هنرآنلاین: خانه تئاتر، خانه سینما، خانه موسیقی داریم اما خانه تجسمی کجاست؟ این مطلع یادداشتى است که ١٢ آذر سال گذشته در "شرق" نوشتهام؛ انجمن منتقدان سینما و نیز انجمن منتقدان تئاتر همین یکى دو ماه پیش، جشن سالانه بر پا و برگزیدگان خود را معرفى کردند، انجمن منتقدان تجسمى کجاست؟ فقدان فهرستگان اینچنینى در هنرهاى تجسمى بسیار بلند بالاست؛ در واقع با وجود دستاوردهاى سترگى که لابد خواننده چنین ستونى مى داند با چه خون جگرهایى حاصل آمده است، جامعه تجسمى در امر حیاتى نهادسازى، غفلت تاریخى دارد؛ گویا مربع طلایى هنرمندان، گالریداران، مجموعهداران و برنامهریزان فرهنگى این عرصه، چنان سر در گریبان کارهاى خویشاند که از یاد بردهاند باید این استقلالها و پیشرفتهایى که کسب کردهاند در سایه نهادسازىها، ماندگار و در زمره خط قرمزهاى خویش درآورند تا سالیان بعدتر، هیچ دولت و نهادى، چشم طمع به آن نداشته باشد؛ گویا یادمان رفته همین چند سال پیش مدیرى بر مسند مرکز تجسمى ارشاد تکیه زد که بخشنامه کرد همه گالرىها باید همه نمایشگاههایشان را روى cd به ما نشان دهند و براى تکتک آثار اجازه نمایش بگیرند؛ و نیز صف بایستند و هر سال مجوزهایشان را تمدید کنند! آن روزگاران در غیاب نهادهاى مدنى در جامعه تجسمى کسى نبود اشتباهات فاحش مدیر مزبور را نقد کند و غیر از چند روزنامهنگار کسى به دفاع از این ساحت برنیامد؛ اینک در سایهسار دولت فرهنگى، ضرورىترین اتفاق در هنرهاى تجسمى ایجاد همین نهادسازىها و البته تقویت بنیادین انجمن هاى هنرى است که حتى از به حد نصاب رساندن اعضاى خود در مجمع هاى عمومىشان عاجزند. این غرولند صبحگاهى را با این خبر خوش در گوشى به پایان مىبرم که ممکن است به زودى انجمن صنفى گالرىداران اعلام موجودیت کند؛ شنیدهها حاکى است تلاش گالرىداران براى راهاندازى اتحادیه نافرجام مانده و به انجمن صنفى قناعت کردهاند؛ امیدوارم این آغاز یک گام بلند براى تاسیس هایى از این دست باشد. این یادداشت هم زمان در روزنامه شرق ص ١١ به چاپ رسیده است.
انتهای پیام/