سرویس تجسمی هنرآنلاین : آثار نقاشی ارسیا مقدم با عنوان "از رده خارج شدگی" در گالری هما به نمایش درآمده است. مقدم با اشاره به اینکه دوره‌های مختلف کاری‌اش در مورد انتخاب عنوان این نمایشگاه به خبرنگار هنرآنلاین، گفت: هر دوره کاری من یک نام دارد، مانند شهر فرنگ، هزار و یک شب، سانتی مانتال و... و آخرین دوره‌ای که الان در آن هستم دوره "خل خلی" است. من از هر دوره تعداد زیادی نقاشی دارم که می‌شود از هر کدام چند نمایشگاه گذاشت ولی چون کارهایی از دوره‌های مختلف برای نمایشگاه انتخاب می‌شود نمی‌توانم اسم یک دوره را روی نمایشگاهم بگذارم. با این حال کارهای این نمایشگاه بیشتر مربوط به دوره خل خلی من است.

مقدم درمورد نحوه انتخاب موضوع کار خود بیان کرد: در این نمایشگاه راجع به از رده خارج شدگی صحبت کردم که یکی از دغدغه‌های کلیدی من است. این مسئله بیشتر با طرز زندگی من و اشیا، خانه و سرگذشت خودم در ارتباط است. در زندگی امروز ما همه چیز خیلی زود از رده خارج می‌شود، مثلا همه آثار موسیقی که من گوش می‌دهم روی نوار کاست هستند و وقتی ضبط من خراب می‌شود و برای خرید آن می‌روم فروشنده طوری صحبت می‌کند که انگار ضبط صوت متعلق به دو قرن پیش است. به هر حال انسان پیر می‌شود و این موضوع دغدغه من است، این که زمان می‌خواهد همه چیز را ببلعد و انسان و ارزش‌هایش را تحت تاثیر قرار دهد. این اضمحلال بدن و مغز نیروهای حیاتی انسان را تحلیل می‌دهد.

او افزود: در زندگی من هم چیزهایی بود که می‌دیدم جبر زمانه می‌خواهد به زور همه آنها را ببلعد و ما دست و پا می‌زنیم که این اتفاق نیفتد یا ارزش‌هایمان مضمحل نشود. البته غصه خوردن در مورد اینها درست نیست و در کارهای من هم غصه وجود ندارد و سعی می‌کنم کارهایم شاد باشند. به نظر من اگر چیزهایی که در گذشته هست را با غصه بیان کنیم باعث ناراحتی و دافعه می‌شود.

مقدم با اشاره به علاقه‌اش به سبک امپرسیونیسم گفت: عشق اول من امپرسیونیسم بود و بعد چیزهای دیگری به آن اضافه شد. فوویسم، کوبیسم، فوتوریسم و... همگی در نگاه من جا دارند. نگاه آبستره هم برای من جذاب است چون گاهی وقتها ابهام باعث جذاب شدن چیزها می‌شود. حضور زیاد و برهنگی یک چیز می‌تواند از یک لحاظ جذاب باشد و از سوی دیگر ارزش‌های دیگر را کم رنگ کند.

او در مورد فضای کارتونی موجود در کارهایش تصریح کرد: به فضای کارتونی علاقه دارم و در عین حال گرافیک، هندسه و حتی ناتورالیسم در کارهایم حضور دارد. کارها در عین کارتونی بودن فوویسم یا امپرسیون هستند. در واقع وقتی کار می‌کنم اصلا نمی‌دانم کجای کار کارتونی یا هندسی می‌شود و یا نور ناتورآلیستی کجا قرار می‌گیرد. همه اینها در جریان کار پیش می‌آیند و آنچه در کارهای من خیلی مهم است درگیر شدن و اجرای کار و تمایلات و اشتیاقی است که در هنگام کار پیدا می‌کنم.

مقدم با اشاره به غیرقابل پیش‌بینی بودن کارها گفت: اتفاقات عجیب و گاه متضادی در جریان کار پیش می‌آید که ناشی از دغدغه‌های من است و از هم بستگی تا سادومازوخیسم و رویاپردازی و عشق و... را شامل می‌شود. سعی می‌کنم همیشه در کارم از آگاهی‌هایم بگذرم و از آن فراتر روم. در بخش‌هایی از کار آگاهی هست یا نیست یا ترکیب می‌شود و نوعی بی‌نظمی به وجود می‌آورد. این تمایلات عجیب یک دفرماسیون به وجود می‌آورد که شاید دیدنش راحت نباشد. کسانی که دانشجو و متخصص این کار هستند چشم و ذهن و ادراکشان برای دیدن آثار مختلف ورزیده‌تر است و سریع می‌توانند عناصر موجود در تابلو را تشخیص دهند، اما یک آدم غیر محقق واضح‌ترین نقاشی را هم نمی‌بیند و نمی‌فهمد.

او در پایان تاکید کرد: ما باید تولید آثار هنری را آزاد بگذاریم، نه اینکه به هنرمند بگوییم اگر این طور تولید کنی خوب عرضه می‌شود. در ایران هنرمند وادار به نوعی از کار می‌شود و مثلا به این فکر می‌کند که الان سرمایه‌ها به کدام سو حرکت می‌کند و تولید را تحت تاثیر عرضه قرار می‌دهد. در حالی‌که باید بگذاریم اثر هنری تولید شود و بعد فکر کنیم چگونه عرضه شود.

انتهای پیام/