بخش اول گفتوگو با هما تاراجی، مدیر گالری "تارا" لس آنجلس را پیش از این خواندید. در ادامه به خواندن بخش پایانی این گفتوگو دعوتتان می کنیم که بازهم حاوی نکاتی خواندنی است.
گفتید که دغدغه شما معرفی هنر معاصر ایران است. این معاصر بودن را شما چطور میبینید؟
-من تحصیلات آکادمیک هنری ندارم هنر معاصر را همان چیزی میدانم که اکنون در فضای هنری در حال وقوع است. اما اگر بخواهیم تعریف جهانی داشته باشیم چیزهایی که در بعضی گالریهای آمریکا به نمایش گذاشته میشود و هنر معاصر نام دارد در حوزه کاری من نیست. من کارهایی را تعقیب میکنم که هنرمندان امروز ایران کار میکنند و برای مردم دلنشین است. باقی این بازار بزرگ هنری جزو هنر معاصری نیست که من با آن کار میکنم.
به جز آثار هنرمندان معاصر، کارهای مدرنیستها را هم در میان انتخابهایتان قرار میدهید؟
-ما این امکان را نداریم که از هنرمندان شناخته شده که کارهای گرانقیمتی دارند کارهایی را به نمایش بگذاریم. به این دلیل که کسی با این هنرمندان در آمریکا آشنا نیست و به طور کلی هنوز نمیدانند در هنر ایران چه اتفاقی درحال وقوع است. هنوز ما آن سرمایهگذاری در هنر را نداریم که کلکسیونرهایی باشند که کارهای بسیار گران و شناخته شده را خریداری کنند. مخاطب ما آنجا کسانی هستند که سی و چند سال از کشور دور بودهاند و به دلیل علاقه و دلتنگی برای ایران آثاری را خریداری میکنند. آمریکاییهای خریدار نیز بیشتر برای دلشان این آثار را میخرند و قصد سرمایهگذاری ندارند. امیدوارم روزی برسد که بتوانیم کارها را به درجهای برسانیم که به قصد سرمایهگذاری هم خریداری شوند. ما اصولا در جامعه هنری آمریکا بیشتر خبررسانی میکنیم و در نشریات و سایتها و مجامع هنری حضور داریم و سعی میکنیم کارمان را معرفی کنیم.
اشارهای به گالریهای ایرانی در آمریکا کردید. ما چند گالری ایرانی در این کشور داریم؟
-تا آنجا که خبر دارم گالری لیلا تقینیا و گالری شیرین در نیویورک هستند. در بوستون نیز یک گالری ایرانی مشغول فعالیت است. در لسآنجلس نیز چند گالری ایرانی دیگر هستند.
یکی از موضوعاتی این سالها با آن مواجه هستیم مهاجرت هنرمندان است. به نظر شما آثار هنرمندان ساکن ایران بهتر است یا هنرمندان مهاجر؟
-هنرمند مهاجر مثل گیاهی است که از گلدان خودش به خاکی غریب انتقال داده شده است و به همین دلیل نمیتواند بهتر باشد. او آن عشق و الهامی که از وطنش میگیرد را دیگر دریافت نمیکند و به همین دلیل حتی ممکن است کارش بدتر نیز شود.
برنامههای مشخص شما برای آینده چیست؟
-الان در حال جمع کردن مجموعه ای برای ماه اکتبر که سالگرد تاسیس گالری است هستم. برای ماه سپتامبر نیز مجموعهای از کارهای جدید حسین خسروجردی را به نمایش خواهیم گذاشت. به طور کلی تابستان فعالیتهای ما به نمایش کلکسیون آثار ایرانی گالری و نمایش آثار چند هنرمند ایرانی ساکن آمریکا اختصاص دارد. بعد از این کارها نیز قرار است با هنرمند عکاسی به نام علی شهبازنیا که از معابد زرتشتی عکاسی کردهاند و کتاب عکسی نیز درباره ارژنگ و اوستا چاپ کردهاند، همکاری کنیم. فکر میکنم نمایش این عکسها در کنار نوشته هایی از اوستا جالب باشد. در آمریکا یک بنیاد ایرانی به نام بنیاد فرهنگ مشغول فعالیت است که فعالیتهای بسیار خوب فرهنگی دارند و با ما همکاری میکنند. از من دعوت کرده اند جزو گروه هنری این بنیاد باشم و در برگزاری برنامههای هنری و نمایشگاهی همکاری کنم.
سطح قیمت آثار هنرمندان ایرانی در آمریکا چقدر است؟
-کارهای کوچک از 700 یا 800 دلار فروخته میشوند و قیمتها تا چهار - پنج هزار دلار نیز بالا میرود.
