سرویس سینمایی هنرآنلاین: این روزها فیلم های زیادی روی پرده سینما هستند که موضوع اغلب این فیلم ها به نوعی روابط اجتماعی زوج های خانوادگی است که معمولا به تفاهم نمی رسند و در زندگی شخصی خود با مشکلات دست و پنجه نرم می کنند.

فیلم "زندگی مشترک آقای محمودی و بانو" هم فیلمی خانوادگی از زوجی است که میان افکار سنتی و مدرنیسم خود در جامعه ای که حالا رو به پیشرفت است، دچار تغییراتی شده که این تغییرات مشکلات زندگی هر کدام از کاراکترها رقم می زند. روح الله حجازی کارگردانی این فیلم را بر عهده دارد که فیلم قبلی او هم به نام " زندگی خصوصی آقا و خانم میم" هم برگرفته از یک خط داستانی مشابه این فیلم اش است که با ساختن فیلم دیگری با این موضوع، سه گانه فیلم های حجازی کامل خواهد شد. "زندگی مشترک آقا محمودی و بانو"فیلمی است که پس از دو سال رنگ پرده نقره ای سینماهای شهر را به خود دیده است. گفت و گوی "هنر آنلاین " را با این کارگردان سینما از مضمون فیلم تازه اش تا مشکل اکران فیلم ها در زیر می خوانیم:

شما دو فیلم با خط فکری مشخص و یکسانی در سینما ساخته اید که بیشتر به زندگی زناشویی آدم های قصه خود می پردازید و از آن ها الهام می گیرید. این دغدغه فکری شما در دو فیلم اخیرتان دلیل مشخصی دارد؟

قصه فیلم هایم ،از پیرامون و زندگی اطرافیانم در جامعه می آید. کافی ست یک مقدار به شرایط موجود در جامعه دقت کنیم. به خصوص در این 10 و یا 15 سال اخیر مسئله و مشکلات خانواده ها به خصوص زوج ها جدی تر شد. اختلافات بین خانواده مثلا والدین با فرزندانشان و یا زن و شوهرها بیشتر دیده شد که من معتقدم بیشتر هم این اختلافات در زندگی مدرن افراد جامعه به چشم می خورد. به هر حال من هم همانند خیلی دیگر از افراد جامعه این اختلافات را می بینم. به نظرم نیازی هم نیست که این مشکلات در اطراف ما وجود داشته باشد؛ همین که کمی دقت کنیم حتی در ارتباطات جمعی و تعاملی که بین افراد جامعه دیده می شود اگر یک مقدار چشم و گوش مان را باز کنیم به شدت اختلافات خانوادگی را می بینیم که من فکر می کنم این اتفاقات همانند اختلافات گذشته خانواده ها نیست. در گذشته اگر یک زوج مشکل پیدا می کرد، سر مسائل خیلی حادی همانند ، اعتیاد و زد و خورد و از این دسته مشکلات بود که باعث جدایی ها می شدند و مسائل بزرگی بودند که چاره ای جز ترک یکدیگر نداشتند، در شرایط کنونی سر مسائل بسیار جزئی و به ظاهر پیش پا افتاده مشکلات بوجود می آید که همین مسائل باعث می شود که اتفاقات فاجعه باری برای آدم ها رخ دهد. وقتی مدام این مسائل جزئی را در جامعه می بینیم به نظرم در فیلم ها هم به شکل جزئی به آن پرداخته می شود که شاید کمتر به این مسائل توجه شده است.

البته در سینمای ایران ، فیلم های زیادی داشته ایم که به این موضوع پرداخته اند.

بله اما آنقدر این موضوع مسائل جزئی را در برمی گیرد و شامل موارد مختلفی از ارتباطات دو آدم متفاوت است که شاید با هر زاویه دیدی هم که این مشکلات را ببینیم و فیلم بسازیم باز هم موضوعاتی این چنینی قابلیت تصویر شدن در بطن موضوعات خود را دارند.

