ندا غیوری مجموعه ای از دوخت های خود را در گالری گلستان به نمایش درآورده است. او در این مجموعه با ترکیب فرم هایی آزاد و رنگ های هارمونیک سعی در بازسازی فضایی متاثر از تاثیر بصری دوخت ها و پارچه ها داشته و تصاویری مملو از نقش مایه ها و ترکیب های متکی بر فرم ارائه داده است.
او در این مجموعه می خواهد در عین حال که جلوه های دوخت های سنتی را حفظ کند فضایی خلاقانه را در آثارش به وجود بیاورد و از حیث هماهنگی میان اجزا و ترکیب رنگی هم موفق می شود به مقصودش برسد.
ساختار آثار ندا غیوری در این نمایشگاه بیش از هر چیز دغدغه های او را برای تاثیرگذاری از طریق فرم های ترکیبی او به نمایش می گذارد. ویژگی هایی که او از طریق شکل ها و ایده های تصویری مبتنی بر فرم ارائه می دهد بیانگر نگاه ساختارگرایانه او در پرورش ایده ها در فضایی سیال و جایگزین شونده است. او در این مجموعه از تکنیک گسترش ایده همزمان با طراحی از پیش سازماندهی شده بهره می گیرد و موفق می شود ترکیبی متجانس و چشم نواز از تصاویرش را پیش روی بیننده بگذارد.
"دایر/بایر3" در گالری اثر
بیژن اخگر در مجموعه "دایر/بایر" با ایجاد نوعی جابه جایی مفهومی در سوژه های آثارش مفاهیمی انسانی را در کالبدی غیر انسانی می ریزد و نوعی تلفیق و ترکیب از فرم سوژه مورد نظر و بخش معنایی کار داشته باشد. بخش معنایی کارهای او مربوط به جنبه هایی از آثارش می شود که الزاما به اتوبوس به عنوان سوژه اصلی این مجموعه بعنوان یک وسیله نقلیه نگاه نمی کند بلکه سعی می کند نوعی جاندارپنداری را در آثارش جاری کند و از این رهگذر به تعریف و بیانی تازه از ذغدغه های بشری دست پیدا کند.. بر این اساس است که هنرمند می تواند برای مثال با یک اتوبوس یا یک شی ء مانند یک انسان، شخصیت، گروه و جامعه برخورد کند و بازتاب و انعکاس های مختلفی نسبت به موقعیتی که در آن قرار دارد داشته باشد.
آثار اخگر در این نمایشگاه دو دسته اند: یکی شامل اتوبوس هایی می شود که تصادفی، سوخته و زوار دررفتهاند و دیگری آثاری شبیه به نقشه های Google map هستند، در این آثار هنرمند با دادن کدهای مختلف رویدادهای مد نظرش را به روشی دیگر پیگیری کرده است. آثاری که در این نمایشگاه شبیه به نقشه هستند، جنبه های اجتماعی موضوع را بررسی می کنند. این آثار تا اندازه ای از کنش و برهم کنش هنری به معنای خالص آن دور می شوند و به نوعی جهت گیری اجتماعی دارند.
پاییدن در گالری طراحان آزاد
پویا پارسا مقدم نیز نمایشگاه ویدئو و چیدمانی از عکس هایش را جمعه 16 خرداد در گالری طراحان آزاد به نمایش درآورد. درخواهد آورد. پارسا مقدم در این مجموعه که "پاییدن" نام دارد با آفریدن فضایی مفهومی جنبه هایی از زندگی روزمره سوژه هایش را به تصویر می کشد. او با سرک کشیدن به لحظاتی از دنیای شخصی و دغدغه های ذهنی سوژه تاویری را می آفریند که برای هریک از ما می تواند آشنا و تداعی کننده باشد.
آثاری که او در این نمایشگاه ارائه کرده بیش از هرچیز مبتنی بر حس و دریافتی ذهنی از واقعیت ها و رویدادهای پیرامون است که با تلاش او برای ورود به لایه های درونی این رویدادها گره می خورد و بازآفرینی تازه ای از رخدادها را پیش روی بیننده می گذارد. فضای آثار او در عین حال مبهم و به طرزی ساختاری ناواضح و غیر موکد است. به این ترتیب هنرمند سعی دارد تا بیننده را در خوانشی از متن رویدادها همراه و قضاوت نهایی را نیز به خود او واگذار کند.
"هیچ کجا خونه آدم نمیشه" در مهروا
میترا اسدی با گردآوردن مجموعه "هیچ کجا خونه آدم نمیشه" 6 نقاش زن را کنار هم قرار داده و محملی برای بیان دغدغه هایشان از موضوعی صمیمانه و شاید روزمره فراهم کرده است. به نظر می رسد هنرمندان شرکت کننده در این نمایشگاه یعنی میترا و مریم اسدی، هدا درودیان، زهرا زنوز، مهتاب مزین و زهرا یزدانی تنها از حیث پرداختن به مضمونی واحد است که در این مجموعه اشتراک دارند و اگر چه پرداخت همه آثار این مجموعه نشانی از راحت انگاری و فراغ بال هنرمندانش دارند از حیث شیوه های اجرایی و حتی نگاه مشابهت زیادی میان آنها دیده نمی شود.
طیف های مختلفی از بیان هنری و شیوه های اجرایی در این نمایشگاه مشاهده می شود. آثار ذهنگرایانه و تا حدی فراواقعی تا نوعی نگاه پاپ و ساده انگارانه موضوعات در تعدادی دیگر از این آثار نمود دارند و به نظر می رسد هنرمندان حاضر در این نمایشگاه بیش از هرچیز به فضای ذهنی و رویاهای خود وفادار و متکی بوده اند.
انتهای پیام/