سرویس تئاتر هنرآنلاین // داریوش موفق و رامین سیاردشتی از جمله بازیگران اصلی نمایش "ردپای صورتی"، جدیدترین اثر نمایشی آروند دشت‌آرای هستند که این روزها در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه است.

داریوش موفق که در این نمایش در نقش سربازرس کلوزو بازی می‌کند، معتقد است؛ بازی در نمایش "ردپای صورتی" به دلیل ویژگی‌های خاصش به کاریکاتور و انیمیشن طعنه می‌زند؛ بنابراین می‌تواند برای هر بازیگری یک چالش بزرگ و جذاب باشد. رامین سیاردشتی نیز که در این نمایش ایفاگر نقش مورچه‌خوار است؛ معتقد است؛ گزار از مدیوم‌های هنری نیازمند ظرایفی است که نمی‌توان به آن ساده نگریست، بی‌شک فانتزی انیمیشن به دلیل وسعت تخیل در آن قابل رقابت با فانتزی صحنه نیست.

داریوش موفق: بازی در "ردپای صورتی" به کاریکاتور طعنه می‌زند

داریوش موفق با اشاره به تجربه حضورش در تئاترهای فانتزی به خبرنگار هنرآنلاین گفت: در انتخاب آثاری که به نقش‌آفرینی در آنها می‌پردازم، جنس بازی و نوع نقش برایم داری اهمیت است؛ زیرا خواستار ایفای نقش‌های متفاوت هستم. نقش‌هایی متفاوت‌تر از آثار رئالیستی که روی صحنه دیده می‌شوند. این مسئله یکی از مهم‌ترین دلایل حضور در این نمایش و ایفای نقش سربازرس کلوزو است.

او در ادامه درباره تفاوت بازی در تئاترهای فیزیکال و رئال می‌گوید: این تئاترها از دو روند کاملا متفاوت پیروی می‌کنند. در تئاتر فیزیکال، مانند نمایش "رد پای صورتی" کارمان را با تمرینات بدن شروع کردیم؛ به روی احساسات کلی کاراکترها و تاثیر شکل گیری این احساسات در موقعیت‌های متفاوت مانند خشم، خوشحالی‌و... پرداختیم و همزمان با آن به روی متن نمایشنامه نیز کار می‌کردیم. اما این پروسه در آثار رئال شکل برعکس دارد. از کار روی متن آغاز می‌شود و به مرور بعد از چند مرحله روخوانی به تمرین می‌پردازند.

موفق با اشاره به اینکه؛ در اجرای این نقش از منابع تصویری موجود و انیمیش‌های "پلنگ صورتی" استفاده کرده، بیان کرد: خوشبختانه منابع بسیاری در اختیار داشتم که می‌توانستم برای نزدیک شدن به شخصیت سربازرس کلوزو از آنها استفاده کنم. طی صحبت‌هایی که با آروند دشت‌آرای داشتیم، به شدت رد پای برادران مارکس را احساس کردم. همچنین از آثار پیتر سلرز و حتی چارلی چاپلین انیمیشن و فیلم‌های موجود استفاده کردیم و برای من مرجع بودند.

این بازیگر تئاتر در مورد همکاری‌اش با آروند دشت‌آرای نیز خاطر نشان کرد: "رد پای صورتی" اولین همکاری من با آروند دشت‌آرای است. او از جمله کارگردانانی است که دوست داشتم با آنها کار کنم؛ زیرا نگاه متفاوتی در کارهایش حاکم است و در آثارشان به دنبال فضاهای کلیشه‌ای نمی‌روند. نکته قابل توجه آن است که، متاسفانه شرایط برای فعالیت کردن این دسته از کارگردانان فراهم نیست. می‌بایستی امکانی برای کارگردانانی که چنین پروژهایی بزرگی را در دست می‌گیرند به وجود آید، تا تحت شرایط مناسب‌تری کار کنند. مطمئنا مراحل ساخت این‌گونه از نمایش‌ها با یک اثر ناتورالیستی که تحت شرایط عادی شکل می‌گیرد تفاوت دارد.

او ادامه داد: بازخوردهای خوبی نسبت به این کار وجود نداشته؛ باید در نظر گرفت گروه اجرایی چه چیز را مد نظر داشته است. ما با هدف بزرگی این کار را انتخاب و آغاز کردیم؛ همین انتخاب یک نقطه قوت محسوب می‌شود. به نظرم کسانی‌که آن را می‌بینند، می‌بایستی با دید متفاوت‌تری به آن بنگرند؛ نکات و نقاط قوت آن را نیز در نظر بگیرند.

