سرویس تجسمی هنرآنلاین : برای بار دوم است که این باغ در قالب یک نگارخانه خصوصی افتتاح میشود و گویا سرنوشت ساختمان زیبای قدیمی آن و باغ ایرانی آبادش به هنرهای تجسمی گرهای عاشقانه خورده است. در نمایشگاه مروری بر آثار هانیبال الخاص در مجموع بیش از ۷۰ اثر پرتره، فیگوراتیو، طراحی و حجم از زنده یاد الخاص به نمایش در آمد که در پایان روز افتتاح، نیمی از آنها به فروش رسید. آثار این نمایشگاه بین ۳ تا ۱۹۰ میلیون تومان قیمت گذاری شده بودند، بسیاری از این آثار برای نخستین بار در معرض نمایش عموم قرار گرفتهاند.
در بخشی از متن ورودی نمایشگاه با عنوان "گردشی در باغ..." به پاس یک عمر زندگی هنرمندانه هانیبال الخاص، آمده بود: بیگفتوگو هانیبال الخاص نام پرآوازهای در هنر معاصر ایران است. نه فقط از آن رو که بر بام بلند اندیشه و تخیل در نقاشی ایران ایستاد، یا هنرمندی پر تلاش و خستگی ناپذیر بود و هزاران قطعه اثر به یادگار گذاشت، یا چند کتاب مرجع در حوزه خود نوشت و یا دهها روی جلد کتاب طراحی کرد، همچنین در شمار نخستین گالریدارهای هنری کشور بود و چند صد نمایشگاه آثار هنری برگزار کرد؛ بلکه از آن بابت که در کنار خلق آثار هنری، عمری به آموزش و تدریس گذراند و چند نسل هنرمند به جامعه خود روانه کرد، سری در ادبیات اعم از شعر و قصه نیز داشت...
آرت سنتر ۲ با دو روز خاص شروع به کار کرد، پنجشنبه برای بازدید کلکسیونرها و جمعه عصر افتتاحیه رسمی که اجرای آن را اکبر عالمی بر عهده داشت. عالمی سخنانش را با بیتی از عطار نیشابوری آغاز کرد و گفت: از حضور شما که در حقیقت اصل موضوع برگزاری این نمایشگاه هستید سپاسگزاریم به دلیل اینکه هیچ هنری بدون مخاطب معنا ندارد، اصلا هنر به جامعهشناسی، زبانشناسی، روانشناسی و خیلی از حوزههای دیگر گره خورده و در علم هرمونوتیک، مخاطب نیمی از مفهوم هنر است به طوری که نیمی از معنای هر اثر هنری نزد مخاطب است. در هر هنر، نیمی از سهم خلق آن، با خالق و نیمی دیگر از آن مخاطب است.
عالمی که از کیفیت صدای میکروفون ناراضی بود، آن را کنار گذاشت و به سخنانش این چنین ادامه داد: من ۴۱ سال است که معلم هنر هستم و هرگز با یک میکروفون که مثل یک بستنی قیفی باید در دست بگیرم حرف نزدهام و اگر با صدای بلند حرف میزنم فقط برای این است که بتوانید صدای این حقیر را بشنوید و لطفا هیچ برداشت دیگری نکنید.
سخنان عالمی با تشویق حاضران همراه شد و او با صدای بلند خود و بدون میکروفون از روی بالکن به سخنرانی پرداخت و اظهار داشت: ما در عصر شتاب زندگی میکنیم، روزگار پر حرفی سپری شده است ما باید به ایجاز و خلاصهگویی بسنده کنیم. جای قدمهای همه شما را بوسه میزنم، من ۴۱ سال است که درس میدهم، من پدر یک دختر و یک پسر هستم، من یک پیر مرد ۷۰ ساله، نه از روی فروتنی شرقی بلکه به راستی جای قدمهای شما را که عصر جمعه خودتان را به یک کار فرهنگی و هنری اختصاص دادهاید، بوسه میزنم.
