سرویس تجسمی هنرآنلاین : برای بار دوم است که این باغ در قالب یک نگارخانه خصوصی افتتاح می‌­شود و گویا سرنوشت ساختمان زیبای قدیمی آن و باغ ایرانی آبادش به هنرهای تجسمی گره­ای عاشقانه خورده است. در نمایشگاه مروری بر آثار هانیبال الخاص در مجموع بیش از ۷۰ اثر پرتره، فیگوراتیو، طراحی و حجم از زنده یاد الخاص به نمایش در آمد که در پایان روز افتتاح، نیمی از آن‌ها به فروش رسید. آثار این نمایشگاه بین ۳ تا ۱۹۰ میلیون تومان قیمت گذاری شده بودند، بسیاری از این آثار برای نخستین بار در معرض نمایش عموم قرار گرفته‌­اند.

در بخشی از متن ورودی نمایشگاه با عنوان "گردشی در باغ..." به پاس یک عمر زندگی هنرمندانه هانیبال الخاص، آمده بود: بی‌گفت­و­گو هانیبال الخاص نام پرآوازه­ای در هنر معاصر ایران است. نه فقط از آن رو که بر بام بلند اندیشه و تخیل در نقاشی ایران ایستاد، یا هنرمندی پر تلاش و خستگی ناپذیر بود و هزاران قطعه اثر به یادگار گذاشت، یا چند کتاب مرجع در حوزه خود نوشت و یا ده­‌ها روی جلد کتاب طراحی کرد، همچنین در شمار نخستین گالری­دارهای هنری کشور بود و چند صد نمایشگاه آثار هنری برگزار کرد؛ بلکه از آن بابت که در کنار خلق آثار هنری، عمری به آموزش و تدریس گذراند و چند نسل هنرمند به جامعه خود روانه کرد، سری در ادبیات اعم از شعر و قصه نیز داشت...

آرت سنتر ۲ با دو روز خاص شروع به کار کرد، پنجشنبه برای بازدید کلکسیونر‌ها و جمعه عصر افتتاحیه رسمی که اجرای آن را اکبر عالمی بر عهده داشت. عالمی سخنانش را با بیتی از عطار نیشابوری آغاز کرد و گفت: از حضور شما که در حقیقت اصل موضوع برگزاری این نمایشگاه هستید سپاس­گزاریم به دلیل اینکه هیچ هنری بدون مخاطب معنا ندارد، اصلا هنر به جامعه­‌شناسی، زبان‌شناسی، روان‌شناسی و خیلی از حوزه­های دیگر گره خورده و در علم هرمونوتیک، مخاطب نیمی از مفهوم هنر است به طوری که نیمی از معنای هر اثر هنری نزد مخاطب است. در هر هنر، نیمی از سهم خلق آن، با خالق و نیمی دیگر از آن مخاطب است.

عالمی که از کیفیت صدای میکروفون ناراضی بود، آن را کنار گذاشت و به سخنانش این چنین ادامه داد: من ۴۱ سال است که معلم هنر هستم و هرگز با یک میکروفون که مثل یک بستنی قیفی باید در دست بگیرم حرف نزده­ام و اگر با صدای بلند حرف می‌­زنم فقط برای این است که بتوانید صدای این حقیر را بشنوید و لطفا هیچ برداشت دیگری نکنید.

سخنان عالمی با تشویق حاضران همراه شد و او با صدای بلند خود و بدون میکروفون از روی بالکن به سخنرانی پرداخت و اظهار داشت: ما در عصر شتاب زندگی می‌­کنیم، روزگار پر حرفی سپری شده است ما باید به ایجاز و خلاصه­گویی بسنده کنیم. جای قدم­های همه شما را بوسه می‌­زنم، من ۴۱ سال است که درس می‌­دهم، من پدر یک دختر و یک پسر هستم، من یک پیر مرد ۷۰ ساله، نه از روی فروتنی شرقی بلکه به راستی جای قدم­های شما را که عصر جمعه خودتان را به یک کار فرهنگی و هنری اختصاص داده­اید، بوسه می‌­زنم.

