سرویس تئاتر هنرآنلاین: نشست رسانه‌ای نمایش "کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد" کاری از گروه تئاتر سایه، ساعاتی پیش با حضور پیش با حضور محمد چرمشیر نویسنده، رضا حداد کارگردان، کیومرث مرادی مجری طرح، محسن فیضی مدیرکل ارتباطات شرکت رایتل و جمعی از اهالی رسانه برگزار شد.

از حاشیه کم کنیم و به متن برویم

در ابتدای این نشست محمد چرمشیر نمایشنامه‌نویس شناخته شده و مطرح تئاتر که امروز (19 شهریورماه) سالروز تولد او نیز است، سخنان خود را با یک درخواست از هنرمندان و همکاران تئاتری‌اش آغاز کرد و گفت: پیش از هر چیز دلم می‌خواست ابتدا در اینجا مسئله‌ای را مطرح کنم و آن اینکه این روزها وضعیت تئاتر خیلی وضعیت مناسبی نیست و فشار زیادی روی آن هست که ما باید به هم کمک کنیم تا این فشار از روی تئاتر ایران برداشته شود و برای این باید تا جایی که می‌توانیم از حاشیه‌ها کم کرده و بر متن بیافزاییم. به همین دلیل در مقدمه تقاضا می‌کنم از دوستان و همکارانم تقاضا می‌کنم که به جای دنبال کردن حاشیه‌هایی که این روزها تئاتر ما را در برگرفته، بیشتر و بیشتر به متن و اجرای کارهایشان بپردازند.

چرمشیر با بیان اینکه همه ما همه عضو یک خانواده هستیم و همه با هم مشغول هُل دادن یک ماشین هستیم، ادامه داد: به نظر من هر کاری که برای حرکت این ماشین مانعی ایجاد کند به نظر من کار خطا و اشتباهی است و باز هم دوستانم را دعوت می‌کنم تا از حواشی کم کنند و بیشتر به اجرای کارهایشان و ارتباط گسترده‌ترشان با مخاطب بپردازند.

رضا حداد هم در تکمیل صحبت‌های چرمشیر گفت: در آن زمان نمایش "کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد" تنها هزار و دویست نفر مخاطب داشت و افراد زیادی بودند که این نمایش را ندیده‌اند. من احساس می‌کنم این نمایش قابلیت بیشتری دارد و با مخاطبان بیشتری باید حرف بزند. همچنین از آن‌جایی که هنوز به نظرم ساخت و شکل نمایش تازگی دارد، خیلی تغییری در آن اتفاق نیافتاده است.

اجرای "کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد" یک بازتولید هدفمند است

نویسنده نمایشنامه "کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد" در ادامه با اشاره به اجرای این اثر نمایشی توسط گروه سایه در سال 1381، گفت: این اجرا که گروه بعد از گذشت 10 سال آن را از 24 شهریورماه مجددا اجرا می‌کند در واقع بازتولیدی هدفمند از این اثر نمایشی است.

چرمشیر افزود: یکی از اهدافی که گروه برای بازتولید این اثر مدنظر قرار داده اینست که به هر حال طی این ده سال اخیر نسل‌های جدیدی به تئاتر پیوستند و مخاطبینی هم در کنار این نسل‌ها به تئاتر ایران آمده‌اند که احتمالا با پیشینه ما کمی غریبه هستند. این بازتولیدها علی‌القاعده کمک خواهد کرد که ما یک بار دیگر برگردیم به این تجربه‌ها و اینگونه نینگاریم که این تجربه‌ها یک شبه و یک روزه و ناگهان به وجود آمده‌اند. تئاتر بر تاریخ خودش ایستاده و ما اگر به عنوان نسل‌های جدید تئاتر نخواهیم این تاریخ را یاد بگیریم و به خاطر بسپاریم احتمالا همین اتفاقی خواهد افتاد که امروزه دارد در تئاتر ما می‌افتد؛ پیوستن به حواشی‌ها.