پس از سخنان عالمی که با تشویق مکرر حاضران همراه بود، وحید ملک، موسس نگارخانه های پاسارگاد، آرت سنتر ۱ و ۲ ضمن خیر مقدم به مهمانان گفت: امیدوارم که ما بتوانیم همیشه اتفاقاتی ایجاد کنیم که شما با حمایت فرهنگی خودتان به ما افتخار بدهید و در کنارمان باشید از همه کسانی که ما را در این راه همیشه یاری کردهاند سپاسگزارم.
در ادامه فیلم کوتاهی درباره هانیبال الخاص پخش شد که در آن حسین محجوبی، رضا بانگیز، احمد وکیلی و بهرام دبیری از خصوصیات و تاثیرات الخاص و آثارش در هنر معاصر ایران سخن میگفتند و قسمتهایی از فیلم نیز به تصاویری از آثار هنرمند و خود او در حال کشیدن اثر اختصاص داشت.
اکبر عالمی پس از پایان فیلم به طبقه پایین آمد و رو به روی حاضران ایستاد و گفت: هر آمدنی یک رفتنی دارد، هر تولدی در نطفه خود مرگ را به همراه دارد اما هانیبال الخاص به دوران کهن سالی نرسید، تقسیم بندی سالهای عمر در غرب به گونه دیگری است، ما در ایران بعد از پیری دیگر برای خودمان هیچ تصویری نداریم، در صورتی که در جوامع دیگر میان سالی، پیری و کهن سالی تعریف شده است. الخاص به پایان دوره پیری رسید، او که در سال ۱۹۳۰ به دنیا آمده بود در سال ۲۰۱۰ یعنی درست ۴ سال و یک ماه پیش روی در نقاب خاک کشید. او به این خاک عشق میورزید، او به دنیا آمده بود که یک معلم باشد، بسیاری از آدمها اصلا به دنیا میآیند که معلم باشند، معلم به معنای ارسطو و فارابی، معلم آنگونه که هانیبال الخاص بود. او ۶۰ سال نقاشی کرد، صاحب سبک بود، در نقاشی مدرن اروپا بسیار مطالعه داشت اما هرگز دچار خودباختگی نشد و هنر مستقل خود را با پایمردی ادامه داد تا رسید به سن ۸۰ سالگی و سرطان سراغش آمد، مجبور بود برای معالجه به کالیفرنیا برود و وقتی که رفت دیگر ایران عزیز را ندید. او از اقلیتهای آشوری عزیز ایران بود. من میدانم که هانیبال الخاص در دل همه عاشقان هنر مدرن زنده است. او در سال ۱۹۵۹ اولین گالری هنر مدرن را در ایران با نام گیل گمش پایهگذاری کرد.
عالمی سپس با زانو زدن به سمتی که پرویز کلانتری نشسته بود، از او برای ایراد سخنرانی دعوت کرد و گفت جایی که آب هست، تیمم باطل است. کلانتری با بیان اینکه از تعارفی که اکبر عالمی کرده است خجالت زده شده، گفت: چنین چیزی درباره این استاد بزرگوار درست نیست و سخنان شما غنیمت است.
وی سپس ادامه داد: امشب شب هانیبال الخاص است و بنابراین ما درباره او حرف میزنیم. الخاص از هنرستان هنرهای زیبا آمد و رفت به یک دانشکده هنر در سانفرانسیسکو و آنجا تحصیل کرد، به ایران برگشت و استادیار دانشکده هنرهای زیبای تهران شد. او با جلال آل احمد دوستی داشت و مثل او یک عدالتخواه بود. در قالب هنر به شیوهای امروزی تحت تاثیر نقاشی مکزیک بود این در حالی بود که چپها که طرفدار رئالیسم روسیه بودند حرفهای دیگری میزدند. زمانی که انقلاب اسلامی ایران اتفاق افتاد او بیطرف نبود و در ماجرای سفارت آمریکا پشت دیوار سفارت به همراه گروهش به شکل نقاشی دیواریهای انقلابی مکزیک، شروع به نقاشی کشیدن کردند و بعد تمام در و دیوار شهر را نقاشی کردند.