پس از سخنان عالمی که با تشویق مکرر حاضران همراه بود، وحید ملک، موسس نگارخانه­ های پاسارگاد، آرت سنتر ۱ و ۲ ضمن خیر مقدم به مهمانان گفت: امیدوارم که ما بتوانیم همیشه اتفاقاتی ایجاد کنیم که شما با حمایت فرهنگی خودتان به ما افتخار بدهید و در کنارمان باشید از همه کسانی که ما را در این راه همیشه یاری کرده­اند سپاسگزارم.

در ادامه فیلم کوتاهی درباره هانیبال الخاص پخش شد که در آن حسین محجوبی، رضا بانگیز، احمد وکیلی و بهرام دبیری از خصوصیات و تاثیرات الخاص و آثارش در هنر معاصر ایران سخن می‌­گفتند و قسمت­هایی از فیلم نیز به تصاویری از آثار هنرمند و خود او در حال کشیدن اثر اختصاص داشت.

اکبر عالمی پس از پایان فیلم به طبقه پایین آمد و رو به روی حاضران ایستاد و گفت: هر آمدنی یک رفتنی دارد، هر تولدی در نطفه خود مرگ را به همراه دارد اما هانیبال الخاص به دوران کهن سالی نرسید، تقسیم بندی سال­های عمر در غرب به گونه دیگری است، ما در ایران بعد از پیری دیگر برای خودمان هیچ تصویری نداریم، در صورتی که در جوامع دیگر میان سالی، پیری و کهن سالی تعریف شده است. الخاص به پایان دوره پیری رسید، او که در سال ۱۹۳۰ به دنیا آمده بود در سال ۲۰۱۰ یعنی درست ۴ سال و یک ماه پیش روی در نقاب خاک کشید. او به این خاک عشق می‌­ورزید، او به دنیا آمده بود که یک معلم باشد، بسیاری از آدم­‌ها اصلا به دنیا می‌­آیند که معلم باشند، معلم به معنای ارسطو و فارابی، معلم آن­گونه که هانیبال الخاص بود. او ۶۰ سال نقاشی کرد، صاحب سبک بود، در نقاشی مدرن اروپا بسیار مطالعه داشت اما هرگز دچار خودباختگی نشد و هنر مستقل خود را با پایمردی ادامه داد تا رسید به سن ۸۰ سالگی و سرطان سراغش آمد، مجبور بود برای معالجه به کالیفرنیا برود و وقتی که رفت دیگر ایران عزیز را ندید. او از اقلیت­های آشوری عزیز ایران بود. من می‌­دانم که هانیبال الخاص در دل همه عاشقان هنر مدرن زنده است. او در سال ۱۹۵۹ اولین گالری هنر مدرن را در ایران با نام گیل گمش پایه­‌گذاری کرد.

عالمی سپس با زانو زدن به سمتی که پرویز کلانتری نشسته بود، از او برای ایراد سخنرانی دعوت کرد و گفت جایی که آب هست، تیمم باطل است. کلانتری با بیان اینکه از تعارفی که اکبر عالمی کرده است خجالت زده شده، گفت: چنین چیزی درباره این استاد بزرگوار درست نیست و سخنان شما غنیمت است.

وی سپس ادامه داد: امشب شب هانیبال الخاص است و بنابراین ما درباره او حرف می‌­زنیم. الخاص از هنرستان هنرهای زیبا آمد و رفت به یک دانشکده هنر در سانفرانسیسکو و آنجا تحصیل کرد، به ایران برگشت و استادیار دانشکده هنرهای زیبای تهران شد. او با جلال آل احمد دوستی داشت و مثل او یک عدالتخواه بود. در قالب هنر به شیوه­ای امروزی تحت تاثیر نقاشی مکزیک بود این در حالی بود که چپ­‌ها که طرفدار رئالیسم روسیه بودند حرف­های دیگری می‌­زدند. زمانی که انقلاب اسلامی ایران اتفاق افتاد او بی­طرف نبود و در ماجرای سفارت آمریکا پشت دیوار سفارت به همراه گروهش به شکل نقاشی دیواری‌های انقلابی مکزیک، شروع به نقاشی کشیدن کردند و بعد تمام در و دیوار شهر را نقاشی کردند.

