سرویس موسیقی هنرآنلاین: میلاد کیایی استاد سنتورنواز، یکی از معدود بازماندگان جریان موسیقی گلهاست. او امروز از میراث بزرگ موسیقی در ایران محسوب میشود. تجلیل از او تجلیل از یک عمر دستاورد هنری است که ظاهرا برگزارکنندگان این مراسم مدنظر داشتند.
میلاد کیایی دو رو مانده به هفتاد و یکی سالگیاش تجلیل شد. میلاد کیایی در کنار بهروز غریبپور همتای برجستهاش در تئاتر و جلیل رسولی استاد خوشنویسی و نقاشی - خط مورد تکریم و تجلیل قرارگرفتند.
قاسمعلی فراست، دبیر چهارمین گردهمایی هنرمندان مراسم را با سخنان جالبی آغاز کرد: خوشحالم که امروز گردهم جمع شدهایم و به جای اینکه در بیمارستان همدیگر را ببینیم در مراسم شادی با یکدیگر دیدار میکنیم.
اول مهر تنها تولد کیایی، غریبپور و جلیل رسولی نیست و هنرمندان بسیاری در این تاریخ به دنیا آمده و فراست سعی کرد به نام برخی از آنها اشاره کند: امروز تولد فریدون مشیری است که در میانمان نیست. علاوه بر آن اول مهر تولد محمدرضا شجریان یکی از مفاخر موسیقی ایران است. همچنین روز اول مهر زادروز حسین منزوی از شاعران ایران نیز است. دوم مهر زادروز منوچهر آتشی شاعر و سوم مهر تولد حسن کسایی نوازنده نی است. از دیگر بزرگانی که در این روزها به دنیا آمدهاند میتوان به فریدون پوررضا خواننده که در روز سوم مهر به دنیا آمده است، اشاره کرد.
بعد از این ویدئویی در معرفی بهروز غریبپور برای حضار نمایش داده شد و فراست سخنانش را با تشریح جایگاه بهروز غریبپور ادامه داد: غریبپور در حوزه سینما آثاری تولید کرده که مهمترین آنها فیلم "دونده" به کارگردانی امیر نادری است که نویسندگی آن بر عهده غریبپور بود. فیلمهای "کارآگاه" و "تنبل قهرمان" از جمله آثاری است که این هنرمند کارگردانی آن را برعهده داشت.
در ادامه مراسم غریبپور از عشق و علاقهاش به تئاتر سخن گفت: در مطبوعات نمیتوان به صراحت گفت اما امروز من میگویم که بهروز غریبپور مجنون تئاتر است. زمانی که ما تئاتر کار میکردیم نمایشنامهنویس در ایران نبود بعد از کودتای ۲۸ مرداد بود که ما سعی کردیم آثار هنری را روی صحنه ببریم. پدر من فرد مذهبیای بود و از اینکه من تئاتر بازی میکردم و روی صحنه میرفتم، میترسید. بعد از مدتی که ما با تعدادی از دوستانمان تئاتر کار میکردیم پدرم فهمید و حضور من در عرصه تئاتر را قدغن کرد. یک شب پدرم بالای سر من آمد و در اتاقم پنبهای که با زغال سیاه کرده بودیم پیدا کرد و به من گفت میدانم که تو تئاتر بازی میکنی و به حرف من گوش نمیکنی همان شب به پدرم گفتم اگر من را تکه پارهام کنید باز هم روی صحنه میروم و تئاتر بازی میکنم. هنوز شبهای جمعه که فرا میرسد یاد پدرم میافتم و از او طلب آمرزش میکنم که من عشق به تئاتر را نسبت به فرمان او ترجیح دادم.
غریبپور در ادامه سخنانش باز هم از عشق گفت: من در تمام این سالها عاشقانه روی صحنه بودم و هیچگاه برای پول، تئاتر کار نکردهام دلم میخواهد به هر جوانی که میخواهد وارد این عرصه شود بگویم به جای اینکه دنبال دستمزد باشد عاشقانه به کارش فکر کند و به هنر تئاتر بپردازد. من عاشق ایران و مردمم هستم اما بیصفتیها و بیوفاییهای آنها را میشناسم. از دست اندرکاران این مراسم تشکر میکنم که به یاد یک بچهای که در بن بستهای شهر سنندج به دنیا آمده است، بودند و برای او این مراسم را گرفتند.
