سرویس فرهنگ و ادبیات هنر آنلاین : قلم را به آن خاطر که به زبان، صورت بصری می‌بخشد، باید محترم شمرد. زبان، یک امر مسموع و مقول است (گفته و شنیده می‌شود) اما وقتی به کمک خط و از طریق قلم آن را وارد مقوله دیگری می‌کنیم، به چیزهایی تبدیل می‌شود که در یاد بماند و برای نسل‌های بعدی یادگار باشد. در حقیقت ستایش از قلم، ستایش از ماندگاری فرهنگ است. وقتی ما از قلم ستایش می‌کنیم ماندگاری مواریث گذشته را می‌ستاییم.

در قدیم وسیله‌ای برای ضبط اصوات نبود بنابراین خط اولین ضبط صوتی است که بشر توانسته برای خودش فراهم کند. این است که در کتب آسمانی و خاصه قرآن کریم قسم به قلم یاد شده است:"نون و القلم و ما یسترون" . "نون"در اینجا علاوه بر اینکه اشاره به حرف "ن" دارد به معنای دوات نیز هست. حافظ می‌گوید: "چو من ماهی کلک آرم به تحریر/ تو از نون والقلم می‌پرس تفسیر". انسان به حدی می‌رسد که می‌تواند گذشته را در حصار بگیرد و آموزه‌های آن را به زمان حال خود منتقل کند و برای آیندگان هم ارث قابل افتخاری به جای بگذارد. ما علاوه بر اینکه به کمک خط مواریث گذشتگان را یادداشت کرده‌ایم توانسته‌ایم برای آیندگان میراث دیگری برجای بگذاریم.

با توجه به اینکه از قلم به عنوان ابزاری برای ثبت و ضبط اخبار و اطلاعات و آموخته‌ها استفاده شده، ستایش از قلم، ستایش از فرهنگ و ستایش همه آن چیزهایی است که از گذشته تا امروز برای ما یادگار مانده است.

از سوی دیگر بین قلم و کلمه و سخن رابطه برقرار است. قلم ابزاری برای نگه داشتن کلمه است و بنابر آموزه‌های تورات تمام عالم کلمه است. آنگونه که در توارت آمده: "در ابتدا کلمه بود و به جز کلمه هیچ نبود. و خدا کلمه است". در منابع دینی مسیح و ابراهیم هم کلمه الله هستند. در اندیشه‌های دینی هم هستی با استفاده از کلمه آفریده می‌شود. وقتی خدواند می‌خواهد چیزی را بیافریند مواد خام را به روی هم نمی‌ریزد، بلکه به آنچه می‌خواهد بیافریند می‌گوید "باش" و آن نیز "می‌شود". بنابراین در بن قلم، کلمه هم می‌تواند باشد. خداوند قلم را بر لوح محفوظ می‌نگارد و جهان آفریده می‌شود. همه هستی را کلمات خدا می‌دانیم بنابراین بین قلم، کلمه و هستی نوعی رابطه وجود دارد. ما قلم و کلمه را مهم می‌دانیم. این نه تنها به معنای مهم دانستن نویسنده بلکه به معنای احترام به کل آفرینش و حرمت گذاشتن به همه هستی ( چه خوب چه بد، چه فرودی چه فرازی، چه قدسی و چه دنیایی) است.

کاری که خداوند برای آفرینش جهان انجام داده را امروز نویسنده برای نو کردن جهان انجام می‌دهد. نویسنده آفرینندگی می‌کند. هر چه از قلم نویسنده بیرون می‌آید تکرار کار خدایی و همکاری با خداوند است. اقبال لاهوری در این باره می گوید: "نوای عشق را ساز است آدم/ گشاید راز و خود رازست آدم/ جهان او آفرید این خوب‌تر ساخت/ مگر با ایزد انباز است آدم".

آدمی مثل یک ساز، ملودی خداوندی را می‌آفریند. در حقیقت نویسنده در حال انبازی با ایزد است بنابراین هیچ کس نباید با نویسندگان و اصحاب قلم درگیر شود. درگیری با اصحاب قلم به یک تعبیر درگیری با خداوند و جلوی او ایستادن است، چرا که هرچه به قلم نویسنده برسد موجب تعالی است. حتی در مورد نوشته‌های منفی نویسندگان باید گفت همین نوشته‌ها باعث می شود دیگران بروند و حقیقتش را بیابند. بنابراین هر نفی‌ای در نوشتار به گونه‌ای در مقام اثبات ظهور و بروز می‌کند. ما نباید دلواپس بدها باشیم. بد خودش خوب را به وجود می آورد همانطور که عدم موجب پیدایش وجود شد و تاریکی موجب پیدایش نور . نوشته بسیار بالاتر از حدی است که محدود به یک برداشت صرف باشد، قلم زدن ما را با امری فلسفی و مربوط به کل آفرینش مواجه می‌کند.

انتهای پیام/