سرویس مد و لباس هنرآنلاین: هما فرهنگ خالق برند هما که سالهاست در این عرصه فعالیت دارد، معتقد است که دانشجویان نه تنها بر اساس سلیقه و یافته‌های خود طراحی نمی‌کنند بلکه کاملا به صرف دریافت نمره مورد نظر خود را با خواسته وسلیقه استاد تطبیق می‌دهند که باعث ضعف آموزش و مشکلات این حوزه می‌شود که یکی از تبعات آن نگاه صرفا هنری دانشجویان است. ادامه گفت و گوی هنرآنلاین با این طراح پیشکسوت را در ادامه بخوانید.

یکی از دلایل کمرنگ بودن رقابت در ایران بی نام و نشانی در حوزه لباس و عدم وجود نقد است؟

بله این عوامل موثر است هر صنعت و هنری در صورت نقد اشکالاتش مشخص می‌شود در صورت مشخص شدن اشکالات نقاط مثبت و منفی نشان داده می‌شود که باعث بهبود می‌شود.

چه کسی باید این جای خالی را پر کند؟

اگر بخواهیم بررسی کنیم افراد متخصص در حوزه مد و لباس که در جایگاهی پیشکسوتی باشند و قابلیت نقد دارند اندک هستند. امروز ممکن است من بگویم 30 سال تجربه دارم اما کامل نیستم لذا هیچ کس به نقطه آخر نمی‌رسد اما اگر کسی یک قدم از من جلوتر باشد و کار مرا نقد کند من استقبال می‌کنم لذا اگر در ایران نفرات برتر و متخصص را بشناسیم و از آنها بهره ببریم نتایج خوبی را شاهد خواهیم بود. اما این اتفاق رخ نداده است. داوری جشنواره‌ها ازجمله مسائلی است که طراحان از آن ناراضی هستند زیرا احساس نمی‌کنند داور یک قدم از آنها جلوتر است. منظورم از نظر تخصص است نه پست و مقام. باید در این زمینه از متخصصان بهره ببریم.

آیا فضای اجتماعی می‌تواند روی کار طراحان تاثیر گذار باشد؟

مبالغه است اگر بگوییم تاثیری ندارد اما نه صد در صد. زیرا کار ما صنعت و هنر است. در چند سال گذشته مانتوها از خرج کار سنتی استفاده کردند شاید طراحی این کار را نمی‌پسندید اما به دلیل علاقه جامعه در حاشیه این مدل طرح‌هایی را ارائه کرد لذا نیاز جامعه مذهب و فرهنگ مردم روی کار طراح تاثیر گذار است و این تاثیرات هم بد نیست.

آیا خود شما موافق این روند مانتوهای سنتی هستید؟

من خودم سال‌های متوالی و شاید زودتر از این موج این نوع لباس‌ها را ارائه می‌کردم. من معتقدم که موجی در این عرصه ایجاد شده است و متقاضی به دنبال لباس سنتی است اما این مد نباید یکنواخت ویکسان شود بین جشنواره امسال تا چهار سال پیش تفاوتی ایجاد نشده است صرفا یک تغییر در چاک لباس که مد نیست. امروز خانمی که لباس سنتی را همواره پوشیده است به دنبال تغییر است اینکه ما هم مدام روی همان روال حرکت کنیم جوابگوی جامعه نیست. این تکرار باعث عدم اعتماد مردم به طراح می شود.

چقدر طراحان و فارغ التحصیلان آمادگی ورود به بازار کار را دارند؟

یکی از مشکلاتی که سیستم آموزش ما در تمام رشته‌ها دارد این است که تنها روی جنبه‌های تئوری تاکید می‌شود و بحث‌های تجربی و عملی این ضعف خود را بیشتر نشان می‌دهد. در دانشگاه ما به بخش‌های تجربی کم توجه شده است و نیاز واقعی برای تجربه کامل یک فارغ التحصیل مد نظر قرار نگرفته است. این مشکلات به تعریف دروس باز می‌گردد و به همین خاطر کارها بیشتر جنبه هنری دارد. یعنی یک فارغ التحصیل ممکن است یک مانتو اجتماع زیبایی طراحی کند اما یک متخصص می‌بیند که امکان تولید و تیراژ بالای این طرح وجود ندارد. این افراد تجربه کافی ندارندو باید به دنبال فعالیت عملی برای کسب تجربه باشند. دانشجویان صنعت را خوب نمی‌شناسند و تنها یاد گرفته‌اند به سلیقه اساتید کار ارائه کنند. ممکن است یک دانشجو لباسی را که طراحی می‌کند دوست نداشته باشد اما به خاطر نمره با سلیقه استاد خود را منطبق می‌کند جشنواره‌ها نیز دچار همین مشکل شده است. یعنی طراحان چیزی را طراحی می‌کنند که با سلیقه داور همراه باشد این اتفاقات معضلی ایجاد می‌کند که باعث ترمز در عرصه مد کشور می‌شود.

