سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین // این کتاب شامل 16 قصه است که با فرمی فانتزی نوشته شده است. در ابتدای مواجهه با این کتاب، مخاطب یاد کتاب های شل سیلور استاین و اگزوپری می افتد. داستان مسافر به یک معنا فقط برای کودکان نوشته نشده است؛ بلکه برای آدم بزرگ هایی نوشته شده که کودکی خود را فراموش نکرده اند. رضویان قبلا بخشی از این قصهها را در برنامه "رادیو هفت" که به تهیهکنندگی منصور ضابطیان از شبکه آموزش پخش میشد، خوانده است. "داستان مسافر" با وقایع پشت صحنه یک فیلم آغاز و بهتدریج وارد فضایی کودکانه میشود و با نقاشیهای رضویان همراه است. امیرشهاب رضویان با فیلم "سفر زمان" که کاری است برای کودکان و نوجوانان، موفق به دریافت جایزه ویژه هیئت داوران یونیسف در جشنواره بین المللی فیلم کودک و نوجوان شده بود. با خواندن و دیدن این کتاب و فیلم، مخاطب با دنیای بزرگِ کودکانه اش بیشتر آشنا می شود.
در پیشگفتار کتاب از زبان نویسنده آمده است که: " ایام خوبی بود، اوایل جوانی، دانشکده سینما و تئاتر، هم دانشکده ای ها، رفاقت ها، با هم بودن ها... و به قول آقا مجید جوبچی در فیلم سوته دلان: عاشقیت ها. زمستان 71 رفته بودیم نجف آباد که فیلم پایان نامه یکی از دوستان را بسازیم، من برق کش فیلم بودم و برق سه فاز از سر تیرهای چراغ برق، کش می رفتم، کابل می کشیدم، نورافکن وصل می کردم و کار فیلمبرداری که آغاز می شد فرصت داشتم که بقیه را ببینم و خیال پردازی کنم."
با یک نگاهی اجمالی به عنوان قصه های "داستان مسافر"، مثل: قصه شازده کوچولو، جوناتان، سنجاق قفلی، درمی یابیم که نویسنده خود مخاطب این فرم داستانی بوده است و به خوبی با آنها آشناست.
در داستان موتیفی وجود دارد با این جمله: "میهن خویش را کنیم آباد"، اما خواننده با خواندن این جمله به هیچ عنوان لحن دستوری و امری دریافت نمی کند، زیرا نویسنده مقدمات و فضای این جمله را از قبل فراهم کرده است و خود را با کودکان همراه کرده است. در انتهای کتاب، امیرشهاب قصه قاصدک ها را اینطور شروع می کند: "سبک تر از قاصدک هیچ چیزی در دنیا نیست. قاصدک با یک نسیم آرام، با یک بازدم تنفس، حتی با یک مژه زدن به پرواز درمی آید و مثل خیال آدم، به راحتی به هر کجا که بخواهد پرواز می کند". مخاطب را از روی زمین بلند می کند و پرواز می کند.
اما نوعی نگرانی هم درباره داستان مسافر و کتاب هایی از این دست وجود دارد؛ آسیبی که این کتاب می تواند در بازار پذیرا باشد، نکته ای است که می توان به آن اشاره کرد. کتاب "داستان مسافر" در قطع خشتی کوچک و نزدیک به کتاب های جیبی منتشر شده است. احتمالا کتاب هایی در این قطع با درونمایه هایی کم مایه را در پیشخوان کتاب فروشی ها دیده اید. این کتاب ها اغلب پرفروش اند، چون محتوایی سبک و ساده فهم دارند و اغلب هم در قطع جیبی منتشر می شوند. کتاب امیرشهاب رضویان به لحاظ شکل در کنار این کتاب ها قرار می گیرد اما به دور از انصاف است که محتوای آن را هم با کتاب های مشابهش - به لحاظ شکل- همسان دانست. به هر حال، این همنشینی می تواند در نگاه اول برای داستان مسافر نوعی آسیب باشد.
امیرشهاب رضویان در سال 1344 در همدان زاده شد. کارگردانی را از سال 1359 شروع کرد. در کنار فیلمسازی به نوشتن داستان کوتاه، نقاشی و عکاسی هم می پردازد و در شعر، معماری، موسیقی، رقص و مجسمه سازی سررشته ای ندارد! با توجه به اینکه حدود 49 سال را صرف یادگیری سینما، عکاسی و نقاشی کرده، برای یادگیری دیگر هنرها قرار است بین 50 تا 100 سالگی مشغول به خوشه چینی از خرمن علم و هنر بزرگان باشد!
انتهای پیام/
علیرضا سردشتی