سرویس مد و لباس هنرآنلاین: فرناز اناری، طراح نشان "دانژه" است. او که در رشته گرافیک تحصیل کرده و سال‌ها در عرصه تبلیغات فعالیت داشته است. اناری معتقد است که تا وقتی مد اسلامی و ایرانی تعریف نشود بسیاری از اصول حرفه‌ای طراحی مد نظر قرار نمی‌گیرد. آنچه می‌خوانید گفت‌وگوی این طراح با خبرنگار مد و لباس هنرآنلاین است.

نشان "دانژه" به چه معناست؟

دانژه یک لغت کردی است که به معنای گل نیمه باز است.

فرمودید در رشته گرافیک تحصیل کردید، چطور وارد عرصه طراحی لباس شدید؟

بله من سال‌ها در این رشته کار کردم و همچنین در زمینه نقاشی و عکاسی هم فعالیت داشتم و معتقدم که رشته‌های هنری ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند و طراحی لباس هم یک هنر است و در این زیرمجموعه جا دارد. من هم با علاقه شخصی و با تلاش بسیار توانستم وارد طراحی لباس شوم. مطالعه کتاب، تحقیق میدانی و ... راهکاری بود که از طریق آن وارد این عرصه شدم.

بسیاری از طراحان گلایه دارند که در این رشته منابع و کتاب‌های مورد نیاز وجود ندارد، شما چطور توانستید این منابع را تهیه کنید؟

عموما کتاب‌های رشته طراحی لباس به زبان فارسی نیست یعنی در بخش ترجمه کارحرفه‌ای صورت نگرفته و اگر ترجمه‌ای هست؛ ترجمه کتاب‌های جدید نیست. هزینه تهیه کتاب‌های خارجی هم بسیار بالا است. همچنین کتابخانه‌ها در این زمینه منابع خوب کم دارند و همکاری چندانی هم نمی‌کنند. باید درهای کتابخانه‌ها باز باشد و منابع کامل باشد تا کسانی که مشتاق هستند جایی برای مطالعه داشته باشند. من نیز تمام منابع مورد نیاز خودم را به سختی پیدا و دنبال کردم. در بخش دانشگاه نیز کتاب و اساتید به روز نیستند.

با توجه به اینکه 10 سال در کار تبلیغات بودید، این بخش چقدر توانست به پیشبرد اهداف‌تان کمک کند؟

تبلیغات عنصر مهمی در عرصه مد و لباس است من نیز به صرف تجربیاتی که داشتم گام‌های نخست را با استفاده از این دانسته‌ها برداشتم اما حالا کار گروهی را ترجیح می‌دهم و سعی می‌کنم برای فعالیت‌هایم با متخصصان دیگر همکاری داشته باشم و معتقد هستم که اگر هر کسی کار تخصصی خود را انجام دهد؛ حرفه‌ای‌تر است.

طراحی یک لباس با هدف صنعتی شدن و ورود به بازار باید چه شرایطی داشته باشد؟

بازار هدف باید مشخص باشد و اینکه بدانیم برای چه گروه سنی و چه سبک زندگی طراحی می‌کنیم، برای کدام یک از اقشار جامعه و قیمت تمام شده کار چقدر باشد. با توجه به همه این موارد و با در نظر داشتن چارچوب‌های ایرانی اسلامی باید طراحی انجام شود که نشان‌دهنده خلاقیت و نوآوری طراح نیز باشد. از نگاه من بازار ما تشنه برندهای معتبر ایرانی است که بتواند نیازهای اقشار مختلف و سلیقه‌های مختلف را برطرف کند و از طراح‌های داخلی، برای تولیدات برندهای با کیفیت ایرانی استفاده شود. باید یک مد با زیر ساخت‌های ایرانی، اسلامی داشته باشیم که با فرهنگ و هویت ما هم‌خوانی داشته باشد و بتواند نیاز اجتماع بخصوص جوان‌ها را برطرف کند، تا به دنبال مدهای غربی نروند که برای ما طراحی نشده‌اند. مد‌و لباس جامعه که باید با کارشناسی بسیار دقیق افراد متخصص در این حوزه صورت بگیرد؛ اکنون توسط تولیدی‌ها هدایت می‌شود. هدایتی که با کپی‌های بسیار ضعیف از ژورنال‌ها و لباس‌های خارجی و گاهی طراحان داخلی اما با یک مارک خارجی ارائه می‌شود.