این نویسنده و نقاش پیشکسوت در ادامه اضافه کرد: در نمایشگاهی که او و هنرمندان دیگر در بازگشایی موزه هنرهای معاصر گذاشتند، ایده­های انقلابی در قالب آرمان­های اسلامی روی دیوار رفت اما از نظر من مهم­‌ترین اتفاق در جریان هنر معاصر، نمایشگاهی بود که هانیبال الخاص و گروهش در حسینیه ارشاد برگزار کردند در‌‌ همان روزهای اول انقلاب، این یک اتفاق عجیب و غریب بود، اولا برگزاری یک نمایشگاه در یک حسینیه و دوم اینکه گروه بازدید کنندگان یک صف طولانی بودند از مردم عادی که برای اولین بار می‌­خواستند یک نمایشگاه نقاشی ببینند، به نظر من این اتفاق منحصر به فرد بود. کوتاه سخن آنکه الخاص را در تاریخ هنر معاصر ایران نمی‌­شود نادیده گرفت. از مجموعه آرت سن‌تر باید تشکر کرد که این همت را به خرج داده و این آثار را جمع آوری کرده و علاقه­مندان می‌توانند این‌ها را ببینند. یاد الخاص گرامی باد.

پس از سخنان کلانتری، اکبر عالمی از علی مرادخانی، معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی برای سخنرانی دعوت کرد و گفت: این مرد نازنین با کسانی که در تاویل و تفسیر هنرهای سنتی و مدرن کج اندیشی می‌­کنند، به نظر من برخوردی بسیار خردمندانه و منطقی قابل ستایش دارد و همه را یکی یکی راضی می‌­کند که زمانه عوض شده و ما باید با هنرهای نوین کنار بیاییم.

معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی که معمولا به گالری گردی می‌­رود، در ابتدای سخنانش گفت: من قصد تصدیع نداشتم، هر جا ما می‌­رویم می‌­گویند شما هم حتما باید بروید یک چیزی بگویید، این هم یکی از آن موارد است که دوستان اینجا فرمودند، من هم در خدمتتان هستم. خیلی خوشحالم از اینکه در جمع شما حاضرم؛ من دوره لابراتوار و عکاسی را خدمت جناب عالمی گذراندم و ایشان استاد من بوده‌­اند و به دستور خود ایشان در اداره کل تولید فیلم وزارت خانه مشغول به کار شدم.

مرادخانی در ادامه با اشاره به همزمانی افتتاح شعبه ۲ آرت سن‌تر با بزرگداشت الخاص، افزود: هانیبال الخاص از بزرگان و پیشکسوتان هنر نوگرا محسوب می‌­شود و شاگردان زیادی دارد از همه مهم­‌تر نقش معلمی او و حضورش در حوزه ادبیات که به خصوص پای شعر فارسی را در مجموعه کار‌هایش به دلیل آشوری بودن، توانست باز کند و از این نظر به نظرم فردی چند وجهی است و از یک منظر نمی‌­توان راجع به الخاص صحبت کرد و امیدوارم در این رابطه بیشتر مورد توجه قرار بگیرد. جای او در این روز‌ها که هنرهای تجسمی فضای تازه­‌ای را تجربه می‌­کند، خالی است. امیدوارم شاگردان ایشان که الان از بزرگان حوزه تجسمی ما هستند انشاالله بتوانند این راه را ادامه بدهند.

وی سپس با اشاره به فعالیت­های معاونت هنری، اظهار داشت: حوزه تجسمی اگر بتواند یک مقدار خودش را به مقوله اقتصاد هنر نزدیک­‌تر کند، روز به روز بر رونق ­اش افزوده می‌­شود. همین آرت سنتر یا مجموعه ­های دیگری که به این حوزه اضافه می‌­شوند، به ما نوید می‌­دهند که افق روشنی را می‌­توانیم برای خودمان تصور کنیم و افرادی که دارند ورود می‌­کنند به این حوزه می‌­توانند تضمینی باشند که هنر تجسمی ما در زمینه ­های مختلف ­اش بتواند از پشتوانه­ های اقتصادی خوبی برخوردار باشد. من باید تشکر کنم از دوستان در آرت سنتر که این فضا‌ها را فراهم می‌­کنند، وقت می‌­گذارند و سرمایه گذارانی را در این حوزه وارد می‌­کنند.

