آن پرداخت.

جمادی گفت:مبحث مطالعه در جامعه ما و آنچه که می‌توان نیازهایی فراتر از نیازهای جسمانی خواند امروز امر زائدی به حساب می‌آید. امروز فعالیت فکری، پرسش‌گری، مطالعه و ... روز به روز دارد زائد‌تر هم می‌شود.

سیاوش جمادی ادامه داد: فکر می‌کنم این موضوع ربطی به فضای مجازی هم ندارد. کشورهای بسیاری هستند که سرعت اینترنت‌شان از ما بیشتر است یا اینترنت در آنجا خدمات بیشتری را به کاربر ارائه می‌دهد اما بازار کتا‌ب‌شان هم به قوت خودش باقی مانده است. در این جوامع به دلیل آگاهی و سطح فرهنگ عمومی همچنان نشر مکتوب اهمیت خاص خودش را دارد.

جمادی گفت: متاسفانه همه چیز ما سرپایی شده است. همه به صورت سرپایی در حال دویدن هستند تا نمیرند. این موضوع را هم به لحاظ اقتصادی مطرح می‌کنم و هم همبستگی اجتماعی.

مترجم آثار مارتین هایدگر از زبان آلمانی، توضیح داد: این مسئله صرفا اقتصادی نیست و اساسی‌تر از این‌هاست. همبستگی اجتماعی در چارچوبی فراتر از خانواده باید در نهادهای مدنی، اتحادیه‌های صنفی، انجمن‌ها، حزب‌ها، رسانه‌ها و کلوب‌های بحث شکل بگیرد.

جمادی گفت: تیراژ کتاب روز به روز ضعیف‌تر می‌شود و ما همچنان در حال شعار دادن هستیم. فرهنگ ما دست چه کسانی است؟ مسئولیت‌های بالای فرهنگی به دوش اهل فرهنگ است؟

سیاوش جمادی در پاسخ به این سوال خبرنگار سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین که با این اوصاف شما مطلقا به این وضعیت بدبین و ناامید هستید، گفت: من اگر ناامید بودم با شما مصاحبه نمی‌کردم، آن هم در شرایطی که از دیشب تا صبح نخوابیدم، شوفاژهایمان خراب شده و تمام کتاب‌هایم در میان ریخت و پاش‌های بنایی است. اگر امید نداشتم صحبت نمی‌کردم. به قول کافکا امید هست، گیرم برای من و تو نیست.

جمادی گفت: انگار یک عمدی هست که پرسش‌گری و تبادل نظر نباشد و.چنین سیستمی رو به تاریکی می‌رود اما اگر در تاریکی فقط یک سوسوی نور باشد، همان سوسوی نور یعنی امید.

انتهای پیام/