به گزارش هنرآنلاین ؛ فیلم سینمایی "سایه خیال" به کارگردانی حسین دلیر روز جمعه هفتم شهریورماه از رادیو نمایش پخش می‌شود.

بر اساس این گزارش، این فیلم سینمایی در قالب برنامه رادیو فیلم با تنظیم رادیویی نگین خواجه نصیر و تهیه‌کنندگی فرشاد آذرنیا ساعت 18 از رادیو نمایش پخش می‌شود.

عزت‌الله انتظامی، حسین پناهی، حمید جبلی، فردوس کاویانی، زنده‌یاد حمیده خیرآبادی، گوهر خیراندیش، منوچهر آذری، مهدی گیاهی و... در فیلم سینمایی "سایه خیال" بازی کردند. داستان این فیلم روایتگر زندگی حسین پناهی نویسنده و شاعر است که سال 1369 ساخته شده است.

تشکر بهاره رهنما از تماشاگران تئاتر

نمایش "دورهمی زنان شکسپیر" که هفته سوم اجرا، در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر را امروز (چهارشنبه) پشت سرخواهد گذشت، رکورد فروش تاریخ این سالن را زد.

این نمایش از 15 مردادماه با کارگردانی بهاره رهنما و بازیگری مهناز افشار، نسیم ادبی ،بهاره رهنما، سحر دولتشاهی، کمند امیرسلیمانی و بهنوش بختیاری اجرای عموم خود را در تماشاخانه ایرانشهر سالن استاد سمندریان اجرا کرد و تا 17 شهریورماه هر شب ساعت 19 بر صحنه خواهد رفت.

"دورهمی زنان شکسپیر" از روز اول اجرا مورد استقبال گرم مردمی قرار گرفت، به شکلی که در همان روز اول اجرا تا 10 روز بعد از آن، فروش بلیط نمایش پر شد و حال نیز در هفته سوم اجرا رکورد فروش تاریخ سالن استاد سمندریان را زد. بهاره رهنما کارگردان این نمایش در یادداشتی از توجه و حضور مردم نسبت به تئاتر "دورهمی زنان شکسپیر" تشکر کرد. رهنما در یادداشت خود نوشته: "این روزها بیرون رفتن از خانه کار سختی شده، اگر برای امرار معاش و نیازهای خانواده‌ات مجبور نباشی پا از خانه بیرون نمی‌گذاری.

با اینهمه ترافیک، با این وضعیت اقتصادی، با این هوای آلوده، چه بهتر که در خانه بنشینی و خودت را سرگرم کنی، این برای همه آدم‌ها راحت‌تر است.

اما اینکه بخواهی از خانه بیایی بیرون، همه برنامه‌های روز و کارت را منظم کنی تا سرساعتی در این تهران شلوغ، به جای دیگری برسی که، نمایشی ببینی که پول بدهی و بلیط بخری و چند روز منتظر نوبت باشی و یا با این اینترنت سرعت کم، بخواهی بلیطی را پیدا کنی، بخواهی با دیگر دوستانت هماهنگ کنی که چه کسی می‌آید و چه کسی نمی‌آید.

اما روزها، این روزها، نمایش "دورهمی زنان شکسپیر" با تماشاگران مهربان و فهیمی مواجه شده که همه چیز را خوب درک می‌کنند. ماشین‌هایشان را پشت خط طرح ترافیک یا زوج و فرد نگه می‌دارند، تا سریع ساعت 7 وارد شوند و خودشان را با 5 دقیقه این‌ور و آن‌ور به سالن نمایش ایرانشهر برسانند.

تماشاگر مهربانی که خستگی را از تن و روح خسته همه ما بیرون می‌آورد، خصوصا من که با کارگردانی، نویسندگی، بازیگری، طراحی لباس و صحنه مشارکتی این کار و بازی در نمایشی که ساعتی بعد در نقشی بسیار حساس و با سنی متفاوت از خودم است، این روزها انگار، دارم در یک خواب طولانی راه می‌روم.

الان هم خسته ازسر اجرای دو نمایش برگشته‌ام، با همه حرف و حدیث‌ها و قضاوت‌های آشنا و ناآشنا، به جا و نابجا که به هرحال، شاید، ذهن کارگردان تازه کاری مثل من را کمی بیشتر از بقیه درگیر کند، تا به بعضی از این چیزها هنوز عادت نداشته باشد.