بعد از پایان مراسم بزرگداشت غریبپور ویدئویی در تشریح و تکریم جلیل رسولی هنرمند عرصه خوشنویسی پخش شد. سپس یکی از شاگردان میلاد کیایی نوازنده موسیقی به اجرای بداههنوازی ساز سنتور پرداخت.
بعد از آن رسولی روی صحنه آمد و از دوران کاریاش گفت: حدود ۵۰ سال است که به کار خوشنویسی مشغول هستم از ۱۴ سالی که کار خوشنویسی را آغاز کردم و در همان زمان بود که تصمیم گرفتم به راهم ادامه دهم. طی ۵۰ سال گذشته ۳۵ نمایشگاه انفرادی در ایران و ۲۸ نمایشگاه در کشورهای خارجی برگزار کردهام. من روزی ۱۸ ساعت کار میکردم و در ابتدا که میخواستم قلم نی را در دست بگیرم ترس و اضطراب داشتم اما بعد از سالها تمرین و ممارست در کار کم کم توانستم قلم را مهار کنم و روزگاری رسید که قلم از دست من وحشت داشت.
رسولی در ادامه از سختیهای یک عمر خوشنویسی گفت: زمانی که من روزی ۱۸ ساعت به فعالیت مشغول و غرق در کار بودم همسرم هر شب برای من شام میآورد و من اصلا متوجه نمیشدم بعد از مدتی زخم اثنی عشر گرفتم و همسرم تصمیم گرفت غذا را لقمه کند و حین کار به من بدهد و این داستان سالیان سال ادامه پیدا کرد.
رسولی در پایان سخنانش با تاکید بر جهانی بودن هنر خوشنویسی گفت: من در سالهای اخیر به عنوان نماینده ایران در کشورهای مختلف به عنوان داور حضور خواهم داشت. خوشحالم که بعد از مرگم آثاری وجود دارد که میدانم مردم با آن ارتباط برقرار میکنند. در سالهای اخیر چند جلد کتاب را با هزینه خودم تالیف کردم که بعد از مرگم در اختیار مردم قرار بگیرد. در این سالها با عشق کار کردم و عشق عصاره خط است. در هنر باید از جان خرج کنید چون هنرمند اگر این کار را نکند کارش ماندنی نخواهد شد.
بعد از این حسین باهر روانشنانس و رفتارشناس شناخته شده روی صحنه آمد و از شخصیت هنری - عرفانی میلاد کیایی سخن گفت بعد از سخنانی باهر ویدئویی در معرفی استاد میلاد کیایی پخش شد و بعد میلاد کیایی با تاکید بر اینکه نوازندهها باز سازشان سخن میگویند و ابراز احساس میکنند، گفت: وقت تنگ است وگرنه دلم میخواست امشب برای شما ساز بنوازم. ۷۰ سال پیش پدر من زمانی که میخواهد شناسنامهای برای من بگیرد به ثبت احوال مراجعه میکند و آن متصدی از او میپرسد که میلاد اسم دختر است یا پسر. در آن سالها اسم میلاد در ایران نبوده است و من اولین کسی هستم که نامش میلاد است و پدرم این نام را از شاهنامه فردوسی برای من انتخاب کرد.
میلاد کیایی بارها در گفتگوهایش اعلام کرده که موسیقی برای او شغل نیست و عشق است. بار دیگر بر این مسئله اشاره کرد و گفت: پدرم از ما خواست که با موسیقی عجین باشیم اما هیچ وقت از این راه ارتزاق نکنید. امروز خانمی در سالن حضور دارد که تاریخ فداکاری او را از یاد نخواهد برد. آمنه بهرامی دختری که روی صورت او اسید پاشیدند و او حاضر نشد که آن فرد را قصاص کند. چیزی که ارزش دارد گذشت این دختر است.
آمنه بهرامی به دعوت میلاد کیایی روی سن آمد و گفت: زادروز استادان حاضر در سالن را تبریک میگویم و یاد درگذشتگان را گرامی میدارم. آقای کیایی همیشه به من لطف داشتهاند و من را شرمنده کردهاند. از لحظه بخشش تا به امروز لطف استاد همیشه شامل حال من شده است.
در ادامه میلاد کیایی به درخواست حاضران، قطعاتی را اجرا کرد که یکی از آنها "ای ایران" بود که مورد استقبال تماشاگران قرار گرفت. و در پایان مراسم با سخنرانی کوتاه علی اکبر قاضی نظام، فیلمنامه درباره فعالیتهای سینمایی بیناید سینمای فارابی به پایان رسید.
انتهای پیام/