مرادخانی با اشاره به نقش دولت در این باره، اضافه کرد: از طرفی ما در دولت برای بحث اقتصاد هنر، بیشترین دغدغه­ ای که داریم توجه به بخش خصوصی است، بخشی که باید تلاش کند و حرکت کند و دولت هم از همه فعالیت­های این بخش حمایت می‌­کند و امکاناتی را که لازم باشد در نقاط مختلف کشور در اختیار آن‌ها قرار می‌­دهد. مساله مهم ما این است که همه چیز در تهران خلاصه نشود، اگر بتوانیم یک فضای عمومی ایجاد کنیم و فرهنگ سازی کنیم که هنر در سبد هزینه­ های مردم قرار بگیرد، رونق چشم­گیری در داخل کشور خواهیم داشت. البته اکنون در فضای بین­ المللی جایگاه خوبی داریم اما مهم است که در داخل کشور هم بتوانیم سرمایه­‌ها را در این حوزه جذب کنیم.

معاون هنری وزیر ارشاد در پایان سخنانش، گفت: به هر حال امیدوارم این اتفاقات برای هنر ما فرخنده باشد زیرا همانطور که می‌­دانید، حوزه ­های مختلف هنر به هم مرتبط هستند و اگر یک جا اتفاق خوبی صورت بگیرد تاثیر خودش را بر حوزه­ های دیگر خواهد گذاشت، چه موسیقی باشد، چه تئا‌تر و هر حوزه دیگری. من فکر می‌­کنم باید از شرایط خوبی که الان وجود دارد استفاده کرد ما هم ترجیح می‌­دهیم جشنواره‌ها و دوسالانه­ های هنری را به بخش خصوصی واگذار کنیم و تا حدی که امکان دارد دولت را از مجموع این فعالیت­‌ها خارج کنیم که این به عنوان یک توفیق برای ما ثبت شود.

در پایان سخنان علی مرادخانی، اکبر عالمی ضمن تشکر از او گفت: در این مقطع تاریخ، ما هنرمندان و هنردوستان از شما طلب داریم، هرآنچه که در توان دارید برای ارتقای هنر راستین ایران زمین انجام دهید.

در این مراسم که هر چه با پایانش نزدیک­‌تر می‌­شد، شلوغ­‌تر هم می‌­شد هنرمندان بسیاری از حوزه­های مختلف حضور داشتند از جمله: آیدین آغداشلو، رضا بانگیز، بهرام دبیری، احمد وکیلی، حسین محجوبی، ایرج جمشیدی، دکتر کیکاووسی، بهاره رهنما، ناصرنصیر، سروش صحت، پیمان قاسم خانی، حبیب رضایی، بهرام حنفی، عنایت الله نوری نظری، ملیکا شریفی نیا و...

حداقل انتظار ما باید مرکزیت پیدا کردن در خاورمیانه باشد

در حاشیه افتتاح آرت سن‌تر ۲ گفت­و­گویی داشتیم با وحید ملک، مدیر و موسس گالری­های پاسارگاد، آرت سنتر۱ و۲ و از او پرسیدیم که چطور وارد عرصه هنرهای تجسمی شده است؟

در حقیقت پس از اینکه تحصیلات دانشگاهی­ام تمام شد، آثارم را در جاهای مختلف به نمایش می‌­گذاشتم.

در چه رشته­ ای تحصیل کردید؟

در رشته مدیریت تحصیل کردم همیشه دلم می‌­خواست در رشته گالری­داری درس بخوانم ولی این رشته وجود نداشت در نتیجه اجزا و المان­های مختلفی که مربوط به گالری می‌­شد را فرا گرفتم، مدیریت خواندم و بعد دوره­های مختلف هنری را گذراندم و در آمریکا هم این دوره­‌ها را ادامه دادم.