در چند فیلم اخیر شما به نظر می رسد آدم های قصه می خواهند خود را از سنت های معمول رها کنند و به سمت مدرنیسم حرکت کنند و همین تضاد بین زندگی سنتی و مدرنیسم باعث اختلاف نظر یک زوج می شود. این نگاهی بوده که شما به عنوان کارگردان درفیلم داشته اید. در این باره توضیح می دهید؟

من معتقدم ما همچنان با جامعه ای سنتی روبرو هستیم که به لحاظ تفکرات در زندگی زناشویی مدرن نشده است. آن دو خانواده ای که در فیلم می بینیم، یکی به اصطلاح سنتی و دیگری به اصطلاح مدرن است. چون هر کدام از این ها با جزئیات رفتاری زندگی می کنند و یا به تعبیری می توانیم وجوه مختلفی از سنت را در زندگی ها ببینیم. از طرفی ما نمی توانیم صرفا بگوییم که این زوج کاملا مدرن و یا کاملا سنتی هستند، این تحلیل غلطی است. من هم همانند دیگران به این موضوع فکر می کنم و می پردازم؛به هر حال ما آدم های سنتی هستیم که به ناچار تفکرات مدرنیته در زندگی ها آمده و ما نمی توانیم آن را رد کنیم، مجبوریم که بپذیریم و با زمان پیش برویم. این پذیرفتن فارغ از خوبی و بدی یک تغییر است. پس نمی شود همه درهای ورود مدرنیته را به روی خودمان ببندیم. همین موضوع ما را دچار تناقض می کند. من هم به عنوان یک فیلمساز جدا از جامعه نیستم. هر کسی نگاه اش به این اتفاق ها اندازه ای دارد. با این حال معتقدم حرف هایم در این سه گانه کامل خواهد شد.

تا کنون سه فیلم ساخته اید، فیلم های شما فیلم هایی با جزئیات ریز رفتاری است، چقدر به مخاطب سینما فکر می کنید؟

بدون شک در دو فیلم " زندگی خصوصی آقا و خانم میم" و نیز " زندگی مشترک آقای محمودی و بانو"، نسبت به فیلم های قبلی ام همچون "در میان ابرها"، به مخاطب فکر کردم و به سراغ اینگونه از سوژه ها آمدم. به هر حال من ایده ها و دغدغه هایی داشتم که در کنار آن، مخاطب برای پذیرش این دغدغه ها مهم بوده و برای همین سبک و سیاقی که انتخاب کردم، گویای این مطلب است. از موضوعاتی که انتخاب می کنم و نوع پرداختن به مشکلات ،حتی در طول اجرا از زمان فیلمبرداری تا انتخاب بازیگر و پرورش قصه توسط عوامل فیلم، همه این ها گواه این نکته است که به مخاطب فکر می کنم و برای من خیلی مهم است . به هر حال به گونه های دیگری هم می شد این موضوعات را در سینما ساخت و تجربه کرد.

با انتخاب بازیگران دو فیلم اخیر شما به نظر می رسد این موضوع هم همانند توجه شما به مخاطبان از روی یک اندیشه می آید. یعنی بازیگرانی انتخاب می کنید که مخاطب فیلم شما بواسطه آن بازیگر به سینما هم بیاید؟

سوژه فیلم های من نیاز به توانایی بازیگرانم دارد. مسئله بعدی هم قطعا مخاطب است. امااین نکته را بگویم که انتخاب بازیگران این فیلم، صرفا چهره نبوده است، به توانایی آن ها در درآوردن نقش هم دقت کردم. خوشبختانه دراین دو فیلم اخیرم، تا کنون هر کسی که فیلم را دیده است بازخوردهایی که من کارگردان گرفته ام، این بوده که فیلم را فارغ از بازی های خوب، داستان خاصی دارد که مردم دوست دارند با موضوع فیلم ارتباط برقرار کنند. در نشست های مختلف فیلم شرکت کرده ام که اول درباره فیلم صحبت می شود و بعد بحث بازیگران و انتخاب آن ها مورد بررسی قرار می گیرد. با اینکه ترکیب بازیگران این دو فیلم، چهره های جذابی در سیما بوده اند اما خوشبختانه این مسئله نشان می دهد که بازیگران هم در این دو اثر همراه با کاراکتر قصه در هم آمیخته شده اند. اگر توجه کرده باشید، مخاطب در ابتدا فیلم درگیر داستان می شود و در مراتب بعدی به اجرا بازیگران و نوع بازی آن ها فکر می کند. با این حال معتقدم من خیلی کارهای بهتری می توانستم برای این دو فیلم بکنم که اتفاق نیافتاد و این مسئله را باید به حساب تجربه بگذارم.

من فیلم را کامل تراز فیلم های قبلی ام می دانم. حس می کنم به یک پختگی رسیده ام که در فیلم های قبلی کمتر دیده می شد.