جایی که دوستانی که دعوتشان می‌کنی، گاهی اوقات ابرویی بالا می‌اندازند، یا چیزی می‌گویند که فقط رنجش‌اش برایت می‌ماند و بس.

خیلی‌ها که می‌دانی که وقت دارند و اتفاقا اهل نمایش‌اند، زیرا بازیگرند این روزها، ولی به اجرای ما نمی‌آیند. اما این تماشاگر خوب و مهربان، این تماشاگری که هیچ دینی به گروه ما به شخص من، حتی شاید به آمدن به سالن تئاتر نداشته باشد که البته نمی‌دانم این آخرییش دین فرهنگی‌ست، شاید خیلی‌ها داشته باشندش. این تماشاگر با صبوری می‌آید حتی گاهی اوقات بلیطش جا به جا می‌شود، گاهی اوقات دیر می‌رسد کمی، غر کوچکی می‌زند، می‌رود، دوباره تمام آن روز سخت بعد را هماهنگ می‌کند، با دوستانش، با آنها که آمده‌اند با آنها که قرار است بیایند، با ماشین با کار با رفت وآمد و باز به دیدن نمایش ما می‌آید.

این روزها "دورهمی زنان شکسپیر" با تماشاگرانی مواجه است که برای چندمین بار به دیدن این نمایش می‌آیند واین را از همهمه صداهایشان که جلو، جلو به بغل دستی‌شان می‌گویند: "الان این کار را می‌کنند" خوب می‌دانم. در این 15 سالی که کار نمایش کرده‌ام، عادت عجیبی دارم، تماشاگر را در حین بازی، هم خوب می‌بینم و هم خوب می‌شنوم، حتی جای نشستن دوستانم در سالن را اغلب به خاطر می‌سپارم، دست خودم نیست، این مدل بازی کردنم است.

از روی تک تک تماشاگرانی که عکس‌العمل‌های خاص دارند، حتی گاهی اوقات چهره‌های آَشنا متوجه می‌شوم که نمایش ما چقدر، تماشاگر مکرر و مکرر دارد.

دست همه این تماشاگران را از راه دور می‌بوسم. امیدی و عشقی که آنها با "دورهمی زنان شکسپیر" و دیدنش برای من ایجاد کردند، تا آخر عمر، مرا نسبت به تماشاچی تئاتر، وفادار نگه می‌دارد.

خواستم با این یادداشت کوچک به این تماشاگران خوب، نه فقط تماشاگران خوب نمایش من، به آنهایی که وقت می‌گذارند و در این روزگار غریب و سخت، در این زمستان سخت بی‌حوصلگی‌ها، به دیدن نمایش یا هر کار فرهنگی می‌روند و خستگی را از تن اعضای آن کار در می‌آورند بگویم: "خیلی، خیلی باحال و دوست داشتنی هستید."

یادم است، مادر بزرگم و مادربزرگ‌ها به آدم‌های خیلی دوست داشتنی می‌گفتند: "خیلی مشتی است"، شاید هر کسی که به مشهد رفته بود، اهل معرفت و مهربانی می‌شد.

گمان می‌کنم اغلب کسانی که این روزها به دیدن تئاتر می‌آیند، همه مشتی‌های در نوع خود منحصر به فردی هستند، از همشان تشکر می‌کنم و ممنونم و ممنونم و ممنونم.

این یادداشت را از سر کار که آمده‌ام ،خسته، مثل مدل نوشتنم در مورد سایر داستان‌ها و داستانک‌ها، چندین مرتبه در سرم چرخاندم تا آمدم و بعد تصمیم گرفتم، با همین خستگی، کمردرد و سردرد و بی‌حالی بعد از دو اجرای پشت هم، برای این تماشاگر خوب و مهربان بنویسم.

شاید کمترین، کمترین و کمترین تشکر از یک کارگردان تقریبا تازه کار همین باشد. بهتان بگویم: "واقعا دلم را خوش کردید. از صمیم قلب آرزو می‌کنم خداوند در لحظه‌های سخت، برای کارهای سخت، پاداش‌هایی مثل مهربانی خودتان سر راهتان قرار دهد."

انتهای پیام/