موفق با تاکید بر اینکه "رد پای صورتی" قرار نیست تکراری از انیمیشن "پلنگ صورتی" باشد تصریح کرد: ما امکان آن را نداریم که چنین کاری انجام دهیم. من نمی‌توانم مانند پیترسلرز بازی کنم؛ چراکه او روبروی دوربین بازی می‌کند و من روی صحنه‌ام. سربازرس کلوزویی که شما می‌بینید سربازرس کلوزو ماست؛ پلنگ صورتی مال ماست. این شخصیت‌ها آن چیزی هستند که ما از این انیمیشن معروف دریافت کرده‌ایم.

بازیگر نقش "سربازرس کلوزو" اضافه کرد: ویژگی بارز این نمایش نوع بازی بازیگران آن است. کاملا مبتنی بر ژست و حرکت. بازی‌ها، خلاصه، گویا و به دور از جزئیات است و این بسیار سخت است. بازی‌ها به کاریکاتور و انیمیشن طعنه می‌زند. این جنبه از نمایش برایم چالش بزرگی است؛ که مجبورم به واسطه آن از ظرفیت‌های وجودی ام بیشتر استفاده کنم.

موفق در پایان سخنانش در مورد ارزیابی وضعیت حاکم بر دنیای بازیگری در تئاتر گفت: همیشه انتخاب اولم تئاتر بوده و اگر می‌توانستم به صورت مستمر تئاتر کار کنم، بی‌شک کار دیگری انجام نمی‌دادم. مجبورم میان تئاتر و مدیوم‌های دیگر در رفت و آمد باشم؛ و این گسست سبب می‌شود تا آن مسیری را که مد نظر دارم نتوانم دنبال کنم. اکنون گروه تئاتر "لیو" را داریم که سالی یک کار تولید می‌کند؛ این در حالیست که، این گروه از ظرفیت‌های زیادی برخوردار است. در حال حاضر، بودجه تئاتر یک کمدی است و باید به نسبت فعالیت‌هایی که می‌شود افزایش یابد.

سیاردشتی: فانتزی صحنه قابل رقابت با فانتزی انمیشن نیست

رامین سیاردشتی نیز در گفت‌وگو با خبرنگار هنرآنلاین درباره تفاوت‌های بازی در نمایش‌های فانتزی نسبت به بازی در شیوه‌های دیگر نمایش، با بیان اینکه؛ فانتزی مقوله گسترده‌ای است، گفت: تصور عمومی بر آنست که این شیوه نمایشی در آثار کودکان چهره پررنگ‌تری دارد، اما با توجه به تغییراتی که در تئاترهای کنونی می‌بینیم و تغییراتی که رخ می‌دهد عملا این مرزبندی‌ها شکسته می‌شود. طیف‌های مختلف تماشاگران تئاتر در هر رده سنی دوست دارند جنسی از فانتزی را در صحنه ببینند، که به گونه ای متفاوت شکل گرفته و ارائه می‌شود.

او افزود: از منظر کار بازیگری، آنچه در آثار نمایشی فانتزی دارای اهمیت است آمادگی جسمی بازیگران آن است، زیرا برای خلق یک شخصیت فانتزی بازیگر می‌بایستی به آمادگی بدنی استانداردی دست یابد تا از پس ایفای نقش برآید. این مهمترین ویژگی در آثار فانتزی است که اکنون در نمایش "ردپای صورتی" قابل مشاهده است.

سیاردشتی در پاسخ به این سوال آیا پیش از این تجربه حضور در نمایش‌های فانتزی را داشته یا نه، اظهار داشت: از سال 80 که فعالیت حرفه‌ای در تئاتر را آغاز کردم تاکنون میل به جهت دار کردن تجربیاتم را در بازیگری داشته‌ام. آشنایی با گروه تئاتر "دن کیشوت" و تمرین و همراهی با آنان آمادگی را در من و سایر هم گروهی‌هایم ایجاد کرد تا به آن جنس از فیزیک، ژست، بازی فرمال و مینی‌مال که از الویت‌های نمایش فانتزی محسوب می‌شود را به دست آورم. این تجربه با حضور در کارهای دیگر مانند "ماکاندو" آزاده انصاری یا همایون غنی‌زاده با ذهنیت به شدت فانتزی‌اش ادامه دادم. بنابراین نشانه‌هایی از بازی در نمایش‌های فانتزی در کارهایم دیده می‌شود.

