سرویس تجسمی هنرآنلاین : هنر مفهومی جنبشی بود که در دههٔ ۱۹۶۰ در اروپا شکل گرفت. در این جنبش هنری به جای زیبایی‌شناسی در فرم، بیانگری، و خصوصیت‌های دیگری که پیش از آن برای ارزش هنری یک اثر ملاک قرار می‌گرفت به ایده و مفهوم توجه بیشتری شد. با ظهور این جنبش مرزهای هنر شکسته شد و هنر طیف وسیع تری را شامل شد. هنرمندان مفهومی با خرید و فروش آثار هنری با قیمت‌های بالا که در آن زمان رواج یافته بود مخالف بودند و اغلب آثارشان فرمی داشت که خرید و فروششان غیر ممکن یا احمقانه می‌نمود. آن‌ها معتقد بودند چیزی که در هنر ارائه می‌شود باید از جنس ایده باشد و نه یک شیئ منحصر به فرد. مخاطب با مشاهدهٔ اثر و با دریافت ایده‌اش می‌تواند اثر را از آن خود کند، در ذهن خود حمل کند، ویا حتی در جایی دیگر آن را دوباره تولید کند و بسازد.

محمود محرومی متولد سال ۱۳۵۵ است. او در دانشکدهٔ هنرهای زیبا در رشتهٔ مجسمه سازی تحصیل کرده و تاکنون در زمینهٔ هنر مفهومی و مجسمه سازی فعال بوده است. او در کارنامهٔ خود تاسیس گروه کانسپت تهران در سال ۱۳۷۹ و شرکت در جشنواره‌هایی همچون دوسالانهٔ هنر مفهومی، پنجمین بینال مجسمه سازی تهران و جشنوارهٔ هنر و المپیک را دارد. او همچنین چندین نمایشگاه انفرادی و گروهی مجسمه و هنر مفهومی را برگزار کرده است. چیدمان‌های او در گالری آران نیز فاصلهٔ زیادیبا هنر مفهومی ندارند.

هنگام ورود به گالری اولین چیزی که ما را متوجه خود می‌کند مکعب‌هایی بتنی ساخته شده در ابعاد ۱۵ سانتی متری است، روی زمین بخشی از گالری چیده شده‌اند. روی هر کدام عدد و حرفی از حروف الفبا نوشته شده است. اسم این اثر "آه" است. انگار هر کدام از بلوک‌های کوچک ساکت و آرام به سمتی نگاه می‌کنند. جنس و رنگ سرد بتن و شکل ساده ومنظم مکعب‌ها فضایی بی‌روح و افسرده می‌سازد که حتی شاید انسان رابی اختیار با دیدنش وادار به "آه" کشیدن کند.

در گوشهٔ دیگری از گالری دستگاه همزنی در حال کار است. عکس‌هایی را که توسط یک دستگاه خرد کنِ کاغذ منهدم شده‌اند در این هم زن با آب مخلوط و خمیر می‌شوند و سپس این خمیر‌ها در قالب‌های مکعبی قرار داده شده بلوک‌هایی از کاغذ ساخته می‌شوند. محرومی نام این اثر خود را که با تعامل بیش از ششصد نفر انجام گرفته "بازنمایی یک انهدام آگاهانه در تصاویر شخصی" گذاشته است. او در توضیح این اثر نوشته‌ای روی دیوار قرار داده: "پلک زدن همیشه دلیل خوبی برای از بین بردن عکس شخصی است. از مخاطبین خواسته شد که پلک بزنند و با فشار دادن دکمهٔ دکلانژور از خودشان عکس بگیرند. صد‌ها عکس نابود و سپس خمیر شدند تا در یک قالب قرار گیرند. انهدام اسان‌ترین راه حل برای زدودن، محو کردن یا نابودی یک پدیده یا موجودیت است."

"تقاطع دلچسب" نام صلیبی سرخ رنگ است که او با تیرآهن فلزی (آهن بیست و پنج لایه ضد زنگ) ساخته و بر کنج گالری نصب شده است. استفاده از مواد سرد و خشن برای ساختن یک نماد عمومی و محبوب و مقدس شاید سعی در بازپس گرفتن منای سوار شده بر آن نماد باشد. بر انگیختن احساسی جدید و متناقض در مخاطب با دیدن یک شمایل رایج قدیمی.

اثر دیگر پایهٔ پرچمی بدون پرچم است که بر دیوار نصب شده و "تلاش برای ایستادگی" نام دارد. این اثر با نامی که بر آن گذاشته شده می‌تواند اثری کنایه آمیز باشد برای بازنمودن یک تلاش میان تهی. تلاش برای هدفی که از دست رفته یا پافشاری بر امری که "نیست" .

در کارهایی که ذکر شد و چند چیدمان دیگر در این نمایشگاه، محرومی تاکید بر قالبگیری آن هم با قالب‌های بتون و استفاده از مواد و مصالح سخت و سرد ساختمانی و ماشینی دارد. شاید او می‌خواهد با این کار تاثیر فشار و محدودیت را بر اجسام نشان دهد و آن‌ها را به انسان‌ها تشبیه کند. احساس مرگ و نابودی در به بند کشیدگی و صلب آزادی.

در ورودی گالری نوشتهٔ خود او دربارهٔ کار‌هایش را می‌خوانیم:

"۱۷سال از زمانی که در یک کارخانه ساخت تیر برق‌های بتنی عهده دار باز و بستن قالب‌های فلزی بودم، می‌گذرد. کار اصلی من این بود که قبل از بتن ریزی، قالب‌ها را خوب ببندم. کافی بود پیچ‌ها باز یا شل باشند تا قالب نشست کند یا فشار زیاد ملات بتن، قالب را پس بزند.

دراین سال‌ها، مسائلی از قبیل مهار و انضباط سازی مواد، سیالیت سفت شونده، اندرونی‌ها، اضمحلال و آشفتگی، ترتیب و آتل بندی، اندیشه‌های تمامیت خواهی در کاربست مواد و مصالح، برایم مسیر مشخصی ساخته است. هروقت خواستم دربروم یا بازی‌های دیگری بکنم جور دیگری گیر افتادم. انگار که برایم" گیر "خوشایندست.

۱۷سال است که تنم را با این" گیر "بزرگ که حالا برایم تبدیل به قالب بزرگی شده، می‌خارانم."

واران عزیزپور

انتهای پیام/