این نویسنده و نقاش پیشکسوت در ادامه اضافه کرد: در نمایشگاهی که او و هنرمندان دیگر در بازگشایی موزه هنرهای معاصر گذاشتند، ایدههای انقلابی در قالب آرمانهای اسلامی روی دیوار رفت اما از نظر من مهمترین اتفاق در جریان هنر معاصر، نمایشگاهی بود که هانیبال الخاص و گروهش در حسینیه ارشاد برگزار کردند در همان روزهای اول انقلاب، این یک اتفاق عجیب و غریب بود، اولا برگزاری یک نمایشگاه در یک حسینیه و دوم اینکه گروه بازدید کنندگان یک صف طولانی بودند از مردم عادی که برای اولین بار میخواستند یک نمایشگاه نقاشی ببینند، به نظر من این اتفاق منحصر به فرد بود. کوتاه سخن آنکه الخاص را در تاریخ هنر معاصر ایران نمیشود نادیده گرفت. از مجموعه آرت سنتر باید تشکر کرد که این همت را به خرج داده و این آثار را جمع آوری کرده و علاقهمندان میتوانند اینها را ببینند. یاد الخاص گرامی باد.
پس از سخنان کلانتری، اکبر عالمی از علی مرادخانی، معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی برای سخنرانی دعوت کرد و گفت: این مرد نازنین با کسانی که در تاویل و تفسیر هنرهای سنتی و مدرن کج اندیشی میکنند، به نظر من برخوردی بسیار خردمندانه و منطقی قابل ستایش دارد و همه را یکی یکی راضی میکند که زمانه عوض شده و ما باید با هنرهای نوین کنار بیاییم.
معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی که معمولا به گالری گردی میرود، در ابتدای سخنانش گفت: من قصد تصدیع نداشتم، هر جا ما میرویم میگویند شما هم حتما باید بروید یک چیزی بگویید، این هم یکی از آن موارد است که دوستان اینجا فرمودند، من هم در خدمتتان هستم. خیلی خوشحالم از اینکه در جمع شما حاضرم؛ من دوره لابراتوار و عکاسی را خدمت جناب عالمی گذراندم و ایشان استاد من بودهاند و به دستور خود ایشان در اداره کل تولید فیلم وزارت خانه مشغول به کار شدم.
مرادخانی در ادامه با اشاره به همزمانی افتتاح شعبه ۲ آرت سنتر با بزرگداشت الخاص، افزود: هانیبال الخاص از بزرگان و پیشکسوتان هنر نوگرا محسوب میشود و شاگردان زیادی دارد از همه مهمتر نقش معلمی او و حضورش در حوزه ادبیات که به خصوص پای شعر فارسی را در مجموعه کارهایش به دلیل آشوری بودن، توانست باز کند و از این نظر به نظرم فردی چند وجهی است و از یک منظر نمیتوان راجع به الخاص صحبت کرد و امیدوارم در این رابطه بیشتر مورد توجه قرار بگیرد. جای او در این روزها که هنرهای تجسمی فضای تازهای را تجربه میکند، خالی است. امیدوارم شاگردان ایشان که الان از بزرگان حوزه تجسمی ما هستند انشاالله بتوانند این راه را ادامه بدهند.
وی سپس با اشاره به فعالیتهای معاونت هنری، اظهار داشت: حوزه تجسمی اگر بتواند یک مقدار خودش را به مقوله اقتصاد هنر نزدیکتر کند، روز به روز بر رونق اش افزوده میشود. همین آرت سنتر یا مجموعه های دیگری که به این حوزه اضافه میشوند، به ما نوید میدهند که افق روشنی را میتوانیم برای خودمان تصور کنیم و افرادی که دارند ورود میکنند به این حوزه میتوانند تضمینی باشند که هنر تجسمی ما در زمینه های مختلف اش بتواند از پشتوانه های اقتصادی خوبی برخوردار باشد. من باید تشکر کنم از دوستان در آرت سنتر که این فضاها را فراهم میکنند، وقت میگذارند و سرمایه گذارانی را در این حوزه وارد میکنند.
