سرویس تئاتر هنرآنلاین: این روزها مجموعه تئاتر شهر پذیرای اجرای نمایش "هفت پرده" است. نمایشی که ادای دینی نسبت به اکبر رادی نمایش‌نویس فقید ایرانی است که در هفت تابلو، هفت نمایشنامه این درام‌نویس شامل: "روزنه آبی"، "لبخند باشکوه آقای گیل"، "آهسته با گل سرخ"، "ملودی شهر باران"، "شب روی سنگ فرش خیس"، "مرگ در پاییز" و "منجی در صبح غمناک" را در معرض دید مخاطبان قرار می‌دهد.

میکائیل شهرستانی درباره اجرای این نمایش گفته: قصد داشتم در دو سال قبل در سالروز تولد اکبر رادی این نمایش را اجرا کنم که متاسفانه این اتفاق نیافتد و امسال هم چهل روز مانده به 20 مهر ( روز تولد رادی) از من سوال کردند که آیا می‌توانم این نمایش را برای اجرا آماده کنم و با توجه به شرایط موجود خیلی سریع تیم بازیگری را انتخاب کردم و هما علیزاده دراماتورژی نمایش را بر عهده گرفت و تابلوهایی را بر اساس هفت نمایش‌نامه رادی طراحی کرد و شخصیت رادی حضور مستندگونه‌ای در این اجرا دارد و این هفت تابلو در هم تنیده می‌شوند. نمایش از زمان خلق نمایش‌نامه "روزنه آبی" تا زمان مرگ اکبر رادی ادامه دارد.

رادی جلتمن و کم حاشیه

بدون شک یکی از کم حاشیه و محجوب‌ترین هنرمندان معاصر ما اکبر رادی فقید است و در طول حیات پربارش هیچ‌گاه خبرسازی و جار و جنجالی را باعث نشد و برخلاف هم نسلان دیگرش که در محافل روشنفکری و پرحاشیه رفت و آمد داشتند و کلی مسائل حاشیه‌ای به وجود می‌آورند؛ در خلوتش به خلق آثارش می‌پرداخت. البته با بزرگانی نظیر جلال آل احمد، احمد شاملو و شاهین سرکسیان حشر و نشر داشت. شاید معلم بودنش و مطرح شدنش به عنوان یک الگو برای جوان‌ها باعث شده بود همواره مبادی آداب و کم حاشیه باشد. نوشته‌های رادی هم مثل هر هنرمند مولف دیگر بخشی از دغدغه، شخصیت، احوالات و محل زیستش را شامل می‌شد. شهر همیشه بارانی رشت موطن رادی همواره در اغلب نمایش‌های رادی لوکیشن اصلی رخدادهای داستانش بوده است. جوانی رادی در عصری سپری شد که جامعه ایرانی از بافت سنتی به بافت مدرن و متجدد گونه در حال پوست‌اندازی بود و رادی هنرمندانه در آثارش به نقد هر دو جریان و ضعف‌هایشان پرداخت. تقابل بین نسل‌ها هم در آثار رادی همواره به عنوان یک موتیف اصلی خودنمایی می‌کند و آدم‌های مثبت کارهایش عموما آدم‌های فرهنگی و بی‌شیله و پیله‌ای بودند که در چنبره روابط اجتماع و آدم‌های خاکستری اسیر می‌شدند. مرگ هم در آثار رادی حضور قابل اشاره‌ای داشت. مرگی که زیبا و نه هولناک از جانب رادی تعریف می‌شد. همانگونه که اشاره شد به علت عدم سنخیت روحیه خود رادی که هیچ‌گاه به عنوان یک نویسنده روشنفکر و دارای جار و جنجال در محافل هنری و تئاتری شناخته نشد، بنابراین به جز هادی مرزبان که مشتری دائم آثارش بود و چند کارگردان دیگر، سایرین کمتر به سراغ اجرای کارهایش رفتند و به نظرم حق‌مطلب را درباره این معلم آرام سرزمین شمالی کمتر ادا شد و مرگش هم آرام و بی‌سر و صدا بود و با لبخنده با فرشته مرگ روبه روشد.

تلاقی نگاه میکائیل شهرستانی و ادبیات نوشتاری رادی

میکائیل شهرستانی به طور حتم از بزرگان بازیگری تئاتر و سینمای ما است. شهرستانی چند سالی است که به صورت جدی و پیگیرانه به تعلیم جوان‌ها می‌پردازد و این اواخر هم نمایش "پرواز" را با حضور شاگردانش در تالار محراب روی صحنه آورد. در نمایش "هفت پرده" هم این جوان‌ها در کنار بازیگران با تجربه‌ای مثل مهدی صباغی و شمسی صادقی بازی می‌کنند . شهرستانی با دانایی به سراغ نمایش‌هایی از اکبر رادی رفته که به طور حتم جزو کارهای ماندگارترش هستند. "لبخند با شکوه آقای گیل" و یا "ملودی شهر بارانی" کارهای مثال زدنی رادی محسوب می‌شوند. شهرستانی با خرد و آگاهی‌اش از کلیت نمایش‌نامه‌های رادی بخشی‌های از این نمایش‌ها را برای اجرا انتخاب می‌کند که ارتباط تماتیک و چند لایه‌ای با یکدیگر دارند و مثل یک نخ تسبیح برشی از اندیشه‌ها و جهان بینی رادی را در پیش قضاوت مخاطب قرار می‌دهد و خودش هم با صلابت در جلد رادی جوان، میانسال و پیر می‌رود و همچون یک خالق توانا در گوشه دکور نمایش آفریده‌هایش را نظاره می‌کند. هر چند زمان طولانی و ریتم کند نمایش در برخی از لحظات باعث خستگی تماشاگر می‌شود اما کلیت اثر قوی و قابل دفاع است و شهرستانی سزاوارانه شمایل درستی از مرد موقر شهر بارانی با 16 نمایش‌نامه‌اش را ارائه می‌کند.

بازی‌های اثر گذار

بازی‌های نمایش "هفت پرده" یکی از ارکان موفقیت نمایش هستند و از شهرستانی هم که بازیگر توانایی است جز این انتظار نمی‌رود. کوروش سلیمانی، عباس توفیقی، محمد طیب طاهر و صنم نکو اقبال که شاهد بازی‌های درست و جذابش در کارهای دکتر قطب‌الدین صادقی بوده‌ایم. همگی توانسته‌اند با شایستگی شخصیت‌های نمایش‌نامه‌های رادی را در صحنه عینیت ببخشند.

انتهای پیام/

احمد محمد اسماعیلی