سرویس تجسمی هنرآنلاین : وقتی پشهای را که روی دیوار نشسته است با دست میکشید صدای "تپ" tep شنیده میشود و این عنوانی است که میلاد هوشمندزاده برای نمایش مجموعه عکسهای خود از پشههای کشته شده انتخاب کرده است.
هوشمندزاده با اشاره به دلیل انتخاب این موضوع برای کار خود گفت: خانهای که در آن زندگی میکردم پشههای زیادی داشت و چون از اسپری حشرهکش به دلیل ایجاد مشکلات تنفسی استفاده نمیکردیم من مجبور بودم پشهها را با دست بکشم. جای این پشهها به صورت لکه خون یا جسد آنها روی دیوار میماند. بعد فکر کردم جالب است که از آنها عکس بگیرم و وقتی از فاصله نزدیک از آنها عکس میگرفتم متوجه شدم که تفاوت زیادی با هم دارند در حالیکه از فاصله دور همه آنها مثل نقطه بودند.
او درباره چگونگی قرارگیری این آثار در شاخههای عکاسی و زیباییشناسی آنها گفت: وقتی از پشهها عکاسی میکردم به زیباییشناسی کارها هم توجه داشتم و در هنگام نورپردازی، نورهای مختلفی را امتحان میکردم و بافتی که روی دیوار به وجود میآمد برایم اهمیت داشت. ولی به طور کلی در این مجموعه عکسها بیشتر جنبه مستندنگاری دارند.
هوشمندزاده در ادامه افزود: در مجموع کارهای من همیشه مستندنگاری بوده است و انسان کمتر در عکسهایم حضور دارد. بیشتر سوژههایی مانند وانتهای باربری، پیادهروهای شهری و... را انتخاب کردم. گاهی هم فرم بدن آدمها موقع کار کردن سوژه عکسهایم بوده که در آنها انسان اهمیت بیشتری پیدا میکند ولی در آنها هم نگاه به انسان خیلی فرمالیستی بود.
هوشمندزاده با بیان اینکه انتخاب سوژه مجموعه آثار تا حدودی تصادفی است افزود: بیشتر مواقع در جریان کار قرار میگیرم تا سوژهای انتخاب شود و مجموعه شکل بگیرد. گاهی ایدهای داری و سعی میکنی آن را بیشتر پرورش دهی و کم کم به ارائه آن فکر میکنی وحتی ممکن است همزمان ایدههای دیگری به ذهنتان برسد. اما وقتهایی هست که ایدهای به ذهنتان میرسد که فکر میکنید الان زمان مناسبی برای کار کردن روی آن نیست و در دفترچهای آن را یادداشت میکنید و بعد از چند سال وقتی به طور تصادفی آن را میبینید، سوژه به نظرتان جالب میآید و تصمیم میگیرید روی آن کار کنید.
او در استیتمنت نمایشگاه خود نوشته است:
یک: همه این پشهها را خودم کشتم، با همین دستهای خودم. چون روی مخم بودند، چون وارد قلمرو من شده بودند. اما میشد از شرشان خلاص شد، چون زورم بهشان میرسید و چون کشتن پشه مشروعترین شکل کشتن است. دلیلی نداشت به این فکر کنم که "آیا من هم روی مخشان هستم یا نه؟"
دو: بی دلیل نیست که عکاسی را به شکار تشبیه میکنند. وقتی با اسلحه موجودی را هدف میگیری، و ماشه را میچکانی او فیکس میشود، تا ابد. درست مثل وقتی کادرت را میبندی، دکمه شاتر را فشار میدهی و موجود زندهء سوژه عکاسی فیکس میشود، تا ابد.
سه: وقتی پشهها زیر دستمان له میشوند، ما لحظهء مرگشان را نمیبینیم. درست مثل لحظهای که عکسی را میگیریم و آینهء دوربین بالا میرود، جلوی منشور را میگیرد و شاتر باز و بسته میشود. ما در آن لحظه از ویزور چیزی نمیبینیم. در لحظهء عکس گرفتن دقیقا از همان چیزی عکس میگیریم که نمیبینیم.
چهار: من هم این پشهها را از دور، هدف میگرفتم، دستم را به آرامی بالا میآوردم، طوری که متوجه نشوند، چیزی شبیه یک هواپیمای جنگندهء رادارگریز، و در یک لحظه مناسب "تپ"
پنج: همه ی لکههای خونی که میبینید خون خودم است.
شش: در تمام زمانی که اینها را عکاسی میکردم به چیزی جز ترکیببندی و نور فکر نمیکردم. به این که آیا کسی آن را میخرد یا نه؟
هوشمندزاده که سابقه شرکت در چند نمایشگاه گروهی عکس را دارد و هم اکنون اولین نمایشگاه انفرادی خود را برگزار کرده است در پایان در مورد میزان مخاطبان عکس گفت: عکس بیش از اینکه یک مدیوم هنری باشد یک رسانه است و شاخههای گوناگون عکاسی مانند پزشکی، خبری و... باعث میشوند دایره مخاطبان عکس خیلی وسیعتر از رشتههای هنری دیگر باشد.
انتهای پیام/