سرانجام چطور گالری­‌دار شدید؟

سال ۱۳۷۵ نگارخانه پاسارگاد را در خیابان دولت، تاسیس کردم. در سال ۱۳۸۳ به دعوت آرت اکسپوی نیویورک، به نیویورک رفتم قرار بود یک نمایشگاه برگزار کنم و برگردم اما این سفر ۳ سال طول کشید و طی آن ۳۰ نمایشگاه در سراسر آمریکا برگزار کردم که در نتیجه برگزاری آن‌ها به عنوان Persian Art Curator گرین کارت تخصصی دولت آمریکا را گرفتم. بعد از آن برگشتم ایران و آرت اکسپوی تهران را با تیم هیئت موسس راه اندازی کردیم پس از آن من به این نتیجه رسیدم که هنر ایران و هنرمندان ایران چنان جایگاه بالایی پیدا کردند که باید به‌‌ همان تناسب به صورتی فاخر هم آثارشان ارائه شود و رویکرد سنتی سابق کافی نیست، به این دلیل با مطالعه، یک لوکیشن خاص پیدا کردم و آن فضا را طراحی کرده و به کمک تیمی حرفه‌ای آرت سن‌تر را در تقاطع خیابان شریعتی و پل صدر ساختیم. این مرکز با سه نگارخانه در سال ۱۳۸۸ افتتاح شد. در افتتاحیه آن سال آقای پرویز کلانتری به من گفتند که رکورد بیننده را در ایران شکستی، با ۲۵۰۰ بیننده در یک روز خیلی شلوغ. ظرف این سال­‌ها به هر حال همچنان طرح توسعه­هایی داریم و در همین راستا امسال و در پنجمین سالگرد تاسیس آرت سن‌تر، شاهد افتتاح شعبه ۲ آرت سن‌تر در باغ انجمن خوشنویسان دزاشیب هستیم.

چه شد که با توجه به داشتن سه نگارخانه در آرت سن‌تر ۱، احساس نیاز کردید به افتتاح شعبه دیگری از این مجموعه؟

می‌­خواستم تناسبی بین دو فضا به وجود بیاورم، یکی آرت سنتری که بر اتوبان است و همه می‌­بینند و در عین حال که از آن هیاهو وارد یک فضای آرام هنری می‌شویم اما در عین حال فضایی در دسترس و در فضای شهری محسوب می‌­شود؛ دیگری یک فضای باغی بود که ترکیب آن را با فضای آرت سن‌تر ۱ مناسب می‌­بینم به دلیل اینکه علاقه­مند به هنر هم بیاید اثر هنری ببیند و هم یک روز مفرح داشته باشد و فضای جذابی را تجربه کند.

آیا رویکرد شما در آرت سن‌تر ۲ نسبت به آرت سنتر۱ متفاوت خواهد بود؟

بله همینطور است، آرت سنتر۲ در واقع یک گالری-موزه است و در واقع بیشتر بزرگداشت هنرمندان فاخر ایران در آن برگزار می‌شود که با زنده یاد هانیبال الخاص شروع کرده­ایم و امیدوارم افتخار داشته باشیم که برنامه بعدی را برای استاد پرویز کلانتری برگزار کنیم.

چرا باغ انجمن خوشنویسان را برای شعبه ۲ انتخاب کردید؟

از نظر من این باغ فقط یک باغ نیست، خوشنویسی یکی از حوزه‌های هنرهای تجسمی است و اینجا فضایی است که آموزش در آن اتفاق می‌­افتد و هنرمندان زیادی با آن در ارتباط هستند، فضا فضایی هنری است و ما هم فضایی می‌­خواستیم که هم باغ باشد و هم جو هنری بر آن حاکم باشد.

درباره نحوه جمع آوری آثار آقای الخاص توضیحی بدهید، به نظر می‌رسد خیلی از این آثار تا کنون دیده نشده بودند و در عین حال تعدادی زیاد و از آثار مهم هنرمند هستند.

