سرویس مد ولباس هنرآنلاین: فارغالتحصیلان بخشهای مختلف صنعت پوشاک در شرایطی پا به بازار کار میگذارند که نه تنها صاحبان صنایع بلکه دولت نیز سرمایهگذاری بر روی آنان انجام نمیدهد در این شرایط سرمایههایی که سالها دولت برای تخصص آنان هزینه صرف کرده است یا به سمت مشاغل دیگر میروند و یا به ناچار وارد بخشهایی میشوند که نمیتوانند تغییری در شکل و ساختار این صنعت ایجاد کند. شاید لازم باشد که دولت برای سرمایهگذاری در عرصه پوشاک ابتدا به این بخش اعتماد کند و مدیران افراد لایق را با ارائه وام وارد بازار سرمایهگذاری و برندسازی کند اتفاقی که تا امروز رخ نداده اما امیدواریم در آینده نزدیک رخ دهد.
صنعت پوشاک چشم به راه شروع کار گروهی
شروع کار گروهی و همکاری مجموعهای از متخصصان نیازی است که امروز بیش از هر زمان دیگری صنعت پوشاک ایران به آن نیازمند است.
به طور حتم گسترده شدن علوم و صد البته به واسطه آن تجهیزات و ماشینآلات سبب شده است که دنیای امروز تخصصی و پیچیدهتر از گذشته عمل کند تا جایی که دیگر نمیتوان انتظار داشت تمام صنایع گذشته به شکل قدیمی حیات خود را دنبال کنند.
در این میانه علومی پا به عرصه وجود گذاشتهاند که تا پیش از این به صورت کاملا ناشناخته حضور داشتهاند اما شناخت این علوم و درک مبانی آنها سبب شده است که دنیایی تازه پیش روی انسان امروز قرار گیرد. طراحی لباس و صنعت پوشاک در دهههای اخیر جزء یکی از مشاغل خاص و پردرآمدی است که در کشورهای پیشرفته افراد موفقی در آن فعالیت میکنند. اینکه در سایه طراحی لباس و با نگاهی خاص به این مقوله صنعت پوشاک در اغلب کشورها تبدیل به بخشی ارز آور شده است بدیهی است اما اینکه چرا ما در ایران حتی برای مصرفکننده بازار داخلی نیز وجه و اعتماد کافی را نداریم سوالی است که شاید بخش مهمی از پاسخ آن در تاریخچه این بخش نهفته است.
زمانی که برندهای معتبر بینالمللی برای تامین راحتی هر چه بیشتر مخاطب خود تلاشهای متعددی میکنند، متاسفانه هنوز بخش مهمی از صنعت پوشاک ما دور از علم و تخصص و در شرایطی کاملا سنتی به کار خود ادامه میدهد. این روند در حالی دنبال میشود که قشر پایین و متوسط جامعه اغلب ناچارا به سمت اجناس ایرانی که به نام بیکیفیتی معروف شدهاند، سوق پیدا میکنند و قشر متمول نیز برندهای بینالمللی را ترجیح میدهند. در این میانه تولیدکنندگان بخشهای مختلف نظیر پوشاک و نساجی و ... نیز شروع به استفاده از برندهای خارجی به صورت تقلبی کردند و اینچنین شد که تشخیص سره و ناسره در بازار ایران مشکل ساز شد.
شکافها زمانی عمیقتر شد که طراحان به دنبال ارائه مدلهای جدید خود و حفظ هویت هنری و حرفه ایشان به سمت مزونها تمایل پیدا کردند و مدلهای تازه و تک وارد بازار شدند. دلیل این امر نیز عدم تمایل تولیدکنندگان به استفاده از طراحان و پرداخت حق الزحمه طراحی آنان و صرفا کپی از مدلهای موجود بود. مشکلات با ورود اجناس چینی به اوج رسیدند. شاید اجناس ایرانی از نظر کیفیت کمی بالاتر از اجناس چینی بودند اما مساله اینجاست که توان رقابت در بحث قیمت وجود نداشت.
نیاز به حمایت از بخش خصوصی
نکتهای که باید به آن توجه داشت این است که در دنیای امروز علم و فناوری پا به پای هنر و خلاقیت گام بر میدارد به نحوی که این روزها پوشاک بیش از همیشه به سلامت و ارگانیسم بدن انسان اهمیت میدهند این در شرایطی است که متاسفانه هر یک از اجزاء صنعت پوشاک ایران به یک سو میروند و هیچ تلاشی برای جمع کردن این پیکره گسسته ندارند.
