به گزارش خبرنگار موسیقی هنرآنلاین// به هر گوشه از راهروهای انتظار تالار که چشم می‌انداختی یکی از هنرمندان برجسته یا یکی از دولتمردان فرهنگی را می‌دیدی که برای ادای احترام به یاد و خاطره بزرگمرد فقید زمانه، پیر خرقه‌پوش موسیقی ایران، لطفی، به تالار وحدت آمده بودند.

علی مرادخانی، احمد مسجدجامعی، پیروز ارجمند، امین الله رشیدی، صدیق تعریف، کیخسرو پورناظری، محمود دولت‌آبادی، محمدعلی بهمنی، عبدالحسین مختاباد، حسین علیزاده، شهرام ناظری، ارشد طهماسبی، علی‌اکبر شکارچی، فاضل جمشیدی، حمیدرضا نوربخش، مجید کیانی، بیژن بیژنی، سید هادی خامنه‌ای، حسین طاهری، علی ترابی، محمد میرزمانی و ده‌ها هنرمند و مسئول برجسته دیگر میهمانان مراسم بزرگداشت محمدرضا لطفی بودند.

"داستانی نه تازه" نام کلیپی بود که در آغاز مراسم پخش شد. با آهنگسازی هوشنگ کامکار و آواز بیژن کامکار با شعری از نیما یوشیج به همین نام که بر روی تصاویری از لطفی در حال نوازندگی و تصاویری از روز وداع یارانش با او ساخته شده بود. هوشنگ کامکار در ساخت این قطعه، تم‌هایی از آثار لطفی را در بافت ارکستر به عنوان تم یادآور، به کار برده بود. ساخت این قطعه در زمان حیات لطفی آغاز شد ولی هوشنگ کامکار مجال پیدا نکرد در حیات استاد آن را پیشکشش کند.

کمانچه‌نوازی علی‌اکبر شکارچی به یاد لطفی بخش بعدی برنامه بود. شکارچی همنوا با نوای کمانچه، شعری از اخوان ثالث را با آوای حزینش زمزمه کرد و یادی کرد از خاطرات همکاری با لطفی در رادیو.

تصاویری از شعرخوانی هوشنگ ابتهاج در حضور لطفی فیلم دیگر این مراسم بود. سایه در سال 1997 در مراسمی که برای بزرگداشت لطفی در شهر کلن آلمان برگزار شده بود این شعر را برای لطفی خواند: پیش ساز تو من از سحر سخن دم نزنم/ که زبانی چو بیان تو ندارد سخنم/ ره مگردان و نگه دار همین پرده راست/ تا من از راز سپهرت گرهی باز کنم/ چه غریبانه تو با یاد وطن می‌نالی/ من چه گویم که غریب است دلم در وطنم/ همه مرغان هم‌آواز پراکنده شدند/ آه از این باد بلاخیز که زد در چمنم...

سپس نوبت به شهرام ناظری رسید تا در مقام سخنران اصلی این مراسم از لطفی بگوید. ناظری از درگذشت هنرمندان عرصه موسیقی طی سال‌های اخیر ابراز اندوه و تاسف کرد و نقبی به خاطراتش با لطفی زد و گفت: چطور ممکن است هنرمندی در آن سطح و با آن خلاقیت‌های بی‌بدیل یک‌دفعه از موسیقی زده می‌شود و سال‌ها دستی به ساز نمی‌برد؟! چگونه است که هنرمندی با آن خلاقیت‌ها سال‌ها با اهل هنر رابطه‌ای برقرار نمی‌کند؟! این واکنش عجیبی است که حالا به نظرم چندان غیرطبیعی نمی‌آید... هدف لطفی به جز اعتلای موسیقی ایرانی چیز دیگری نبود. اگرچه مشکلات بسیاری سر راهش قرار داشت و در دوره‌ای نیز ناچار به مهاجرت شد و دوباره به ایران بازگشت اما خستگی ناپذیری از ویژگی‌های این دوست قدیمی بود. لطفی یک هنرمند نستوه بود. پرانرژی و پر از آتش. در سخت‌ترین شرایط ایستاد و کار کرد. همان دوره اول از زندگی‌اش به قدری پربار بود که فکر می‌کنم همان دوره برای ماندگاری در تاریخ فرهنگ و هنر این سرزمین کافی باشد... متاسفانه گوهرهای هنر این مملکت کم کم در حال از بین رفتن هستند و متاسفانه ما نتوانستیم آنطور که باید و شاید از این مفاخر استفاده کرده و از دانش بزرگان برای بهره‌مندی در جامعه استفاده کنیم. با اینکه تلاش‌هایی از طرف مسئولان برای حمایت از فرهنگ و هنر سرزمین ما انجام گرفته اما در مجموع هنرمندان زیر فشار بودند. و حالا این فشارها سر باز کرده و غیر منتظره مرگ و میر وحشتناکی را با وجود سن کم هنرمندان به همراه آورده است. چقدر طول می‌کشد که یک مشکاتیان یا یک لطفی بوجود بیاید؟

شهرام ناظری به خاطره آشنایی‌اش با لطفی در هنرستان موسیقی ملی اشاره کرد؛ سپس گفت: هر دوره‌ای برای خودش پیامی دارد. پیام زمانی که هنرمندانی چون لطفی در آن می‌زیسته‌اند این بود که هنرمندان صاحب اندیشه، تفکر مردمی و عشق به دیگران باشند و این همان رویکردی بود که ما را دور هم جمع کرد و در نهادهایی چون رادیو و مرکز حفظ و اشاعه موسیقی مقدمه تولید آثاری شد که برای موسیقی ایران بسیار ارزشمند بود. من در همین دوران بود که به همراه گروه شیدا و تار لطفی کارهایی را انجام دادم و این همکاری همین‌طور ادامه پیدا کرد تا گروه عارف با مشکاتیان و علیزاده پدید آمد و این حرکت تا زمان انقلاب و راه‌اندازی کانون چاووش ادامه پیدا کرد. برای نسل ما که همواره آرمان‌گرا بودیم و برای خواسته‌های خود همواره می‌جنگیدیم تحمل برخی شرایط بسیار ناگوار بوده و هست.

شوالیه آواز ایران در ادامه به تشکیل کانون فرهنگی چاووش اشاره کرد و افزود: با راه‌اندازی کانون چاووش بعد از پیروزی انقلاب، رنسانسی در عرصه موسیقی ایران اتفاق افتاد که به نظر من هنوز اگر آثار ماندگاری را در زمینه موسیقی می‌شنویم یادگاری گروهی است که کانون چاووش را تشکیل دادند و با چاشنی عشق کارهایی را خلق کردند که بسیار موثر و ارزشمند هستند. ما تربیت شده همان ذهنیت بودیم. ما تربیت شده نسلی هستیم که ممکن است دیگر تکرار نشود و من امیدوارم دوره‌گذار برداشته شود و ما شاهد اتفاقات عظیمی در همه گونه‌های هنری باشیم.

اجرای موسیقی گروه حسین علیزاده با آوازخوانی محمد معتمدی پایان‌بخش این مراسم بود.

انتهای پیام/

عاطفه بزرگ‌نیا