سرویس تجسمی هنرآنلاین : اولین جمعه مرداد ماه همزمان با تعطیلی تابستانه بیشتر گالری‌های تهران با افتتاح ۷ نمایشگاه جدید همراه بود. درادامه نگاهی به ۴ نمایشگاهی که روز گذشته در گالری‌های طراحان آزاد، جرجانی، زیرزمین دستان و شیرین برپا شدند انداخته‌ایم.

همه آرزوهای مرتضی اسدی در گالری طراحان آزاد

مرتضی اسدی نقاش پرسابقه مجموعه‌ای از نقاشی‌هایش را با عنوان "همه آرزویم اما..." در گالری طراحان آزاد به نمایش گذاشته است. اگر چه اسدی را بیشتر به عنوان نقاشی که به مضمون و محتوا در آثارش توجه داشته می‌شناسیم، او در مجموعه تازه‌اش به زعم خود بازگشت به خویشتن خویش را مدنظر قرار داده و بی‌آلایش و با نگاهی ساده آثاری را به نمایش گذاشته که بسیار نقاشانه از آب درآمده‌اند. با این وجود و در عین حال که او در ظاهر امر به سادگی چشم اندازهایی طبیعی را نقاشی کرده، اما ردپای ذهنیت و عواطف ویژه او در ساخت و پرداخت این آثار تشخص و کارکردهای ویژه‌ای به آن‌ها بخشیده به طوری که جهان ذهنی او را به خوبی نمایندگی می‌کنند.

بخش بزرگی از آثار مجموعه "همه آرزویم اما..." چشم اندازهایی طبیعی را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد که فضای نیمه تاریک و مملو از سکوتشان را پرتوی از نور ماه در برگرفته و جلوه‌ای آرامش بخش به آن‌ها می‌بخشد.

بخشی دیگر از آثار این مجموعه هم اگرچه همچنان به چشم اندازهای طبیعی اختصاص دارند، اما از رفتاری هیجانی پیروی می‌کنند که پیش از این نیز در آثار مرتضی اسدی شاهدش بوده‌ایم. او در این بخش از آثار همچون گذشته سعی دارد تا فضای نیمه انتزاعی را با بیان‌گری ویژه خود همراه کند و از طریق ترکیب سطوح و فرم‌های آزاد با دایره رنگ‌های مخصوص‌اش ساختمانی محکم و استوار را پی بریزد.

آفرینش در گالری جرجانی

نمایشگاه گروهی نقاشی و چیدمان "آفرینش" آثار ۶ هنرمند زن را که حول مضمونی واحد شکل گرفته‌اند به نمایش می‌گذارد.

مریم جهانی در نقاشی‌هایش که همه پرتره‌هایی از زنان هستند با برجسته کردن کارکرد خطوط و نقطه‌ها بر بستری از رنگمایه‌های عموما گرم و پرحرارت، فضایی ساده و صمیمی را به بیننده القا می‌کند. آثار او در عین حال برداشت‌هایی امپرسیونیستی از موقعیت‌های مختلفی که زن‌هایش در آن به تصویر کشیده شده‌اند را پیش روی مخاطب قرار می‌دهند. محیا گیو دیگر نقاش این نمایشگاه فضایی ذهنی و فراواقگرایانه را نشان می‌دهد که زنی در حال پرواز و معلق در فضا سوژه محوری همه آن‌ها است. زن‌های آثار او در پوششی سفید و در مکانی با معماری کلاسیک گرفتارند و در عین حال راهی از پنجره‌ها به بیرون می‌جویند. الهام فرهادی‌پور اما گیاهان را به عنوان عنصر اصلی نقاشی‌هایش انتخاب کرده و با رنگ گذاری‌های آزاد و با حجم زیاد نشان می‌دهد که به مدیوم رنگ در این آثار توجه ویژه دارد.