در چند سال اخیر و با اقدامات انجام شده بخشی از این ارتباطات به شکل همکاری طراحان و تولیدکنندگان لحاظ شد اما هنوز جایگاهی برای صنعت نساجی، محققان و پژوهشگران این بخش و صد البته متخصصان بخش ماشینآلات برای توجه هر چه بیشتر به کیفیت لحاظ نشده است.
قطعا راهی که در پیش داریم چه در زمینه فرهنگسازی و چه در زمینه تامین زیرساختها طولانی است اما یقینا توجه به این نیاز در بخش خصوصی میتواند زودتر از بخشهای دولتی رخ دهد و به بار بنشیند.
نمونههای موفق برندهای ایرانی که با همکاری گروهی از متخصصان وارد بازار شدهاند بیانگر این امر است که شناخت لزوم و توجه به کار گروهی در این برهه زمانی میتواند علاوه بر تامین نیاز بازار، مخاطب را نیز راضی نگاه دارد و اعتماد از کف رفته را باز گرداند.
شاید لازم باشد که بیش از پیش ارتباط دانشگاهها برای همراه شدن متخصصان در زمینههای مختلف صنعت پوشاک از جمله بازاریابی و مارکتینگ فراهم شود جایگاهی که تا امروز خالی مانده و به سبکی کاملا سنتی پر میشود.
برند سازی عامل جمعآوری متخصصان
برند و برندسازی مسالهای است که میتواند علاوه بر حفظ هویت صنعت موجود باعث گردآوری مجموعهای از فعالان و متخصصان شود. در سایه این نگاه یک برندساز برای توسعه کار خود از هیچ رقابتی دریغ نخواهد کرد. یقینا رقابت در دنیای امروز تنها با تخصص و تلاش بیش از پیش امکانپذیر است. به همین خاطر برندهای مطرح دنیا هر روز در حال تحقیق و پژوهش برای وارد کردن نکات تازه فنی در بافت و کیفیت محصولات و صد البته طراحی آنها هستند اتفاقی که متاسفانه در ایران صرفا با کپیکردن ظاهر امر و طراحی رخ میدهد. نگاهی ساده به بازار کفش ایران نشان میدهد که اغلب طرحها برگرفته از مدلهای معروف و مشهور دنیا هستند اما توجه به جنس محصولات نشان میدهد که این کپی صرفا در ظاهر رخ داده است چرا که علاوه بر نبود ماشین آلات و تجهیزات مورد نیاز متخصصان این رشته نیز به کار گرفته نشدهاند و هنوز صاحبان صنایع این نیاز را برای به کارگیری افراد تحصیلکرده در این رشتهها احساس نمیکنند. این در حالی است که سالیانه تعداد زیادی از فارغالتحصیلان این رشتهها وارد بازار میشوند اما به دلیل نبود بازار کار در زمینههای دیگر مشغول به کار میشوند در حالی که حضور این افراد میتواند نقطه تازهای برای گسترش صنعت پوشاک کشور باشد.
جای خالی اعتماد به متخصصان حوزه پوشاک
متخصصان حوزه پوشاک شامل مهندسین نساجی، طراحان، کارشناسان بازاریابی، فعالان حوزه مدلینگ، مهندسین صنایع و ... هستند که با درصد بالا سالیانه از دانشگاههای ایران فارغالتحصیل میشوند اما نکته تاسفآور اینجاست که این افراد به عنوان متخصصین امر مورد اعتماد دولت برای سرمایهگذاری قرار نمیگیرند. اغلب این افراد موفق به تامین سرمایه برای شروع کاری اصولی و علمی نمیشوند و در شرایطی تاسفبار یا مجبور به ترک این رشته میشوند و یا در سایر بخشهای به کار میپردازند. واقعیت این است که صنعت پوشاک ایران در شکل سنتی خود هنوز به شکلی فامیلی و خانوادگی به کار مشغول است به همین خاطر اغلب افراد متخصص نمیتوانند وارد ساختار مدیریتی این بخشها شوند ضمن اینکه سود بیشتر تنها نکته مورد توجه است. در حالی که قطعا توجه به ابعاد مختلف در این صنعت میتواند سودی کمتر اما بلند مدت را به دنبال داشته باشد. شاید اگر دولت نگاهی تازه و دوباره به فارغالتحصیلان این رشته داشت و به جای پرداخت وام به افرادی که شایستگی این کار را ندارند، افراد متخصص را در اولویت قرار میداد امروز شاهد رشد برندسازی در کشور بودیم، اتفاقی که امیدواریم در سالهای آتی شاهد آن باشیم.
انتهای پیام/
سمیه باقری