این بازیگر تئاتر با بیان اینکه؛ فانتزی در تئاتر مقوله وسیع و بی‌انتهایی است، ادامه داد: هر بار بازیگری در موقعیت یک فانتزی قرار می‌گیرد، این شور و نشاط را دارد که کاراکتر جدیدی با ویژگی‌های تازه خلق کند و از عادت‌های قبلی‌اش در بازیگری فاصله بگیرد و دست به ابداع بزند. البته این اتفاق در کارهای رئالیستی هم رخ می‌دهد اما به گونه‌ای دیگر. تصور می‌کنم کار در نمایش فانتزی امکاناتی در اختیار بازیگر قرار می‌دهد که دست بازیگر را برای اتود زدن باز می‌گذارد. این امر در وهله اول بازیگر را شگفت زده می‌کند.

بازیگر نقش مورچه‌خوار در پاسخ به این سوال که تا چه اندازه در ایفای نقش مورچه خوار از انیمیشن‌های "پلنگ صورتی" بهره گرفته، گفت: کارتون یکی از مواردی است که همه ما به آن رجوع کرده ایم و ایده هایی را به صورت مستقیم از آن گرفتیم. تماشای کارتون مهم بود زیرا تلاش داشتیم حس نوستالوژیک و خاطرات نسل‌های متفاوت را برای مخاطبانمان تداعی کنیم.در این راستا گریم و طراحی لباس تاثیرگذار بود، به ویژه در مورد کاراکترهای حیوانی تا آنها را از فرم حیوانی‌شان خارج کند.

سیاردشتی درباره تغییر فرم ظاهر مورچه خوار و شکل متفاوت خرطوم نیز توضیح داد: در ابتدای کار و مرحله خوانش آنچه به ذهن‌مان رسید آن بود که خرطومی روی صورتم تعبیه شود، اما به گونه ایکه که بتوان آن را با دست را کنترل کرد. این شکل کلاسیکی از مورچه خوار را شکل می‌داد. در مراحل بعد به پیشنهاد آروند دشت آرای تصمیم به برخورد متفاوتی با این موضوع گرفتیم.

این بازیگر با اشاره به سختی‌هایی که این تغییر در بازی برای او به وجود ‌آورده، اضافه کرد: در برگردان انیمیشن به تئاتر، نزدیک‌ترین و بیشترین هماهنگی را تئاتر عروسکی دارد، زیرا نقاط اشتراک زیادی دارند. این مسئله در اجرای صحنه‌ای سخت‌تر خواهد بود. در تئاتری که آروند دشت‌آرای کار می‌کند اقتباس همیشه با دقت و وسواس بسیار صورت می‌گیرد، تا شکل هنری و فرمالیستی آن حفظ شود. کارگردان این نمایش از ابتدا قصد بازسازی این اثر را نداشته است.

او همچنین یادآور شد: هر کاری که انجام می‌دهیم امکان دارد با مسائلی روبه رو شود سعی کردیم با ابزاری که در اختیار داریم بهترین ابداع و اجرا را داشته باشیم. با توجه به امکاناتمان به نتیجه رسیدیم که خرطوم روی دست قرار گیرد، زیرا امکان بازی بیشتری را برایم فراهم می‌آورد. قطعا وجود خرطوم روی صورت برایم محدودیت ایجاد می‌کرد و جلوی صدا را تا حدی می‌گرفت. اما با این شکل در نظر گرفته شده می‌توان شوخی‌ها و عادات رفتاری در کاراکتر مورچه خوار ایجاد کرد که در نوع خود بسیار قابل توجه است.

سیاردشتی درباره همکاری با آروند دشت آرای نیز با اشاره به اینکه؛ این نخستین همکاری‌اش با آروند دشت آرای است، گفت: این کارگردان از جمله افرادی است که کارهایش را دنبال کرده‌ام. نوع تئاتری که او کار می‌کند در همان راستایی است که به آن علاقه‌مندم. از سوی دیگر به شدت انیمیشن را دوست دارم و آن را دنبال می‌کنم. بنابراین انیمیشنی که قرار بود بدر صحنه تئاتر جان بگیرد برایم جذاب بود.

این بازیگر تئاتر در پایان خاطر نشان کرد: گزار از مدیوم‌های هنری همیشه سخت و نیازمند حفظ ظرایفی است. خطوطی که هیچ‌گاه نمی‌توان ساده انگارانه به سمت آن رفت. فانتزی صحنه قابل رقابت با فانتزی انیمیشن نیست؛ زیرا انمیشن تخیل گسترده مخاطبانش را در بر می‌گیرد. اگر قرار باشد ده درصد آن اتفاق نیز در صحنه رخ دهد، نیازمند تغیرات تکنیکی و تاکتیکی است. اینکه چگونه یک فانتزی انیمیشن را روی صحنه زنده کنیم همواره کار دشواری است.

گزارش تصویری مرتبط

انتهای پیام/

مهرانگیز قهرمانی