او با بیان اینکه یکی از شرایطی که بتواند ما را دوباره به متن تئاتر بازگرداند همین بازتولیدها است، افزود: این یادآوری‌ها نشان می‌دهد که ما چه مسیرهایی را طی کردیم. قطعا در این مسیر شکست‌ها بوده، موفقیت‌ها بوده ولی به هر حال حرکتی رو به جلو بوده است. ضمن اینکه این بازتولیدها به ما کمک می‌کند که فراموش نکنیم که تجربه‌هایی در تئاتر ایران انجام گرفته و ما به عنوان نسل‌های پس از این تجربه‌ها دلیلی ندارد که دوباره به ابتدا و خلق دوباره این تجربه‌ها بسنده کنیم. ما در تئاتر ایران به تجربه‌های جدید نیاز داریم، ما دلیل ندارد که دوباره چرخ را اختراع کرده و مجددا آتش را کشف کنیم بدانیم که چه تجربه‌هایی اتفاق افتاده شاید این برایمان این ماجرا را داشته باشد که به پیشینیان خود احترام بگذاریم و اینچنین فکر نکنیم که از وقتی که ما به تئاتر پیوستیم تئاتر آغاز شده است. در واقع با همین نیت و همین هدف بود که بازتولید این نمایش در سرلوحه کار کمپانی تئاتر آفتاب و گروه تئاتر سایه قرار گرفت.

تئاتر می‌تواند صنعت درآمدزایی باشد

در ادامه رضا حداد کارگردان نمایش "کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد"، ضمن ابراز خرسندی از مهیا شدن شرایط اجرای مجدد این نمایش و اعلام آمادگی برای پاسخگویی به سوالات اهالی رسانه، گفت که بیشتر تمایل دارد تا در این نشست درباره تئاتر خصوصی و اینکه اصلا این امکان در کشور ما هست که تئاتر به سمت خصوصی شدن برود، موانع پیش روی تئاتر خصوصی و اینکه اصلا خصوصی شدن تئاتر راه‌گشای تئاتر ما هست یا نه، بحث و گفت‌ و گو کنیم.

او در پاسخ به این سوال که همه سالن‌های تئاتر ما دولتی هستند و تئاتر خصوصی چطور در این فضا می‌خواهد فعالیت کند، گفت: بله، سالن نمایش یکی از ارکان اصلی تئاتر است. اما درباره این که چطور به تئاتر خصوصی برسیم بگذارید اول آمار و ارقامی از وضعیت تئاتر در کشور انگلستان برایتان بگویم. طبق آمار، 76درصد مردم انگلستان در سه سال گذشته حداقل به تماشای یک نمایش رفته‌اند که این افراد به صورت متوسط بین 25 تا 43 سال سن داشتند. تبلیغ دهان به دهان بیشتر تاثیر را در دیدن نمایش‌ها داشته است. در آمد حاصل از نمایش در سال 2013 بالغ بر 971 میلیون دلار بوده و قیمت متوسط بلیت در لندن 67 دلار بوده است. همچنین در تمام نمایش‌ها به صورت متوسط 72.2 درصد از صندلی‌ها پر بوده و دولت انگلستان در سال 2010 دو میلیارد و هشتاد میلیون پوند در حوزه تئاتر درآمد داشته است.

حداد با اشاره به این‌که با اعلام این آمار فقط قصد دارد که بگوید تئاتر هم می‌تواند صنعت درآمدزایی باشد، افزود: البته که تئاتر تجاری به تئاتر ما لطمه خواهد زد، اما این طبیعی است و ما باید دوران گذر را بگذرانیم. این تئاتر ورشکسته نمی‌تواند ما را به آن سمت ببرد. در حال حاضر کسی نیست که از دولت طلبکار نباشد، برای این‌که تئاتر را نجات دهیم باید ساختار آن را عوض کنیم. برای این کار لازم است که کمپانی‌های تئاتر شکل بگیرد، یعنی سالن‌های نمایش به کمپانی‌های تئاتر واگذار شود. یک فرد کاملا هنری، دارای نام، سبک و تجربه‌های هنری مسئولیت سالن‌ها را برعهده بگیرد و برای آن درآمد کسب کند. در واقع قدم اول کمک دولت به شکل گرفتن این کمپانی‌های تئاتری است و بعد بر مبنای برنامه‌ای که این کمپانی‌ها در اختیار دولت قرار می‌دهند بودجه‌ای به آن‌ها اختصاص دهد.