فیلم های شما در دوره های مختلف مدیریت سینما ساخته شده است. در شرایط خاصی هم اکران می شود، چرا ؟به خواسته تهیه کننده این اتفاق می افتد یا در نظر گرفتن مخاطب خاص و نوع سینمایی که انتخاب کرده اید؟

من واقعا از شرایط اکران فیلمم در این دوره زمانی راضی نبودم . با تهیه کننده هم این موضوع را در میان گذاشتم. به هر حال آن ها دلایل خاص خود را دارند. الان زمان مناسبی برای اکران فیلم ها نیست، هم موضوع امتحانات دانشگاه ها ، هم بحث جام جهانی و نیز ماه مبارک رمضان همه چیز دست به دست هم داده اند به همه این ها اضافه کنید که ما دو هفته دیر تر از تعویض اکران فیلم ها، روی پرده سینما رفته ایم. به این دلیل که فیلم "طبقه حساس" به کارگردانی کمال تبریزی 10 هفته روی پرده سینما بود. فیلم من باید همراه با فیلم های " متروپل"، "اشباح" و "پنج ستاره"اکران می شد که این اتفاق نیافتاد و یک لطمه ای هم از آن طرف به فیلم وارد شد. در مجموعه استقبال مردم از فیلم تا کنون بد نبوده است و معتقدم همزمان با اکران، شروع خوبی هم در فروش گیشه سینما داشت. اما حق این فیلم در زمان اکران بیشتر از این بود.

چرا مشکلات اکران فیلم ها در سینمای ما حل نمی شود؟

واقعا باعث تاسف است که در سینمای ایران حداقل فیلمی که می توانست فروش بهتری کسب کند و نگاه ویژه ای هم به مشکلات جامعه داشته باشد با شرایط نامناسب اکران روبرو می شود. فیلم قبلی هم با این مشکلات مواجه شد.

شما فکر می کنید دلیل خاصی داشته باشد که فیلم های شما در موقعیت نامناسبی روی پرده سینما می رود؟

این که فکر کنیم ، توطئه ای پشت اکران فیلم های بنده است نه واقعا این طور نیست. اما عدم حمایت از فیلم هایم واقعیت دارد. حداقل این بود که به هر حال این فیلم از سوی شورای صنفی می توانست حمایت شود. درباره جشنواره که واقعا مانعی رخ داد و همه تا حدودی از آن قصه باخبر هستند. در اکران عمومی می توانست فیلم موردحمایت قرار بگیرد که این اتفاق نیافتاد. من از مدیریت فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی توقع داشتم که آن ها هم در حمایت فیلم نه تنها بنده را بلکه همه دوستانم را در زمان اکران حمایت کنند. در مورد تیزر فیلم، درخواست هم داده بودیم اما امکان ساخت تیزر را به ما ندادند و تنها یک تبلیغ فیلم را در شبکه هایی همانند آی فیلم داشتیم .به هر حال قیمت تبلیغات خیلی بالاست و ما نیازمند حمایتی بودیم که آن حمایت از من و عوامل فیلمم دریغ شد.

این سبک و مسیر فیلمسازی که انتخاب کرده اید، را ادامه می دهید؟

این فیلم سه گانه است که تا کنون دو اپیزود آن ساخته شده امسال بر روی سومین اپیزود آن کار می کنم و این مسیر را دوست دارم و ادامه می دهم.

دو فیلمنامه قبلی را به کمک علی طالب لو نوشتید این سومی را هم با مشارکت این فیلمنامه نویس خواهید نوشت؟

سومین اپیزود را خودم نوشته ام. سوژه و داستان فیلم براساس طرح هایی بوده که من داده ام و نمی توانم کار سفارشی یعنی براساس فیلمنامه شخص دیگری بسازم. به همین دلیل در مرحله نگارش دو فیلم قبلی هم نظارت می کردم و حضور جدی داشته ام ، بعضی از سکانس ها را در مرحله اجرا از دوستان فیلمنامه نویسم می خواستم که بازنویسی کنند. حالا شرایطی پیدا کرده ام که فیلمنامه جدیدی پارسال نوشته ام و الان بازنویسی می کنم تا بتوانم انشالله امسال بسازم.

در اسم فیلم جدیدتان هم کلمه "زندگی" را به کار برده اید؟

هنوز اسم مناسبی برای فیلم انتخاب نکرده ام. خیلی انتقاد شنیده ام که اسم فیلم هایم طولانی است و ممکن است انتقاد شود. شاید از همین انتقادها استفاده کنم و فیلم بعدی ام اسم کوتاه تری داشته باشد.

انتهای پیام/

صبا شادور