دایره هنرمندانی که شما با آنها در ارتباط هستید مدام در حال گسترده شدن است. شما این دایره را چطور مدیریت میکنید؟ هنرمندان قدیمی با حضور هنرمندان جدید کنار میروند یا شما به صورت ادواری باز هم با آنها همکاری میکنید؟
-ما مثل بسیاری از گالریهای دیگر هنرمند را صاحب نمیشویم و به او نمیگوییم که تو فقط اجازه داری با ما کار کنی. هدف ما اشاعه هنر معاصر ایران است و فقط به دنبال خرید و فروش نیستیم. به همین دلیل با همه کسانی که کارهایشان مورد توجهم قرار گیرند کار میکنم. هیچ کسی هم کنار نمیرود فقط به شرطی که کارش خیلی خیلی گران نشده باشد.
درباره حراج تهران برایمان بگویید.
-حراج تهران مثل دیگر پروژههای دکتر سمیع آذر که در نهایت به سود هنرمندان تمام شده و موجب شناخته شدن کارها میشود بسیار خوب بود. نکته دیگر اینکه متوجه شدم تعداد آدمهای پولدار در ایران بیشتر از قبل شده است.
در تهران برای همه خیلی عجیب است که حراج تهران سه سال است همه آثار خود را میفروشد. شما با پشت پرده حراج تهران آشنا هستید. تحلیل شما از این حراج چیست؟
-به نظر من حراج تهران بسیار اعتبار دارد. به این معنا که مردم به آن اعتماد میکنند. دیگر اینکه وضع اقتصادی و تورم شدید ایران که من هم با وجود زندگی در آمریکا آن را حس میکنم باعث میشود مردم بدانند پولشان را به جای سپردن به بانک میتوانند به شکل آثار هنری نگهداری کنند. حراج تهران باعث شده این افراد به راحتی آثاری را انتخاب کنند. از سوی دیگر تبی در روزهای حراج وجود دارد که باعث میشود همه کسانی که در حراج حضور دارند به دنبال خرید باشند و در چنین وضعی مشخص است که همه کارها فروش میرود.
اتفاق بسیار عجیب به جز عدد مجموعه فروش که حیرت انگیز است اینکه یک اثر هنری ما اکنون 2میلیارد تومان به فروش میرود. معنی این به نظر شما چیست؟
-به نظر من این بیشتر معنی سرمایهگذاری دارد. هیچ کس چنین کاری را فقط به قصد لذت بردن و آویختن به دیوار خانه اش نمیخرد قطعا دلیل اصلی خریدن چنین کاری این است که سال بعد میتوان آن را دو و نیم میلیارد فروخت و سال بعد سه میلیارد روی آن قیمت گذاشت. به هر حال همین موج باعث شده است که هنر ایران شنیده و شناخته شود و از این نظر برای من اهمیت دارد.
البته هنرمندان ما حتی در مقایسه با هنرمندان چینی، هنرمندان ارزانی هستند.
-بله، دلیل این موضوع این است که مارکتینگ هنر بر اساس کیفیت روی آثار قیمت نمیگذارد بلکه هر بار چیزی را مد و تبلیغ میکند تا بتواند خریدار پیدا کند. هنر ایران روی کیفیت کار میکند و خیلی بر اساس تبلیغات و بازار عمل نمیکند به همین دلیل قیمتها هنوز در سطح قیمتهای کشورهای دیگر نیست.
پس در نهایت شما بازاریابی و تبلیغات بینالمللی را راهکار اصلی میدانید.
-بله تبلیغات بسیار مهم است. من برای گالری خودم نیز هربار راه و جای جدیدی را برای تبلیغات انتخاب میکنم تا در نهایت به یک شکل مناسب برای ارائه کارم برسم. حتی میشود با یک کمپانی تبلیغاتی بین المللی صحبت کرد و از طریق آنها میتوان هنر ایران را معرفی کرد.
شما به عنوان یکی از کسانی که در معرفی هنر ایران فعال بودهاید. برای اینکه هنر ایران شناخته شده و سطح آن در مارکت ارتقا پیدا کند چه پیشنهادی برای مجموعههای هنری ایرانی دارید.
-ما خودمان هم در حال آزمایش راه های مختلف هستیم. اما همانطور که گفتم استخدام مشاورهای هنری، برای مدتی کوتاه و یا کمپانی های بزرگ برای سالها میتواند راهکار خوبی باشد. اگر پشتوانه ای از ایران باشد یا به طریقی این سرمایهگذاری حمایت شود شاید بتوان کارهایی را انجام داد.
برآورد شما از هنر ایران و جامعه تجسمی ایران و نمایشگاههایی که برگزار میشود به طور کلی چیست؟
-راستش ما تا کنون به سختی توانسته ایم از برنامه گالری های ایران با خبر شویم و امیدوارم از طریق خبرگزاری شما از این پس این کار به شکل بهتری انجام شود. اما آنچه میدانم این است که در چند سال گذشته گالری ها نمایندگی یک یا چند هنرمند را برعهده می گیرند اما هنوز اینکه گالری همه امور معرفی یک هنرمند را برعهده گرفته و او را بشناساند به شکل کامل انجام نمیشود.
انتهای پیام/