مرادخانی با اشاره به نقش دولت در این باره، اضافه کرد: از طرفی ما در دولت برای بحث اقتصاد هنر، بیشترین دغدغه ای که داریم توجه به بخش خصوصی است، بخشی که باید تلاش کند و حرکت کند و دولت هم از همه فعالیتهای این بخش حمایت میکند و امکاناتی را که لازم باشد در نقاط مختلف کشور در اختیار آنها قرار میدهد. مساله مهم ما این است که همه چیز در تهران خلاصه نشود، اگر بتوانیم یک فضای عمومی ایجاد کنیم و فرهنگ سازی کنیم که هنر در سبد هزینه های مردم قرار بگیرد، رونق چشمگیری در داخل کشور خواهیم داشت. البته اکنون در فضای بین المللی جایگاه خوبی داریم اما مهم است که در داخل کشور هم بتوانیم سرمایهها را در این حوزه جذب کنیم.
معاون هنری وزیر ارشاد در پایان سخنانش، گفت: به هر حال امیدوارم این اتفاقات برای هنر ما فرخنده باشد زیرا همانطور که میدانید، حوزه های مختلف هنر به هم مرتبط هستند و اگر یک جا اتفاق خوبی صورت بگیرد تاثیر خودش را بر حوزه های دیگر خواهد گذاشت، چه موسیقی باشد، چه تئاتر و هر حوزه دیگری. من فکر میکنم باید از شرایط خوبی که الان وجود دارد استفاده کرد ما هم ترجیح میدهیم جشنوارهها و دوسالانه های هنری را به بخش خصوصی واگذار کنیم و تا حدی که امکان دارد دولت را از مجموع این فعالیتها خارج کنیم که این به عنوان یک توفیق برای ما ثبت شود.
در پایان سخنان علی مرادخانی، اکبر عالمی ضمن تشکر از او گفت: در این مقطع تاریخ، ما هنرمندان و هنردوستان از شما طلب داریم، هرآنچه که در توان دارید برای ارتقای هنر راستین ایران زمین انجام دهید.
در این مراسم که هر چه با پایانش نزدیکتر میشد، شلوغتر هم میشد هنرمندان بسیاری از حوزههای مختلف حضور داشتند از جمله: آیدین آغداشلو، رضا بانگیز، بهرام دبیری، احمد وکیلی، حسین محجوبی، ایرج جمشیدی، دکتر کیکاووسی، بهاره رهنما، ناصرنصیر، سروش صحت، پیمان قاسم خانی، حبیب رضایی، بهرام حنفی، عنایت الله نوری نظری، ملیکا شریفی نیا و...
حداقل انتظار ما باید مرکزیت پیدا کردن در خاورمیانه باشد
در حاشیه افتتاح آرت سنتر ۲ گفتوگویی داشتیم با وحید ملک، مدیر و موسس گالریهای پاسارگاد، آرت سنتر۱ و۲ و از او پرسیدیم که چطور وارد عرصه هنرهای تجسمی شده است؟
در حقیقت پس از اینکه تحصیلات دانشگاهیام تمام شد، آثارم را در جاهای مختلف به نمایش میگذاشتم.
در چه رشته ای تحصیل کردید؟
در رشته مدیریت تحصیل کردم همیشه دلم میخواست در رشته گالریداری درس بخوانم ولی این رشته وجود نداشت در نتیجه اجزا و المانهای مختلفی که مربوط به گالری میشد را فرا گرفتم، مدیریت خواندم و بعد دورههای مختلف هنری را گذراندم و در آمریکا هم این دورهها را ادامه دادم.
