سرویس تئاتر هنرآنلاین: نمایش "جمعه‌کشی" نوشته اسماعیل خلج به کارگردانی کامبیز بنان از 7 مهر در سالن گوشه فرهنگسرای نیاوران به روی صحنه است و تا دوم آبان ماه نیز ادامه دارد.

کامبیز بنان کارگردان نمایش "جمعه‌کشی" در گفتگو با هنرآنلاین درباره انتخاب این نمایش گفت: بیشتر به دلیل تعلق خاطر خودم به فضاهای قدیمی و حس نوستالژی به سراغ این کار رفتم. ضمن این‌که در سال‌های اخیر متن خوبی در نسل جدید نویسندگان ندیدم که از نظر روحی و تکنیکی من را راضی کند.

او ادامه داد: من همواره جذب آثار اسماعیل خلج و محمود استادمحمد هستم و عامل دیگر که باعث شد گرایش خودم را مشخص کنم، ادای دین و ادا کردن حق کوچکی بود به آثار برجسته و نمایشنامه‌نویسانی که آثار فاخری دارند و کارهایشان کم دیده می‌شود. نسل جدید گرایش به کارهای نو و تجربی دارند و این در فراخوان جشنواره‌ها نیز دیده می‌شود. انگار هر کاری که شما می‌بینید و نمی‌فهمید باید بیشتر تشویق کنید. در این آثار روایت آدم‌هایی است که شاید باب طبع بسیاری از بچه‌های نسل جدید نیستند. در این نمایش من نیز از میزانسن‌های عجیب و غریب استفاده نکردم، داستان در یک قهوه‌خانه می‌گذرد و نمایش دیالوگ محور است.

بنان درباره داستان این نمایش اظهار کرد: کارهای خلج از یک خط قصه مشخص بهره نمی‌برد و انتظار فضای مشخص در آن نباید داشت. این نمایش قصه آدم‌هایی است که در یک فضای خاکستری در قهوه‌خانه هستند و غم‌نامه‌های خود را با هم رد و بدل می‌کنند و ارتباط شکل می‌گیرد. کارهای خلج در یک فضای ابزورد است و رابطه‌ای بین آدم‌ها دیده نمی‌شود. من سعی کردم کمی از این فضا بیرون آمده و ارتباط آدم‌ها را در قصه شکل دادم تا در فضای رئال‌تری باشد. این نمایش قصه یک فرد شهرستانی است که با آدرسی که دارد برای یافتن کار مناسب وارد تهران می‌شود، اما بعد از دیالوگ‌ها می‌فهمیم که او را سر کار گذاشته‌اند. در کنار این آدم‌هایی دیده می‌شوند که آن‌ها نیز دچار مشکل هستند.

کارگردان "جمعه‌کشی" مهمترین ویژگی این نمایش را کهنه و خاکستری بودنش دانست و گفت: سعی کردم با استفاده از فضاسازی و موسیقی که در کار استفاده کردم تماشاگر را به گذشته پرتاب کنم و صمیمیتی که بین آدم‌های دوران گذشته بود را به نمایش بگذارم، در کنار تنهایی که امروز گریبان‌مان را گرفته و حس و حال‌مان که نهفته در تنهایی است و نقطه تلاقی بین آدم‌ها وجود ندارد، اما در زمان گذشته اعتماد و رابطه‌های دوستانه و همدلی بین افراد وجود داشته است.

او ادامه داد: سبک اجرایی که استفاده کردم کاملا رئال است و با وجودی که خود قصه ابزورد است فضا را شکستم و رئال کار کردم چرا که می‌خواهم زندگی جریان داشته باشد.

بنان درباره نحوه همکاری حسین رفیعی نیز گفت: با حسین رفیعی در سال 87 در نمایش "پستوخانه" کار حمید امجد همبازی بودم و ابتدا سال گذشته "جمعه‌کشی" را با هم نمایشنامه‌خوانی کردیم. جواد یحیوی نیز در این کار با ما همراه بود و بعد از آن پیشنهاد اجرا دادیم که دوستان هم استقبال کردند اما از یک جایی به بعد به دلیل طولانی شدن پروسه اجرا دوستان رفتند و تنها حسین رفیعی با ما همراه ماند.

او در پاسخ به این سوال که برای استفاده از لهجه مازندرانی که استفاده کردید چه تدابیری اندیشیده شده است بیان کرد: نوع نگاه ما متفاوت بود، آدم‌های این نمایش متعلق به شهر تهران هستند، آدم‌های کف خیابان که زخم خورده هستند، فکر کردم "جمعه‌کشی" خلج مختص به آن زمان بود و الان مشکلات متفاوت است به خصوص بحث مهاجرت از شهرستان‌ها بسیار زیاد است، ضمن این که حسین رفیعی به این لهجه آشنا بود و پیش از نیز کارکرده بود.

کارگردان نمایش "وقتی دنیا سبز بود" درباره بداهه‌گویی در این کار نیز عنوان کرد: از بداهه بسیار زیاد استفاده کردیم، در متن "جمعه‌کشی" با یک فضای تخت و سیاه مواجه می‌شویم. در یک فضای بسیار تلخ؛ نگاه من کمی امروزی‌تر بود، ضمن این‌که امروز باید خوراک مخاطب را در نظر داشت و بسیاری از حرف‌ها را در چارچوب اصولی خود با زبان طنز بیان کرد. به حدی که به سمت لودگی نرود، از بداهه استفاده کردیم. در نهایت هم کار را به یک کمدی سیاه تبدیل کردم تا تماشاگر علاوه بر لذت بردن از اجرا در کنارش به فکر هم فرو برود و حتی غمگینش کند و تماشاگر را به سمت دغدغه‌های خودش پرتاب کند.

بنان در پایان با اظهار ناراحتی از نوع تبلیغات در نظر گرفته شده برای گروه‌های تئاتری کوچک گفت: ما با سختی کار را روی صحنه بردیم و تنها سالن گوشه فرهنگسرای نیاوران را در اختیار ما گذاشتند. به گونه‌ای که از نظر مخاطب، تبلیغات و... برای گروهی مانند ما که پشتوانه مالی نداریم بازخورد خوبی نداشته است. این شرایط امروز تئاتر است و از دوستان خواهش می‌کنم وقتی به تماشای نمایش می‌روند برای حمایت از آن بروند. ما از حداقل امکانات برای تبلیغات استفاده کردیم چرا که بیلبوردهای تبلیغاتی آنچنانی در اختیار نداریم. برخی نهادها نیز با وجود آنکه قصد حمایت از گروه‌های هنری را دارند، اما آنقدر سنگ‌اندازی می‌کنند که شما مجبور می‌شوید عطا را به لقایش ببخشید و در نهایت نیز از خیر آن حمایت بگذرید.

انتهای پیام/