در این شرایط چه باید کرد؟

باید حمایت ملی و جهاد خانواده مد را داشته باشیم یعنی طراحان کارهای حرفه‌ای تری ارائه کنند و بازوی عملی ماجرا را پیش ببرند و هم حمایت ملی از جانب دولت انجام شود یعنی هر وزارتخانه مرتبطی به این عرصه اهمیت بدهد. از متخصصین این عرصه بهره ببریم و حتی از افراد تجربی نیز بهره ببریم زیرا این افراد طی سالیان به تجربیاتی رسیده‌اند که شاید اساتید دانشگاه به این بخش نرسیده باشند.

خود شما وقتی فارغ التحصیل شدید چگونه وارد روند تولید شدید؟

روند تولید را یک دانشجوی طراحی لباس در کاروزی‌ها می‌بیند اما نه به اندازه‌ای که با آن آشنا شود. بسیاری از فارغ التحصیلان تنها این رشته را تحصیل کردند، عده‌ای نیز مزون دارند و برخی تدریس می‌کنند اما برخی به این بخش‌ها راضی نیستند و به دنبال گام‌های بلندتر هستند. من با مزون موافق نبودم و به دنبال چیزی فراتر بودم. این باعث شد که کار تولید را شروع کردم. در این راستا از مراکز مختلف بازدید کردم. از دوستان فعال اطلاعات گرفتم و خط‌های تولید را بررسی کردم. کار تولید آسان نیست زیرا هم پشتکار و هم سرمایه می‌طلبد.تولید در ایران کار بسیار سختی است و مشکلات بسیاری دارد. مخصوصا کسانی که از صفر تا صد کار را بر عهده دارند. برخی افراد تنها مزدی دوز هستند و صرفا لباس را می‌دوزند و به کیفیت و طرح و بازارفروش و غیره اهمیتی نمی‌دهند. اما تولید کننده‌هایی که از ابتدا تا انتهای کار را خود انجام می‌دهند مسئولیت سنگینی دارند کار گروهی است و نیازمند فعالیت به موازات یکدیگر است. نبود مواد اولیه برای تولید کننده از عمده مشکلات است. اگر قرار باشد مواد اولیه کیفیت نداشته باشد و مشتری محکوم به خرید باشد هنر نیست و این کار شایسته‌ای نیست اما الان یکی از عمده مشکلات تهیه مواد اولیه است. یعنی به عنوان یک تولید کننده به دنبال بهترین دکمه بازار ایران بروم اما راضی نیستم در مورد پارچه نیز این مساله صدق می‌کند. باید بین ده پارچه ویسکوز مجبور به انتخاب هستیم یعنی کیفیت برتر چندانی وجود ندارد و این از اصلی‌ترین معضلات تولید کشور است.

برای طراحی لباس چگونه ایده به دست می‌آورید؟

ایده یابی یک بخش هنری در طراحی لباست که در ذهن فرد می‌جوشد همانطور که یک شاعر از هر چیزی الهام می‌گیرد یک طراح نیز اینگونه است من هر ایده‌ای به ذهنم برسد سریع در دفترم طراحی می‌کنم وبعدها روی آن کار می کنم و ایده را می‌پزم. حال اگر یک شاعر پخته تر و دارای شعوری عمیق تر باشد موفقتر عمل می‌کند طراح نیز اینگونه است.

نظر شما درباره نمایش زنده لباس چیست؟

این بخش برای تولید نیاز است اما نوع اجرا و دیدگا‌ های کارشناسی آن هنوز جای کار دارد. این حرکت‌هایی که تا امروز بوده بسیار خوب است زیرا هر کاری در شروع نقص‌هایی دارد و ما نیز انتظار کامل بودن نداریم اما حرکت‌ها مثبت بوده است و مسئولینی که قدم گذاشته‌اند کارهای خوبی انجام داده‌اند و من به نوبه خودم ممنونم. راه و مسیر در حال گشایش است اما تغییرات به جهت خوب و کامل شدن نباید نادیده گرفته شود.

و سخن آخر؟

از مسئولین تقاضا دارم که فعالیت در حوزه مد و لباس را قانونمند کنند و نظام تولیدرا مجاب به فعالیت زیر نظر کارشناسان طراحی مجرب کنند. به هر حال طراحان نیز نیازمند تجربه برای صاحب نظر شدن هستند لذا قوانینی باید وضع شود که نیاز صنعت پوشاک و مد کشور است. تولیدکنندگان تجربی را از این حالت دور کنندو طراح را به جامعه معرفی کنند زیرا مردم اگر طراح را بشناسند متفاوت عمل می‌کنند. تسهیلاتی را به صورت مادی و معنوی در اختیار افرادی که می‌توانند تولید کننده وصاحب نظر باشند قرار دهند. از لحاظ واردات قوانین را برای طراح و تولید قرار دهند که شرایط بهتر شود از مواد اولیه با کیفیت تری وارد شود. طراحان نیز باید سعی کنند اطلاعات خود را به روز کنند.

انتهای پیام/

سمیه باقری