سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: پس از درگذشت بزرگترین بانوی غزل پارسی سیمین بهبهانی و مراسم تشییع و ختم متاسفانه کمتر مراسمی در بین شاعران و هنرمندان به پاس قدردانی و ارج نهادن به شأن والای هنری و البته انسانی ایشان برگزار شد و تنها دو مراسم رسمی برگزار شد.

مرکز نشر شعر در ادامه سلسله نشست‌های تخصصی کافه کلمات به مدیریت هادی خوانساری، کافه کلمات یازده را به یادبود بانو سیمین اختصاص داده و بسیاری از هنرمندان و شاعران در این برنامه شرکت کردند. در این برنامه مهری شاه‌حسینی، هادی خوانساری، محمد آشور، پوریا گلمحمدی و سالار عبدی دقایقی درباره جایگاه و تاثیرگذاری و شخصیت بانو سیمین سخنرانی کردند و و شاعرانی چون مریم آموسا، داوود سوران، پریسا رهروان سحر، حمید چشمآور، مژگان خلج، مهآ محقق، معصومه قهرمانپور، میترا سرانی اصل، رهام دارابی، مریم ذوالفقاری، شادرام و مرجان تاجی به شعرخوانی پرداختند.

دراین برنامه از تابلوی نقاشی سیمین بهبهانی اثر کاملیا دلجو با شعرهایی از هادی خوانساری به خط مصطفی مبینی رونمایی شد.

همچنین بازیگران تئاتر و سینما چون مریم بخشی، امین آبان و ساغر بوباش هم در این برنامه حضور داشتند. بیشتر شعرخوانی‌های این برنامه به خوانش غزل اختصاص یافت .

هادی خوانساری هم گفت: چرا سیمین بهبهانی انسان و زن بزرگی است؟ شاید این سوال به ذهن خیلی‌ها خطور کند در پاسخ باید بگویم حضور در جامعه‌حرفه‌ای شعر کشور به مدت 70 سال و نوآوری‌های فراوانی در حوزه‌های موضوعی (اجتماعی- انسانی) و اوزان عروضی غزل در جایی که غزل با حضور شعر و نیمایی و سپید مواجه بود، اتفاق پیش پا افتاده‌ای نیست.

او افزود: بهبهانی حضوری مستمر در جریانات اجتماعی ،انسانی و امور زنان داشت و جایگاه یک نماد معنوی را در بین دوستدارانش به خود اختصاص داده بود و صاحب موضع بودن که یکی از امتیازات او بود .

به گفته خوانساری؛ او به همه‌ ما آموخت که به سادگی انسان بهتری باشیم. از طرف دیگر ایشان نزدیک به 4 دهه در کشورهای فارسی زبان افغانستان و تاجیکستان هم به عنوان یکی از پیشروان غزل معاصر پارسی قابل احترام بوده‌اند و چندین جایزه جهانی در حوزه‌های ذکر شده را دریافت کرده‌اند. درنهایت می‌خواهم بگویم سیمین تاوان ماندگاری‌اش را به عالم پرداخت کرد و این است که عالم و کائنات به رایگان هدیه‌ای به کسی نخواهند داد هرچند معیار خداوند با ترازوی سنجش ما انسان‌ها بسیار متفاوت است.

مهری شاه حسینی با ابراز تاسف از درگذشت سمین بهبهانی گفت:سیمین بهبهانی را نیمای غزل نام نهاده‌اند و این لقب کاملا بجا و سزوار این بانوی غزل پرداز است که نوآوری جدیدی در قالب غزل به‌وجودآورد و غزل را پهنه وسیع تری برای بیان احساسات، عواطف و اندیشه کرد.

او افزود: تلاش های نیما نیز برای خلق قالب نیمایی برای این بود که شاعر بتواند راحت تر احساسات و عواطف خود را در شعر بیان کند و هنگام سرایش شعر از تنگنایی که قالب های بی انعطاف برایش به وجود می‌آوردند رهایی یابد. البته پیش از نیما شمس کسایی نیز تلاش‌هایی برای رهایی از اوزان دست پا گیر کلاسیک کرد و اتفاقا اشعاری نیز از او به جا مانده است.

به گفته شاه‌حسینی تا پیش از سیمین بهبهانی شاعران غزل سرا همواره از اوزان رایج برای سرودن شعر استفاده می‌کردند و اوزان مهجور کمتر مورد استفاده قرار می‌گرفت.

او گفت: سیمین بهبهانی در 30 سال اخیر توانسته است اوزان جدید و بی‌سابقه‌ای به اوزان رایج غزل اضافه کند و خود در این اوزان اشعار بی نظیری بسراید. او همچنین در قالب برخی از اوزان فراموش شده شعر فارسی، سروده است و با این کار روح جدیدی به غزل فارسی دمیده است.

شاه حسینی گفت: سیمین بهبهانی با ابداع اوزان جدید و یا تجدیدحیات اوزان مهجور و غریب و فراموش شده، توانسته پهنه‌ای وسیع از وزن و بحر غزل فارسی بوجود آورد که شاعر فارسی زبان، با استفاده از آن ها در کار غزل سرایی همان امکانات وسیع و قالب های فراوان و متعدد بیانی را در اختیار داشته باشد، که پس از نوآوری و ابداع نیما، در عرصه‌های دیگر شعر، در دسترس شاعران قرار گرفت.

به گفته این پژوهشگر؛ سیمین بهبهانی نه تنها در قالب غزل تغییر به وجود آورد بلکه او در غزل مفاهیم جدیدی را که تا پیش از این در غزل جایگاهی نداشت را نیز در غزل به شیوه ای بسیار بدیع و خلاقانه بیان کرد.

مولف کتاب "زنان شاعرپارسی گوی هفت شهر عشق" گفت: در طول تاریخ شعر و ادب فارسی، زنان شاعرفارسی زبان، علاوه برتمامی محدودیت‌هایی که داشته‌اند، هرگز نتوانسته‌اند شعر خود را به عنوان شعر یک زن و با هویتی زنانه بر ذهن و زبان و قلم بیاورند. از این رو اگر نام شاعر را از کنار بسیاری از اشعار این زنان برداریم مشخص نمی‌شود که این شعر توسط شاعر زن سروده شده یا مرد.

او افزود: اما از دهه 40 به این سو تحولی اساسی در فرم و محتوای شعر زنان به وجود آمد و زنان شاعر توانستند هویت زنانه یا هویت انسانی خویش را از زندگی و دنیای پیرامون خود در شعرشان بیان کنند. بدون حب و بغض باید گفت شعر زن برای این تغییر و تحولات مدیون سیمین بهبهانی و فروغ فرخزاد است.

انتهای پیام/