سرانجام چطور گالریدار شدید؟
سال ۱۳۷۵ نگارخانه پاسارگاد را در خیابان دولت، تاسیس کردم. در سال ۱۳۸۳ به دعوت آرت اکسپوی نیویورک، به نیویورک رفتم قرار بود یک نمایشگاه برگزار کنم و برگردم اما این سفر ۳ سال طول کشید و طی آن ۳۰ نمایشگاه در سراسر آمریکا برگزار کردم که در نتیجه برگزاری آنها به عنوان Persian Art Curator گرین کارت تخصصی دولت آمریکا را گرفتم. بعد از آن برگشتم ایران و آرت اکسپوی تهران را با تیم هیئت موسس راه اندازی کردیم پس از آن من به این نتیجه رسیدم که هنر ایران و هنرمندان ایران چنان جایگاه بالایی پیدا کردند که باید به همان تناسب به صورتی فاخر هم آثارشان ارائه شود و رویکرد سنتی سابق کافی نیست، به این دلیل با مطالعه، یک لوکیشن خاص پیدا کردم و آن فضا را طراحی کرده و به کمک تیمی حرفهای آرت سنتر را در تقاطع خیابان شریعتی و پل صدر ساختیم. این مرکز با سه نگارخانه در سال ۱۳۸۸ افتتاح شد. در افتتاحیه آن سال آقای پرویز کلانتری به من گفتند که رکورد بیننده را در ایران شکستی، با ۲۵۰۰ بیننده در یک روز خیلی شلوغ. ظرف این سالها به هر حال همچنان طرح توسعههایی داریم و در همین راستا امسال و در پنجمین سالگرد تاسیس آرت سنتر، شاهد افتتاح شعبه ۲ آرت سنتر در باغ انجمن خوشنویسان دزاشیب هستیم.
چه شد که با توجه به داشتن سه نگارخانه در آرت سنتر ۱، احساس نیاز کردید به افتتاح شعبه دیگری از این مجموعه؟
میخواستم تناسبی بین دو فضا به وجود بیاورم، یکی آرت سنتری که بر اتوبان است و همه میبینند و در عین حال که از آن هیاهو وارد یک فضای آرام هنری میشویم اما در عین حال فضایی در دسترس و در فضای شهری محسوب میشود؛ دیگری یک فضای باغی بود که ترکیب آن را با فضای آرت سنتر ۱ مناسب میبینم به دلیل اینکه علاقهمند به هنر هم بیاید اثر هنری ببیند و هم یک روز مفرح داشته باشد و فضای جذابی را تجربه کند.
آیا رویکرد شما در آرت سنتر ۲ نسبت به آرت سنتر۱ متفاوت خواهد بود؟
بله همینطور است، آرت سنتر۲ در واقع یک گالری-موزه است و در واقع بیشتر بزرگداشت هنرمندان فاخر ایران در آن برگزار میشود که با زنده یاد هانیبال الخاص شروع کردهایم و امیدوارم افتخار داشته باشیم که برنامه بعدی را برای استاد پرویز کلانتری برگزار کنیم.
چرا باغ انجمن خوشنویسان را برای شعبه ۲ انتخاب کردید؟
از نظر من این باغ فقط یک باغ نیست، خوشنویسی یکی از حوزههای هنرهای تجسمی است و اینجا فضایی است که آموزش در آن اتفاق میافتد و هنرمندان زیادی با آن در ارتباط هستند، فضا فضایی هنری است و ما هم فضایی میخواستیم که هم باغ باشد و هم جو هنری بر آن حاکم باشد.
درباره نحوه جمع آوری آثار آقای الخاص توضیحی بدهید، به نظر میرسد خیلی از این آثار تا کنون دیده نشده بودند و در عین حال تعدادی زیاد و از آثار مهم هنرمند هستند.
