سرویس تجسمی هنرآنلاین : حتما برای شما هم پیش آمده است که در هیاهوی شهر وقتی که با سرعت در حال گذر از پیاده‌روهای شلوغ هستید افرادی را ببینید که بساط کوچکی راه انداخته‌اند و اجناس خود را می‌فروشند. اما این اجناس چه چیزی می‌تواند باشد؟ روزگاری در بساط کنار پیاده‌رو فقط آدامس و سیگار دیده می‌شد، اما کمی بعد این بساط‌ها تا لباس و کفش هم گسترش پیدا کرد. ولی نوع دیگری از این کار هم وجود دارد که کاملا متفاوت از دسته قبلی است. نوازندگانی که در کنار پیاده‌رو ساز می‌زنند، جوانانی که زیورآلات دست‌ساز خود را می‌فروشند، یا نقاشانی که طراحی‌ها و تابلوهای کوچک خود را برای نمایش و فروش در کنار دیوار قرار می‌دهند.

بهانه این گزارش پسر جوانی است که در بعد از ظهر گرم تابستان کنار پیاده‌رو خیابان کریم‌خان زند ایستاده و طرح‌هایش را به نمایش گذاشته بود. بعضی از عابران لحظاتی جلوی کارها توقف می‌کردند و با تماشای آنها واکنش‌های متفاوتی نشان می‌دادند. واکنش‌هایی که از تحسین تا تمسخر را در‌بر‌ می‌گرفت. اما آنچه برای من جالب بود خطوط قوی طرحها و شناخت طراح از ابزاری است که برای کار خود انتخاب کرده است. کارهایی که شاید از بعضی آثار نمایش داده شده در گالری‌ها قویتر باشند. در ادامه گفت و گو با طراح این آثار را می‌خوانید.

خودت را معرفی کن. من محمد باقر رضایی هستم، 24 ساله و دیپلم هنر دارم. سال 88 کنکور هنر دادم ولی آن سال برای اتباع خارجی شرط معدل گذاشتند و به همین دلیل من نتوانستم وارد دانشگاه شوم.

اهل کجا هستی؟

افغان هستم ولی در ایران به دنیا آمدم. با این حال شناسنامه ندارم چون یا پدر یا مادر باید ایرانی باشند تا بتوان شناسنامه ایرانی دریافت کرد.

به جز گذاشتن کارها کنار پیاده رو، تابه حال جای دیگری هم کارهایت را نمایش داده‌ای؟

بله من آبان سال 92 در گالری طراحان آزاد نمایشگاه داشتم. کارهایم طرحهایی بود که روی پوستر فیلم‌ها نقاشی کرده بودم و موضوع آنها بیشتر در مورد جنگ بود. جنگ‌هایی که در افغانستان هست، جنگ‌های داخلی یا حتی جنگ عصبی.

چه طور شد که در گالری نمایشگاه گذاشتی؟

من ساکن قم هستم. یک روز تصمیم گرفتم به تهران بیایم و به گالری‌ها سر بزنم و ببینم به من وقت می‌دهند یا نه، چون خیلی امیدوار شده بودم که به من وقت بدهند. وقتی به تهران رسیدم از اولین گالری که دیدم شروع کردم و به تعداد زیادی از گالری‌ها سر زدم ولی هر کدام به دلایلی مرا رد کردند. در نهایت خیلی خسته و کلافه با آن همه کاری که همراهم بود به گالری طراحان آزاد رفتم و گفتم من نقاش هستم و می‌خواهم کارهایم را بفروشم. خانم شرف جهان کارهایم را دید و خوشش آمد و همانجا 3-4 تا از آنها را خرید. بعد هم به من وقت نمایشگاه داد و کارهایم را آنجا نمایش دادم.

به جز این نمایشگاه دیگری هم داشتی؟

قرار است در یک نمایشگاه گروهی که 8 شهریور در گالری آبی افتتاح می‌شود شرکت کنم. جمعه‌ها هم تا آخر تابستان در فرهنگسرای نیاوران یک ورکشاپ برگزار می‌شود که من کارهای بزرگ یک متری و قاب شده‌ را آنجا می‌فروشم.

کمی در مورد شیوه کارت توضیح بده.

تکنیک من بیشتر کلاژ است و با اکریلیک، پاستل و... روی چیزهای نامربوط کار می‌کنم. مثلا می‌توانستم روی مقوای تمیز و سفید کار کنم ولی روی پرینت یک اداره، روزنامه یا پوستر کار می‌کنم و به این شکل نوعی خلاقیت در کارهایم به وجود می‌آید. موضوع طرح‌ها هم چهره آدم‌های امروزی و مخصوصا جوانها است که مسخ چیزهای دیگر شده و از خودشان درآمده‌اند.

الان موضوع جنگ در کارهایت نیست؟

چرا هنوز هم هست. شاید خیلی واضح نباشد ولی در شکل‌های مختلف مثل جمجمه یا ماهی دیده می‌شود.

برنامه‌ات برای ادامه کار چیست؟

من فقط نقاشی می‌کنم و شغلم همین است. گاهی طرح‌هایم را می‌خرند و درآمدم از این راه است. در مدتی که نقاشیهایم را در پیاده‌رو نمایش دادم اتفاقات جالبی افتاده و با هنرمندان مختلفی آشنا شدم. چند گالری‌دار کارهایم را دیدند و صحبت کردیم که در نمایشگاه‌های گروهی آنها شرکت کنم.

انتهای پیام/