سرویس تجسمی هنرآنلاین : بازنمایی ۱۳۰ نقاش از به دنیا آمدن خودشان، نوعی سلف پرتره از هویت شخصی که در صفحه‌ای ۵۰ در ۷۰ با تم روزنامه بر دیوارهای خانهٔ هنرمندان به نمایش گذاشته شده است.

به هر هنرمند امکان استفاده از رنگ و جوهر، به عبارت دیگر، از تصویر و متن برای بیان شخصی خود دربارهٔ موجودیتش داده شده است. اغلب هنرمندان از هردوی این امکانات استفاده کرده‌اند. اما تعدادی از آن‌ها هم تنها از رنگ، تصویر یا انتزاع بهره گرفته‌اند. کاغذهایی که در اختیار هنرمندان قرار گرفته بود تا آثار خود را روی آن پیاده سازند کاغذ بافت دار روسی است که رنگی شبیه روزنامه‌های کهنه را دارد. بعضی از نقاشان پدیدهٔ تولد را از نگاه نقاشانهٔ خود بیان کرده‌اند. بعضی به تصویرسازی گرویده‌اند. بعضی خود را آن طور که در یک صفحهٔ اول روزنامه می‌توانسته‌اند بازنمایانده‌اند. بعضی از نقاشان با قالب طراحی شده برخوردی کاملا متفاوت داشته‌اند. یکی از آن‌ها حتی کاغذ خود را خرد کرده و همراه با آب در یک شیشه ارائه کرده است.

آثار متولدین هر ماه در کنار هم قرار داده شده‌اند. ماه‌ها به ترتیب از فروردین شروع شده و ابتدای نقاشی‌های هر ماه در کاغذی به‌‌ همان اندازه ماهِ متولدینش معرفی شده است.

همزمان یک ویدئو آرت از فریده شاهسوارانی در یکی از گالری‌ها برقرار است. صدایی در گالری پخش می‌شود که از روزنامه می‌گوید. از خبرهایی که هر روز در کاغذهایی نوشته شده و منتشر می‌شوند و مدتی بعد این کاغذ‌ها را هر جایی می‌شود پیدا کرد بدون آنکه خبرهای از دهان افتاده‌شان دیگر برای کسی اهمیت داشته باشد. تصاویری از چیدمان‌های اغلب خیابانی از پروژکتور بر دیوارهای گالری می‌افتد. چیدمان‌هایی که روزنامه‌های با حجم زیاد عنصر مشترک آن هاست. ستون‌های پیچیده شده در روزنامه، زمین پوشیده شده از روزنامه، انسان‌هایی که از میان این‌ها عبور می‌کنند...

در روز افتتاحیه تعدادی دختر و پسر جوان که اغلب با ماسک و کوله پشتی در محیط گالری رفت آمد می‌کردند و صفحاتی از روزنامه‌های تاریخ گذشته را به دست مردم می‌دادند. بعضی از آن‌ها نام‌های شبکه‌های اجتماعی وایبر، واتس اپ، فیسبوک، تویی‌تر و مانند این‌ها را روی ماسک روی دهانشان داشتند. نمونه‌هایی از رسانه‌های امروزی که بخشی از کارکرد‌‌ همان روزنامه را نیز در خود دارند. شاید بتوان این را نوعی پرفورمنس در تکمیل اهداف نمایشگاه دانست.

موضوع دیگری که می‌توان به آن اشاره کرد این است که در کنار این‌ها حدود ۶۰ تابلو از نقاشی‌های اعضای شورای مدیریت کمیته‌های انجمن هنرمندان نقاش ایران نیز در یکی از گالری‌ها به نمایش گذاشته شده است.

آثار به نمایش گذاشته شده، ویدئو آرت فریده شاهسوارانی، و پرفورمرهایی که در گالری‌ها راه افتاده‌اند و روزنامه به مخاطبان تعارف می‌کنند، همه جزئی از ایدهٔ کلی نمایشگاهی هستند که توجه مخاطب را به رسانه به عنوان یک پدیده جلب می‌کند، و آن را از جنبه‌های مختلف می‌نگرد. رسانه در‌‌ همان قالب‌های قدیمی‌اش نقش‌های تازه‌ای گرفته است تا موجودیتش به چشم بیاید.

از طرفی این نمایشگاه به نوعی می‌تواند تلفیق دید هنری با دید روزنامه نگاری باشد. اگر یک نقاش بخواهد خبر از واقعیتی بدهد آن را چگونه و از چه دریچه‌ای نشان می‌دهد؟ چه جوانبی را بیان می‌کند و چه چیزهایی را پنهان؟ در بیانیه این نمایشگاه آمده است: "آنچه امروزه روزنامه می‌نامیم زمانی نامه‌ای شامل خبرهای مهم بود که به دور دست‌ها فرستاده می‌شد. روزنامه امروزه به عنوان عمومی‌ترین ابزار رسانه تا چه حد واقعیت‌ها را منعکس می‌کند؟‌گاه بال و پر دادن به یک موضوع تا حدی است که آن را به یک داستان خیالی نزدیک می‌کند. با این حال هر روز با خواندن این نامه روز به چالش کشیده می‌شویم و با سطوح و لایه‌های مختلف آن از تغییرات جامعه انسانی آگاه می‌شویم. چه خوب بود اگر برای زادروز هر یک از ما نقاشان روزنامه‌ای به چاپ می‌رسید، می‌توانستیم هرآنچه که دلمان می‌خواهد را به عنوان حقیقت تولید کنیم.

تیتر‌ها و تصویر‌ها از ارکان اصلی روزنامه هستند. متن و تصویر در کنار هم بازی‌های مفهومی و بصری را در ذهن بیننده ایجاد می‌کنند. " تیتر یک: تولد نقاش "عنوانی است که برای این نمایشگاه گروهی در نظر گرفته‌ایم. این عنوان همچنین عنوان روزنامه‌هایی است که هر هنرمند به قلم خود می‌آفریند. روزنامه زادروز که خبر مهم آن تولد و تاریخ انتشارآن، روز تولد نقاش است. نقاش، تصویر می‌کند، می‌نویسد و به هر گونه‌ای که می‌خواهد واقعیتی یا خیالی را به دلخواه خلق می‌کند."

انتهای پیام/

واران عزیزپور