مسئله سیلوئت و مود برد کجای این طراحی است؟

تا وقتی ما در کشورمان مد ایرانی اسلامی نداشته باشیم، بسیاری از اصول طراحی لباس در طراحی طراحان ما جایگاهی مشخصی ندارد. تعیین سیلوئت‌ها برای طراحی مد هر سال یا شاید هرفصل باید کاملا کارشناسی شده و مشخص باشد. چون یک ساختار کلی برای مد است و در هر کشوری با توجه به فرهنگ پوشش آن کشور، شرایط جغرافیایی، اجتماعی اقتصادی و.....می‌تواند ساختاری متفاوت داشته باشد. مگر اینکه هر طراح سیلوئت خاصی برای مجموعه خود در نظر بگیرد.

در مورد "مود بردها "هم باید بگم برای انجام کار کاملا حرفه‌ای در دنیای مد مراحل زیادی باید طی شود تا طرح‌های نهایی به مرحله اجرا برسد. یکی از این مراحل تهیه مود برد یا استوری برد است، که طراح با توجه به ایده مورد نظر برای طراحی‌هایش تمام نتایج افکار خود را در یک برد طراحی پیاده می‌کند که می‌تواند شامل عکس‌های تهیه شده، پالت رنگی، نمونه پارچه‌ها، نمونه تصاویر قابل استفاده ویا دوخت‌های مورد نظر و... باشد. این کار به طراح کمک می‌کند که منسجم‌تر و آگاهانه‌تر به کار خود ادامه دهد. نتیجه همه این مراحل مجموعه ارائه شده توسط طراح است که باید بتواند هدف طراح و فضای ذهنی اورا به مخاطب کارهایش منتقل کند.

البته نحوه ارایه کارها هم بسیار مهم است. باید روی این حرکت‌ها فرهنگ‌سازی کرد. چون ما قبل از این با دنیای مد حرفه‌ای بیگانه بودیم. اگر فضای مناسبی برای ارائه زنده کار طراحان ما باشد و طراحان ما با فضای حرفه‌ای کار آشنا شوند، مطمئنا مخاطب هم با ما رشد خواهد کرد و نگاه درست‌تر و اصولی‌تری به مد خواهیم داشت.

دروس دانشگاهی بیشتر هنری است اما بازار به دنبال صنعت است، این تفاوت چه مشکلی ایجاد کرده؟

طراحی لباس، واقعا یک هنر است. پس یک طراح باید دید هنری داشته باشد اما باید بداند که چگونه می‌توان هنر را درخدمت صنعت گرفت، تا یک طراح باشد نه یک هنرمند. کمبود طراحان هنرمند نقطه‌ای است که ما در آن ضعف داریم. متاسفانه کارهایی که ما در بازار می‌بینیم بویی از هنر نبرده‌اند و صرفا صنعتی هستند. نبض صنعت مد و لباس در دست تولیدی‌هایی است که فقط بازار را می‌شناسند در حالی که طراحان ما هم فقط هنر را می‌شناسند. این دو بازو باید در کنار هم باشند تا بازار صنعت لباس ما به زیبایی بچرخد.

آیا برای این همسویی باید دانشگاه تغییر کند یا صنعت؟

دانشگاه جای تغییر است، محلی که در آن باید هر روز کتاب‌ها و اساتید بروز شوند. صنعت و دانشگاه در کنار هم باید تغییر به سوی کمال را تجربه کنند و ارتباط نزدیکی با یکدیگر داشته باشند تا دانشجویان هم با این شیوه تربیت شوند و در نهایت همیشه کارهای نو ارائه دهند. دانشگاه طراحی لباس ما هنوز لباس ۱۰ سال پیش خود را به تن دارد. من معتقدم که مسئولین و اساتید این رشته باید لباسی نو و برازنده برای این رشته طراحی کنند. با همه این اوصاف من آینده‌ای بسیار زیبا، برای این صنعت نوپا در کشور می‌بینم . و امیدوارم طراحان هنرمند ما لباس‌هایی که طراحی می‌کنند، همگی در خور شخصیت و هویت یک ایرانی باشد.

انتهای پیام/