راضیه کیوان‌پور چیدمانی از یک میز پذیرایی را در این نمایشگاه ارائه کرده که بازگو کننده حسی نوستالژیک است. او در این خاطره نگاری، اشیاء و عناصر روی میز را در حالی که نقش و نگار‌هایشان گسترش پیدا کرده و در سطح میز پیش می‌روند به تصویری جاودانه از این یادبود تبدیل کرده است. پروین شکری هم در چیدمانی دیگر که با استفاده از حجم‌های فلزی و پوشش‌های استتار جنگی ساخته، و با پوشاندن بخش‌هایی از اثر که بی‌شباهت به زهدان مادری باردار نیست به وسیله همین پوشش بر ناپیدایی همه حقیقت تاکید می‌کند و شناخت کامل حقایق را وابسته به کنار زدن پوشش‌ها نشان می‌دهد. سمیرا رحیمی هم با تک اثر نقاشی‌اش زنی را در هویتی چندگانه به نمایش در می‌آورد که گویی تصویرهای متعدد‌اش هر یک بخشی از ماهیت‌اش را نمایندگی می‌کنند.

طراحی با دست چپ در زیرزمین دستان

طراحی‌های کیارش علیمی که در گالری زیرزمین دستان به نمایش درآمده‌اند از ایده‌ای ساده نشات می‌گیرند که در ‌‌نهایت منجر به خلق تصاویری صمیمانه شده‌اند. علیمی این مجموعه طراحی‌ها را با دست چپ خود خلق کرده که در اولین نگاه بر بی‌اعتنایی او به مهارت‌های طراحانه تاکید دارد. او با این رویکرد به سمت خلق تصاویری رفته که اگرچه مضامین و موضوعات متنوع و متعددی از چهره و فیگورهای انسانی گرفته تا حشرات و شخصیت‌های کارتونی دارند اما به واسطه کنترل و تسلط نصف و نیمه‌اش با دست چپ در اجرایشان حال و هوای کودکانه یا پریمیتیو پیدا کرده‌اند. علیمی در بیانیه نمایشگاهش بر این رویکرد تاکید دارد و به روشنی عنوان می‌کند که طراحی با دست چپ را برای رسیدن به شیوه بیانی ساده‌تر و بی‌پیرایه‌تر طراحی‌هایش انتخاب کرده است. به این ترتیب او در آثارش به نوعی تمایل خود به هنر کیچ را هم نشان می‌دهد که بر اساس اصولا به مهارت‌های نقاشانه در خلق آثار وقعی گذاشته نمی‌شود.

"عمومی-خصوصی" در گالری شیرین

رئوفه رستمی هم در مجموعه عکس‌هایی که با عنوان "عمومی-خصوصی" در گالری شیرین به تماشا گذاشته به سراغ ۱۲ دختر جوان رفته و از آن‌ها در فضاهای خصوصی و عمومی زندگیشان عکاسی کرده است. رستمی در عین حال نشان می‌دهد که مقصودش به هیچ وجه پرتره نگاری یا ثبت بی‌چون و چرای تصویر آدم‌ها نیست. او با انتخاب کادرهایی جسورانه که‌گاه تنها بخشی کوچک از آدم‌ها را در بر می‌گیرند و بعضیشان حتی هیچ نشانی از چهره‌ها ندارند در حقیقت به گزینشی صرفه جویانه از عناصر و فضا در آثارش دست می‌زند که از قضا همین به ویژگی بصری آن‌ها تبدیل شده است.

رستمی با انتخاب شیوه سیاه و سفید در عکس‌هایش هم به سمت نوعی یکدستی میان اجزای مختلف کادر‌هایش می‌رود و به این ترتیب به ماهیتی میان ذهنی در آثارش دست پیدا می‌کند وبر بار مفهومی مجموعه می‌افزاید. او با اختصار تنها بخش‌هایی از واقعیت را به تصئویر می‌کشد که نشان دهنده تاکید او بر این نکته است که همه واقعیت هرگز یکجا جمع نخواهد شد.

انتهای پیام/