ما از شروع فعالیت آرت سن‌تر در سال ۱۳۸۸ برنامه‌ای را آغاز کردیم تحت عنوان مروری بر آثار پیشگامان هنر مدرن ایران که بزرگداشت اساتیدی چون مارکو گریگوریان، جعفر روحبخش، محمد احصایی و فرامرز پیلارام بخشی از این برنامه بود. زنده یاد الخاص هم یکی از آن افراد است همانطور که مرور آثار پرویز کلانتری یکی از این برنامه‌ها خواهد بود. همه این افراد نمایشگاه­های زیادی در طول زندگیشان داشته‌اند اما ما هدف­مان این است که وقتی می‌­گوییم مروری بر آثار، به فاخر‌ترین شکل ممکن بتوانیم قدردانی کنیم از هنرمندی که برنامه­اش را برگزار می‌کنیم؛ به این دلیل این پروژه در واقع حاصل ۱۰ سال تلاش است که نتیجه­اش را امروز می‌بینید. از ۱۰ سال پیش ما به دنبال این بودیم که زمانی که الخاص در قید حیات بود این کار را انجام دهیم، کسالت ایشان و مشکلاتی باعث شد که موفق نشویم اما به هر حال این مجموعه یک شبه جمع نشده و ایده‌اش مربوط به گذشته نزدیک نیز نبوده است. این مجموعه از منابع مختلفی گردآوری شده است و رسالت ما این است که ارائه هنرهای تجسمی به فاخر‌ترین شکل انجام پذیرد.

اشاره کردید به گالری-موزه در حال حاضر یک گالری در تهران چنین رویه­ای دارد اما مجموعه شخصی خویش را تنها به نمایش می‌­گذارد و فروش اثر ندارد اما شما امشب فروش خوبی را هم تجربه کردید، تعریف شما از گالری-موزه چیست؟

ما در سال ۱۳۸۹ توسط ایکوم به عنوان اولین گالری-موزه معرفی شدیم در بعضی از نمایشگاه‌ها فروش داریم و در بعضی دیگر مانند نمایشگاه مارکو گریگوریان و فرامرز پیلارام فروش نداشته‌ایم؛ هدف اصلی ما ارتقا اقتصاد هنر است و در ترکیب این دو لفظ گالری و موزه، فروش داشتن و نداشتن لحاظ شده است، ما موزه صرف نیستیم، گالری-موزه هستیم و هدفمان این است که در این قالب فعالیت کنیم و آثار هنرمندان بزرگ را به فاخر‌ترین شکل ارائه کنیم.

حد ‌‌نهایت انتظار شما از هنرهای تجسمی در ایران چیست؟ بعضی‌ها فکر می‌کنند همین تعداد گالری و قیمت‌هایی که رد و بدل می‌شوند هم خارج از انتظار بوده است.

به نظر من ما در شروع ارائه فاخر هنرهای تجسمی ایران هستیم و نسبت به هنرمندان خوبی که به جامعه هنری اضافه می‌شوند باید فضاهای فیزیکیمان را نیز هم از نظر کیفی و هم کمی ارتقا دهیم. فکر می‌کنم اقتصاد هنر واژه نویی است که زمانی که ما کارمان را شروع کردیم اصلا این واژه کفر بود، امروز معنی پیدا کرده اما به معنی واقعی خودش هنوز نرسیده و جای رشد زیادی دارد. حداقل انتظار ما باید مرکزیت پیدا کردن در خاورمیانه باشد، جایگاهی که اکنون در اختیار دوبی است.