ما از شروع فعالیت آرت سنتر در سال ۱۳۸۸ برنامهای را آغاز کردیم تحت عنوان مروری بر آثار پیشگامان هنر مدرن ایران که بزرگداشت اساتیدی چون مارکو گریگوریان، جعفر روحبخش، محمد احصایی و فرامرز پیلارام بخشی از این برنامه بود. زنده یاد الخاص هم یکی از آن افراد است همانطور که مرور آثار پرویز کلانتری یکی از این برنامهها خواهد بود. همه این افراد نمایشگاههای زیادی در طول زندگیشان داشتهاند اما ما هدفمان این است که وقتی میگوییم مروری بر آثار، به فاخرترین شکل ممکن بتوانیم قدردانی کنیم از هنرمندی که برنامهاش را برگزار میکنیم؛ به این دلیل این پروژه در واقع حاصل ۱۰ سال تلاش است که نتیجهاش را امروز میبینید. از ۱۰ سال پیش ما به دنبال این بودیم که زمانی که الخاص در قید حیات بود این کار را انجام دهیم، کسالت ایشان و مشکلاتی باعث شد که موفق نشویم اما به هر حال این مجموعه یک شبه جمع نشده و ایدهاش مربوط به گذشته نزدیک نیز نبوده است. این مجموعه از منابع مختلفی گردآوری شده است و رسالت ما این است که ارائه هنرهای تجسمی به فاخرترین شکل انجام پذیرد.
اشاره کردید به گالری-موزه در حال حاضر یک گالری در تهران چنین رویهای دارد اما مجموعه شخصی خویش را تنها به نمایش میگذارد و فروش اثر ندارد اما شما امشب فروش خوبی را هم تجربه کردید، تعریف شما از گالری-موزه چیست؟
ما در سال ۱۳۸۹ توسط ایکوم به عنوان اولین گالری-موزه معرفی شدیم در بعضی از نمایشگاهها فروش داریم و در بعضی دیگر مانند نمایشگاه مارکو گریگوریان و فرامرز پیلارام فروش نداشتهایم؛ هدف اصلی ما ارتقا اقتصاد هنر است و در ترکیب این دو لفظ گالری و موزه، فروش داشتن و نداشتن لحاظ شده است، ما موزه صرف نیستیم، گالری-موزه هستیم و هدفمان این است که در این قالب فعالیت کنیم و آثار هنرمندان بزرگ را به فاخرترین شکل ارائه کنیم.
حد نهایت انتظار شما از هنرهای تجسمی در ایران چیست؟ بعضیها فکر میکنند همین تعداد گالری و قیمتهایی که رد و بدل میشوند هم خارج از انتظار بوده است.
به نظر من ما در شروع ارائه فاخر هنرهای تجسمی ایران هستیم و نسبت به هنرمندان خوبی که به جامعه هنری اضافه میشوند باید فضاهای فیزیکیمان را نیز هم از نظر کیفی و هم کمی ارتقا دهیم. فکر میکنم اقتصاد هنر واژه نویی است که زمانی که ما کارمان را شروع کردیم اصلا این واژه کفر بود، امروز معنی پیدا کرده اما به معنی واقعی خودش هنوز نرسیده و جای رشد زیادی دارد. حداقل انتظار ما باید مرکزیت پیدا کردن در خاورمیانه باشد، جایگاهی که اکنون در اختیار دوبی است.