کارگردان این نمایش با بیان‌ این‌که در سی - چهل سال گذشته هیچ سالن نمایشی به سالن‌های نمایش اضافه نشده، تاکید کرد: ما باید انواع تئاتر از درجه الف، ساختارشکن و... را داشته باشیم. همچنین سالن‌هایی که در‌آن یک نوع از این تئاترها به نمایش در بیاید، در حال حاضر حتی در ایرانشهر که قبلا نمایش‌هایی در یک سبک و سیاق به روی صحنه می‌رفت هم می‌بینیم که نمایش‌هایی در آن اجرا می‌شوند که هیچ سنخیتی با هم ندارند. بنابراین در حال حاضر تکلیف مخاطب ما هم معلوم نیست.

او با این پرسش که چرا از ما 20 درصد پول بلیت می‌گیرند به جای این‌که کمک‌مان کنند، گفت: اداره تئاتر موظف است که به ما کمک کند و به ما هم بودجه بدهد.

افرادی وارد حوزه تئاتر شدند که کمترین سنخیت را با خود تئاتر دارند

چرمشیر در ادامه صحبت‌های حداد اظهار داشت: مشکل ما این است که اصلا تئاتر حرفه‌ای، دانشجویی و آماتور را تعریف نکردیم و حالا این روزها سرگرم تعریف تئاتر خصوصی هستیم. آیا ما نقش سالن‌هایمان را تعریف کرده‌ایم؟ زمانی که دانشجوی تئاتر اولین نمایشش را در سالن اصلی تئاتر شهر به روی صحنه می‌رود، قرار است تجربه دهم‌اش را در کجا اجرا کند؟ برای همین است که حوزه تئاتر شبیه میدان گلادیاتورها شده و برای اجرای نمایش می‌خواهیم سر یک دیگر را ببریم.

این نمایشنامه نویس یادآور شد: گروه تئاتر پیاده‌رو یکی از قدیمی‌ترین و مهم‌ترین گروه‌های تئاتری ایران بود که در دوره‌ای بازیگران زیادی از آن بیرون‌ آمدند اما تمام اجراهای آن‌ها در آن زمان تنها در سالن مولوی صورت می‌گرفت و هیچ‌وقت به سالن‌های تئاتر حرفه‌ای دعوت نمی‌شدند.

او در پاسخ به سوال خبرنگار هنرآنلاین درباره اینکه وقتی خود تئاتری‌ها در تعریف مقوله‌هایی مثل رپرتوار، تئاتر حرفه‌ای، آماتور و دانشجویی با هم توافق ندارند، چگونه می توان به این‌ تعریف رسید، گفت: پروسه‌ آسان‌سازی ورود به تئاتر ثمره‌اش همین چیزی می‌شود که امروز می‌بینیم. افرادی وارد حوزه تئاتر شدند که کمترین سنخیت را با خود تئاتر دارند. به همین دلیل ما با انبوی سر و صدا مواجهیم که مانع گفت‌وگوی ما می‌شوند. ما در را به روی هر کسی که گفت اهل تئاتر هستم باز کردیم و به او فرصت دادیم در حالی که خیلی از این افراد نه تفکرش و نه سوادش را داشتند.

رضا حداد هم درباره این موضوع با اشاره به‌ این‌که اصلا نمی‌دانیم چه کسی تئاتر ما را مدیریت می‌کند، مطرح کرد: مرکز هنرهای نمایش چرا به وجود آمده؟ انجمن نمایش چه کارکردی دارد؟ خانه تئاتر چه قدرتی دارد؟ نقش این سازمان‌ها چیست، مثلا جایی مثل خانه تئاتر می‌تواند قانون تعریف کند، همیشه فقط برنامه می‌دهند اما نمی‌بینیم که به آن عمل کنند.

زمان آن رسیده که نگاه تازه‌ای به وادی اسپانسرینگ در عرصه فعالیت‌های اجتماعی بشود

سپس محسن فیضی مدیرکل ارتباطات شرکت رایتل به عنوان اسپانسر این نمایش در سخنانی کوتاه درباره رویکرد شرکت رایتل در زمینه حمایتگری، گفت: فکر می‌کنم که زمان آن رسیده که نگاه تازه‌ای به وادی اسپانسرینگ و حمایتگری در عرصه فعالیت‌های اجتماعی بشود و آن نگرش اقتصادی صرف که فقط به دنبال منافع اقتصادی است باید تغییر بکند.