بخش خصوصی است که نقش اساسی در حوزه هنرهای تجسمی دارد

پرویز کلانتری نیز در حاشیه افتتاح آرت سنتر ۲ درباره افتتاح چنین گالری‌ها و بزرگداشت‌هایی و جایگاه تازه هنرهای تجسمی، گفت: با مروری به تاریخ می‌بینیم که این اتفاقات نو به کلی و در ذاتشان نو هستند چون اصلا نقاشی معاصر ایران بعد از جنگ جهانی دوم به همت آندره گدار فرانسوی که دانشکده هنرهای زیبای تهران را روی الگوی بوزار پاریس بنا کرد، شروع شد. قبل از آن مردم عادت داشتند نقاشی را به عنوان نگارگری در کتاب‌ها ببینند ولی از آن تاریخ به بعد این اتفاق نو از آنجا شروع شد که نقاشی به عنوان یک هنر مستقل روی دیوار رفت و دیده شد، گالری‌ها تاسیس شدند و همینطور رقابت‌ها شکل گرفت. بچه‌هایی که از دانشکده رفته بودند به اروپا، اشکال جدیدی را آوردند و هنر معاصر ایران را که خیلی گوناگون است، شکل دادند؛ از حسین کاظمی تا امروز که جوان‌های خیلی کم سن و سال در جامعه مطرح شده‌اند همچنان این جریان به حیات خود ادامه داده است. بنابراین واقعا این جریان به کلی نو است و سابقه زیادی ندارد وقتی به اروپا نگاه می‌کنید سابقه طولانی در این زمینه دارد ولی در ایران تازه بعد از جنگ جهانی دوم به دنیا آمده و تاتی تاتی کرده تا امروز که دیگر سر پا ایستاده و دارد خودش را نشان می‌دهد.

وی در پاسخ به اینکه این روز‌ها مشغول چه کاری است، اظهار داشت: من همانطور که می‌دانید دو تا آدم هستم، یکی می‌نویسد و یکی نقاشی می‌کند؛ نوشتن مشکلات زیادی دارد گاهی می‌نویسم و گاهی هم نقاشی می‌کنم و همچنان ادامه می‌دهم.

این نویسنده و نقاش در مورد افتتاح آرت سنتر ۲ و فعالیت گسترده بخش خصوصی در هنرهای تجسمی، گفت: به طور کلی این بخش خصوصی است که نقش اساسی در حوزه هنرهای تجسمی دارد دولت‌ها در همه جای دنیا هنر را به عنوان ابزاری در خدمت تبلیغ سیاست‌های خودشان می‌خواهند و بنابراین نقش اساسی در پیشرفت هنر مستقل ندارند. افتتاح هر مرکز خصوصی پیشرفته و مجهز راه را برای هنرمندان ایرانی و ورودشان به بازارهای جهانی هموار‌تر می‌کند و من از این بابت بسیار خوشحالم.

هیچ مراسمی بی‌حاشیه نیست

هیچ مراسمی بی‌حاشیه نیست، حاشیه‌های خوب یا بد؛ در راه رسیدن به دزاشیب از مسیر پیشنهادی عجیب یکی از همکاران رفتیم و در نتیجه سر راه آرت سنتر ۱ را دیدیم که سراسر از تبلیغات آرت سنتر۲ و نمایشگاه الخاص پوشیده شده بود با یک ون تشریفات برای رساندن مراجعه کنندگان احتمالی، به آرت سنتر ۲.

پرزنتیشن یا‌‌ همان ارائه نمایشگاهی همانطور که از سابقه وحید ملک انتظار می‌رفت، خوب بود. اما برنامه افتتاح رسمی کمی بی‌نظم بود، دیر شروع شد، میکروفون‌ها ایراد داشت و سخنران‌ها نیز بیشتر به پراکنده گویی‌های ناشی از هیجان پرداختند تا سخنانی با برنامه در راستای افتتاح یک مرکز هنری مهم و بزرگداشت یک هنرمند تاثیرگذار.

ظاهرا مشکل اجرا کننده برنامه هم همچنان به صورت یک معضل حل نشده همگانی در ایران باقی مانده است و مسئول اجرا به جای نظم دهی به برنامه و در چارچوب قرار دادن دیگران در برنامه، به دغدغه‌های بیشتر شخصی و یا بی‌ارتبط با برنامه تعیین شده می‌پردازد، هر چند که اکبر عالمی آن چنان دوست داشتنی است که هر چه کند بر دل می‌نشیند.

از نکات جالب دیگر اینکه در طول افتتاحیه چندین نفر از دیگران می‌پرسیدند که هنرمند اثار چه شخصی است؟ کدام یک از حاضران است؟ آیا ایران است؟ و یا چه پوشیده که بتوانیم پیدایش کنیم؟! این اشکال دیگر تقصیر برنامه ریزان نیست باید به سطوح دیگری از مشکلات رجوع کنیم.

گزارش تصویری مرتبط

انتهای پیام/

فرین روحانیان