بخش خصوصی است که نقش اساسی در حوزه هنرهای تجسمی دارد
پرویز کلانتری نیز در حاشیه افتتاح آرت سنتر ۲ درباره افتتاح چنین گالریها و بزرگداشتهایی و جایگاه تازه هنرهای تجسمی، گفت: با مروری به تاریخ میبینیم که این اتفاقات نو به کلی و در ذاتشان نو هستند چون اصلا نقاشی معاصر ایران بعد از جنگ جهانی دوم به همت آندره گدار فرانسوی که دانشکده هنرهای زیبای تهران را روی الگوی بوزار پاریس بنا کرد، شروع شد. قبل از آن مردم عادت داشتند نقاشی را به عنوان نگارگری در کتابها ببینند ولی از آن تاریخ به بعد این اتفاق نو از آنجا شروع شد که نقاشی به عنوان یک هنر مستقل روی دیوار رفت و دیده شد، گالریها تاسیس شدند و همینطور رقابتها شکل گرفت. بچههایی که از دانشکده رفته بودند به اروپا، اشکال جدیدی را آوردند و هنر معاصر ایران را که خیلی گوناگون است، شکل دادند؛ از حسین کاظمی تا امروز که جوانهای خیلی کم سن و سال در جامعه مطرح شدهاند همچنان این جریان به حیات خود ادامه داده است. بنابراین واقعا این جریان به کلی نو است و سابقه زیادی ندارد وقتی به اروپا نگاه میکنید سابقه طولانی در این زمینه دارد ولی در ایران تازه بعد از جنگ جهانی دوم به دنیا آمده و تاتی تاتی کرده تا امروز که دیگر سر پا ایستاده و دارد خودش را نشان میدهد.
وی در پاسخ به اینکه این روزها مشغول چه کاری است، اظهار داشت: من همانطور که میدانید دو تا آدم هستم، یکی مینویسد و یکی نقاشی میکند؛ نوشتن مشکلات زیادی دارد گاهی مینویسم و گاهی هم نقاشی میکنم و همچنان ادامه میدهم.
این نویسنده و نقاش در مورد افتتاح آرت سنتر ۲ و فعالیت گسترده بخش خصوصی در هنرهای تجسمی، گفت: به طور کلی این بخش خصوصی است که نقش اساسی در حوزه هنرهای تجسمی دارد دولتها در همه جای دنیا هنر را به عنوان ابزاری در خدمت تبلیغ سیاستهای خودشان میخواهند و بنابراین نقش اساسی در پیشرفت هنر مستقل ندارند. افتتاح هر مرکز خصوصی پیشرفته و مجهز راه را برای هنرمندان ایرانی و ورودشان به بازارهای جهانی هموارتر میکند و من از این بابت بسیار خوشحالم.
هیچ مراسمی بیحاشیه نیست
هیچ مراسمی بیحاشیه نیست، حاشیههای خوب یا بد؛ در راه رسیدن به دزاشیب از مسیر پیشنهادی عجیب یکی از همکاران رفتیم و در نتیجه سر راه آرت سنتر ۱ را دیدیم که سراسر از تبلیغات آرت سنتر۲ و نمایشگاه الخاص پوشیده شده بود با یک ون تشریفات برای رساندن مراجعه کنندگان احتمالی، به آرت سنتر ۲.
پرزنتیشن یا همان ارائه نمایشگاهی همانطور که از سابقه وحید ملک انتظار میرفت، خوب بود. اما برنامه افتتاح رسمی کمی بینظم بود، دیر شروع شد، میکروفونها ایراد داشت و سخنرانها نیز بیشتر به پراکنده گوییهای ناشی از هیجان پرداختند تا سخنانی با برنامه در راستای افتتاح یک مرکز هنری مهم و بزرگداشت یک هنرمند تاثیرگذار.
ظاهرا مشکل اجرا کننده برنامه هم همچنان به صورت یک معضل حل نشده همگانی در ایران باقی مانده است و مسئول اجرا به جای نظم دهی به برنامه و در چارچوب قرار دادن دیگران در برنامه، به دغدغههای بیشتر شخصی و یا بیارتبط با برنامه تعیین شده میپردازد، هر چند که اکبر عالمی آن چنان دوست داشتنی است که هر چه کند بر دل مینشیند.
از نکات جالب دیگر اینکه در طول افتتاحیه چندین نفر از دیگران میپرسیدند که هنرمند اثار چه شخصی است؟ کدام یک از حاضران است؟ آیا ایران است؟ و یا چه پوشیده که بتوانیم پیدایش کنیم؟! این اشکال دیگر تقصیر برنامه ریزان نیست باید به سطوح دیگری از مشکلات رجوع کنیم.
انتهای پیام/
فرین روحانیان