سرویس تئاتر هنرآنلاین: رضا جوان کارگردان نمایش "حکایت من" با بیان اینکه مضمون این کار در مورد زندگی خود بچههای معلول است و حدودا 20 نفر با او همکاری میکنند، به هنرآنلاین، گفت: این نمایش قالبی سنتی و آئینی و مضمونی اجتماعی دارد و به این شکل است که خود بچهها ابتدا اتودی در مورد آرزوها و رویاهای زندگیشان میدهند و بر اساس آن جلو میرویم، پس پیشمتن از ذهن خودشان گرفته میشود.
جوان با بیان اینکه معلولان از طریق بازی و نمایش دردهای خود را درمان میکنند، درباره مشکلات پیش روی تئاتر معلولان اذعان کرد: تئاتر در هیچ زمینهای جدی گرفته نمیشود چه برسد به تئاتر معلولین و از نظر مالی هیچ ارگان یا سازمانی غیر از بهزیستی از ما حمایت نمیکند. ضمن اینکه مسئولان در استان خراسان از تئاتر معلولان هیچ شناختی ندارند و وقتی شناخت نباشد طبیعی است که هیچگونه نگاه مثبتی به آن نمیشود و نه تنها تئاتر بلکه در همه سبکهای هنری این نقص و کملطفی دیده میشود.
کارگردان نمایش "حکایت من" همچنین درباره نتایج کار با معلولان گفت: اگر این کار جدی گرفته شود اشتغالزایی برای معلولان را به دنبال خواهد داشت و آنها خودشان دارای درآمد میشوند، ولی در حال حاضر ما موسسه خیریه باز میکنیم و این بچهها فقط برای ما ابزار هستند و ما باید از وجودشان استفاده کنیم، در صورتیکه باید باور کنیم که معلولان از ما انسانهای سالم میتوانند بهتر کار کنند.
این پیشکسوت تئاتر که از سهسال پیش کار با معلولان را آغاز کرده، تصریح کرد: در دهه 50 خراسان به عنوان یکی از فعالترین استانهای کشور در زمینه تئاتر شناخته میشد، اما متاسفانه به مرور تئاتر به طیفهای خاصی منحصر شد و همین امر کوچ هنرمندان به پایتخت را در پی داشت و این درد بزرگی برای تئاتر استان است.
رضا جوان در پایان با اشاره به تفاوتهای زیاد تئاتر در تهران در مقایسه با شهرستانها، اظهار کرد: در تهران به دلیل اینکه پایتخت کشور است، سطح فرهنگی نسبتا بالاتر از شهرستانها است و به همین دلیل به مقوله تئاتر بیشتر اهمیت میدهند، ولی با وجود اینکه مشهد پایتخت معنوی کشور محسوب میشود، اما از لحاظ امکانات تئاتری در فقر به سر میبرد.
انتهای پیام/