سرویس تئاتر هنرآنلاین: اجرای نمایشهای مناسبتی به ویژه با مضمونهای دینی و مذهبی در سالهای گذشته و عدم حمایت کافی متولیان فرهنگی و مسئولان در این زمینه متاسفانه باعث شده که تئاترهای دینی تولید شده توسط فعالان این عرصه از جایگاهی که شایسته آن است فاصله بگیرد و علیرغم وجود ریشههای عمیق دینی مردم و علاقه درونی بخش اعظم جامعه به موضوعات دینی مذهبی و گرایشهای معنوی، اینگونه نمایشی تا رسیدن به نقطه ایدهآل و مطلوب فاصله زیادی داشته باشد.
اما با این حال و به رغم فرصتسوزیهایی که در گذشته صورت گرفته و با توجه به رویکردهای اداره کل هنرهای نمایشی به مقوله گسترش هنر نمایش، برگزاری برنامهای تحت عنوان "محفل مهر و ماه" در ایام رمضان، میتواند برای هنرمندان تئاتر و فعالان تئاترهای دینی مذهبی یک نقطه عطف برای آغازی دوباره به حساب بیاید. چراکه بالاخره مسئولان و دستاندرکاران هنر نمایش متوجه اهمیت کارکردهای تئاتر دینی شدند و با اعتماد به تئاتریها فرصتی را که شاید پیش از این هیچگاه فراهم نبود را به وجود آوردند تا آنها علاوه بر اجرای آثار نمایشی در روزهای ماه رمضان بتوانند حتی در شبهای قدر نیز اجرا داشته باشند.
در واقع هر چند تئاتر دینی در کشور ما برای رسیدن به شرایط ایدهآل به یک برنامهریزی جامع، بلندمدت و استفاده از روشهای کارآمد نیاز دارد اما با این حال برنامه "محفل مهر و ماه" بهانهای است تا هنرمندان تئاتر با اجرای آثاری به دور کلیشههای همیشگی و شعارزدگی بتوانند علاوه بر جذب مخاطب که میتواند طیف گستردهای از مردم را شامل شود، اعتماد مسئولان را نیز به خود بیشتر کرده تا آنها نیز برای ادامه این گونه برگزاری این برنامهها و حمایت بیشتر از این گونه نمایشی دیگر بهانهای نداشته باشند.
در واقع بر کسی پوشیده نیست که رمز موفقیت یا عدم موفقیت یک اثر نمایشی به ویژه یک نمایش دینی، به عناصر متعدد و گوناگونی بستگی دارد و حتما برنامهای مانند "محفل مهر و ماه" نمیتواند پاسخگوی تمام نیازهای تئاتر دینی ما باشد اما با این حال و در شرایطی که از طرف مسئولان این امکان مهیا شده تا هنرمندان تئاتر بتوانند آثار خود را در روزهایی خاص و ویژهای مثل شبهای قدر اجرا کنند پس لازم است که تئاتریها از این فرصت حداکثر استفاده را بکنند و در تمام بخشهایی که در ارایه یک نمایش با کیفیت به آنها مربوط است با دقت و وسواس بیش از پیش حرکت کنند. به عبارتی دیگر تمام عوامل اجرایی یک نمایش دینی از گروه کارگردانی و بازیگران گرفته تا عوامل فنی، گریم، نور، موسیقی، طراحی صحنه و... باید در نظر داشته باشند که تنها با الهام از مضمونی قوی و قابل باور و حرکت در خط سیر داستانی مشخص که در یک متن وجود دارد، میتوانند اثری با کیفیت و مطلوب تولید کنند و در غیر اینصورت تولید اثری مطلوب بعید به نظر میرسد.
دیگر اینکه گروههای تئاتری نباید فراموش کنند که برای تولید یک اثر مذهبی و دینی و جذب مخاطب برای این گونه کارها، پیش از آنکه سلیقه مخاطب الویت داشته باشد، باور قلبی گروه اجرایی به آنچه میخواهد مطرح کند به علاوه متنی منسجم در الویت است. و چنانچه گروههای نمایشی به کاری که میکنند خود اعتقاد نداشته باشند بعید است بتوانند نمایشی دینی با کیفیت مطلوب اجرا کنند.
نکته آخر اینکه امروزه ضعف مضمونی، تکنیکی و بطور کلی متون نمایشی خوش ساخت که باعث جذابیت در تولید نمایشی و در دراز مدت منجر به ایجاد کشش به سمت گونهای خاص از هنر نمایش میشود، به عنوان یکی از مهمترین چالشهای پیشروی عرصه تئاتر کشور مخصوصا تئاترهای دینی مطرح است و برای برطرف کردن این نقص هنرمندان تئاتر باید با نگاهی هوشمندانه و آگاهی از سلیقه مخاطب به استفاده از مضامین قابل طرح روی بیاورند و با توجه به تکنیکهای نمایشنامهنویسی نمایشی اجرا کنند که برای مخاطب جذابیت داشته باشد.
نهایتا اینکه تئاتر دینی و مذهبی در کشور ما این قابلیت را دارد که راه نفوذ خود را به سمت طیف گسترده ای از مخاطبان باز کند و با استفاده از جذابیتهای نمایش، به وسیلهای برای تبیین و تبلیغ اندیشههای ناب خود تبدیل شود. البته مطمئنا تا رسیدن به آن نقطه فاصله زیادی پیشروی تئاتر دینی ما است اما تردیدی نیست که با تحقیق، پژوهش، کار مداوم و تربیت متخصص میتوان این گونه نمایشی را به سرعت از جایگاه فعلیاش بلند کرده و چرخهای آن را به سمت نقطه ایدهآل به حرکت درآورد.
انتهای پیام/ حسین سینجلی