سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: تصور کنید جلد همه کتاب‌ها سیاه است و عنوان آن‌ها و نام نویسندگان با رنگ سفید چاپ شده است. هیچ زبان تصویری نیست، هیچ هویتی، هیچ گرمایی و هیچ مقدمه‌ای. حسی که با دیدن این کتاب‌ها ایجاد می‌شود متفاوت با حس دیدن کتاب‌هایی نیست که روی جلد آن‌ها از سایه‌ها، تصاویر و طرح‌های شبیه به هم استفاده شده است.

در حالی که می‌توان پیش‌بینی کرد این گرایش غیرعادی در دنیای کتاب تا چه حد به روند بازاریابی و تبلیغ برای نویسندگان و کتاب‌های آن‌ها لطمه می‌زند، هیچ چیز دردناک‌تر از این نیست که متوجه شویم خیلی‌ها تنها به خاطر همین نبود خلاقیت در هنر و ادبیات، همچنان کتاب‌های چاپی را به کتاب‌های الکترونیکی ترجیح می‌دهند.

در این بین، آدم‌های تنبل هم هستند؛ کسانی که نمی‌خواهند ما از رفتن به کتاب‌فروشی لذت ببریم، جایی که اولین تجربه ما در مواجهه با یک کتاب از رنگ و بافت آن حاصل می‌شود؛ اینکه یک کتاب خیلی انتزاعی یا خیلی کند است، یا پر زرق و برق یا معمایی است. برای اینکه ما می‌دانیم روی جلد یک کتاب مثل چشمان آدم، پنجره‌ای به روح آن است.

پس وقتی این "پنجره‌ها" ما را ناامید می‌کنند، آن‌ها را از روی همان جلدشان قضاوت می‌کنیم. این درست که زندگی هر کتاب به داستان آن بستگی دارد، اما وقتی خواننده برای اولین بار کتابی را می‌بیند، یک "سلام" گرم می‌تواند کاری کند که خاطرات و احساسات صفحه‌های بین جلدها دیرتر از یاد برود.

آنچه در ادامه می‌بیند تنها چند نمونه از کتاب‌هایی است که طرح روی جلد آن‌ها تقریبا مشابه است.

"مرد معصوم" نوشته جان گریشام و "Odd Interlude Part 1" نوشته دین کونتز. تصویر سایه‌نما یک مرد، علفزار و چیزی که آن‌ها در آسمان می‌بینند، چیزی که ما نمی‌بینیم.

"The Stand" نوشته استفن کینگ و "The Racketeer" نوشته جان گریشام.همیشه یک مرد هست که باید مسیری را برود، چه هوا توفانی باشد چه آفتابی.

"گرگ و میش" نوشته استفنی مایر و "Words to Live By: A Guide for the Merely Christian" نوشته سی.اس. لوییس و پل اف. فورد.

هافینگتن پست / 10 ژوئیه

انتهای پیام/