فیضی با ابراز خرسندی از اینکه شرکت رایتل توانسته در این حرکت سهم اندکی داشته باشد، افزود: مدتی پیش یکسری از دوستان هنرمند برای موضوعی پیش من آمده بودند و برای اینکه به من بگویند که کارشان چه نتایجی را دربرخواهد داشت، من به آنها گفتم اگر کاری که شما انجام می‌دهید فقط و فقط یک دعوای خیابانی در تهران را در یک سال کاهش بدهد من به عنوان یک شخص حقیقی و حقوقی احساس می‌کنم که برنده هستم.

او در ادامه با تاکید بر اینکه حضور شرکت رایتل و حمایت از این نمایش دقیقا با همین رویکرد است و به هیچ‌وجه منافع اقتصادی مد نظر نیست، تصریح کرد: البته تردیدی هم نیست که در یک همپوشانی سازمان‌های اقتصادی و مجموعه‌های فرهنگی خودبه‌خود این اعتلا و سودآوری اقتصادی به وجود می‌آید، اما امیدوارم به سمتی برویم که چه به عنوان یک شخص حقیقی یا چه به عنوان یک شخص حقوقی سهم خودمان را از خواسته‌هایمان در اجتماع بپردازیم.

این اجرا هیچ تغییری با اجرای 10 سال پیش ندارد

پس از سخنان مدیرکل ارتباطات شرکت رایتل، نوبت به طرح سوالات اهالی رسانه رسید و محمد چرمشیر در پاسخ به این سوال که با توجه به گذشت 10 سال از اجرای این نمایش، تغییری خاصی در متن و اجرا به وجود آمده، گفت: راستش در این‌باره طبق صحبت‌هایی که به گروه اجرایی انجام دادیم به این نتیجه رسیدیم که تغییری در کار ایجاد نکنیم و همان اجرای گذشته را جلوی چشم مخاطبان قرار بدهیم. البته علت این امر نیز نکاتی بود که عرض کردم تا بیشتر نسل‌ جدید و مخاطبان جدید تئاتر متوجه بشوند که گذرگاه این تئاتری که ما امروز درباره ان صحبت می‌کنیم کجاها بوده و چه راهی را طی کرده است. احساس کردیم اگر همان اجرا را پیش چشم مخاطب جدید و نسل جدید قرار بدهیم بیشتر و بهتر متوجه اتصال گذشته به حالشان خواهد شد.

اجرای پروژه "داش آکل" در مهرماه سال آینده

در ادامه رضا حداد در پاسخ به سوال دیگری درباره علت صرفه نظر کردن از اجرای نمایش "داش آکل" و بازتولید این نمایش، توضیح داد: اجرای پروژه "داش آکل" نیاز به صحنه بزرگ دارد و در سالن‌های موجود فقط می‌توان آن را در تالار وحدت یا سالن اصلی تئاتر شهر اجرا کرد. ضمن اینکه بر اساس توافقات شفاهی که اتفاق افتاده بود قرار بود که آذرماه امسال ما ان کار را در سالن اصلی تئاتر شهر اجرا کنیم اما متوجه شدیم که این اتفاق روی نخواهد داد در نتیجه ز ان گذشتیم. اما ساعاتی پیش به ما اعلام کردند که مهرماه سال آینده سالن را در اختیار ما می‌گذارند. و چون ما باید با کسانی‌که باید کارهای 3D و هولوگرام را انجام بدهند قرارداد ببندیم فقط در صورتیکه که از 6 ماه قبل بتوانیم با آنها قرارداد ببندیم می‌توانیم این پروژه را عملی کنیم، چراکه این پروژه، پروژه سنگین، سخت و تجربه نشده‌ای در کشور ما است و به یک برنامه‌ریزی مشخص و مدون نیاز دارد. در واقع نیاز دارد که تئاتری وجود داشته باشد تا ما بتوانیم ان را اجرا کنیم ولی متاسفانه تئاتری وجود ندارد. البته منظورم اداره تئاتر است.

گفتنی است، نمایش "کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد" با کارگردانی رضا حداد و نقش آفرینی سیامک انصاری، برزو ارجمند، نیما انصافیان، روزبه بمانی، ستاره پسیانی، خسرو پسیانی، امیر جنانی، لیلی رشیدی، داریوش فائزی، شبنم فرشادجو، هاله گرجی و امین موحدی‌پور از روز 24 شهریورماه در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه می‌رود.

انتهای پیام