هشتمین نمایشگاه عکس امیرحسین حشمتی با عنوان ˝رنگ‌های سرزمین من˝ ۱۹ اردیبهشت ماه در گالری سین برپا شد و با استقبال خوب مخاطبان هنرهای تجسمی روبرو شد.
حشمتی بیش از۲۰ سال است که عکاسی می‌کند او درباره شروع کارش به عنوان عکاس می‌گوید: ۱۳ سال با دوربین آنالوگ کار می‌کردم. در آن دوره عکس‌هایم صرفا ازطبیعت وعکاسی از وقایع طبیعی، به طوراتفاقی بود. عکاسی دیجیتال را ۸سال پیش شروع کردم. با آمدن فن آوری دیجیتال، جدی‌تر گرفتن عکاسی هم برای من آغاز شد. وضعیت زندگی نیز طوری شد که عکاسی را به عنوان حرفه در زندگی‌ام انتخاب کردم. در طبیعت همه چیزسوژه است. از آنچه سیال است؛ از آنچه سرجایش است و یا نسیمی که می‌رقصد تا آنچه استوار و با صلابت ایستاده است.
او با اینکه به عنوان عکاس آبستره ازطبیعت مشهور شده است، اما درشش سال گذشته بخشی از دغدغه عکاسی‌اش را روی عکاسی از پرتره متمرکز کرده است، اما هنوز هیچ عکسی ازاین مجموعه را به نمایش نگذاشته است. با او در حاشیه نمایشگاهش به گفت و گو نشستیم.
در ابتدا ضمن معرفی خودتان، بگوید عشق و علاقه شما به عکاسی از کجا آغاز شد؟
در سال ۱۳۴۰ در تهران متولد شدم و دوران دبستان و دبیرستان را درمدرسه اندیشه و مدرسه ایتالیا ‌یی گذراندم و در مردادماه ۱۳۵۷ برای ادامه تحصیل به آمریکا رفتم و پس از پایان تحصیلات دوره دبیرستان تا مقطع کار‌شناسی ارشد در رشته برق ادامه تحصیل دادم و پس از آن به ایران بازگشتم و به عنوان مهندس درسازمان انرژی اتمی مسشغول به کار شدم و پس از ۵ سال به همراه برادرانم شرکت نفتی «الفا افزا» را راه اندازی کردیم و در حال حاضر به عنوان مدیرعامل در این شرکت مشغول هستم.
عشق و علاقه من به عکاسی به دوران کودکی ‌ام بازمی گردد. در آن دوران عمویم عکاسی می‌کرد و هر بار که صدای ثبت یک عکس را می‌شنیدم لذت می‌بردم. زمانی که ۱۲ ساله بودم برادر بزرگم که ۲۰ ساله بود دوربینی خرید که گاهی من دوربینش را امانت می‌گرفتم و از کوه، درخت و رودخانه عکاسی می‌کردم، بعد‌ها این دوربین را به من داد. زمانی که به آمریکا رفتم با اینکه روابط ایران و آمریکا قطع شده بود و شرایطی وجود نداشت تا خانواده‌ام برایم کمک هزینه تحصیلی بفرستند و من مجبور بودم هم کار کنم و هم درس بخوانم، اما با‌‌ همان درآمد محدود فقط در پی خرید دوربین و ارتقاء دوربینم بودم. در آن مقطع کارگاه آموزش عکاسی در دانشگاه راه اندازی شده بود و من در این کارگاه شرکت می‌کردم و عکاسی را به صورت جدی از‌‌ همان زمان پی گرفتم. البته علاقه من به دوربین و تجهیزات عکاسی همچنان با من هست و مجموعه خوبی از دوربین‌های قدیمی و تجهیزات عکاسی دارم.
آیا در عکاسی خود را شاگرد کسی می‌دانید؟
من در عکاسی خودم را شاگرد یحیی دهقان‌پور می‌دانم و نوع عکاسی او را بسیار دوست می‌دارم. همیشه وقتی روی مجموعه‌ای کار می‌کنم دوست دارم مهر تایید او را اول بگیرم و بعد به فکر برپایی نمایشگاه باشم.
شما در عکاسی عموما از چیزهایی که دوست دارید عکاسی می‌کنید چرا؟
من عاشق طبیعت‌ام و واقعا عکاسی از طبیعت برای من لذت بخش است. اما من بخشی از عکاسی‌ام را متمرکز روی چیزهایی که دوست ندارم گذاشته‌ام تا با زحمت و دادن و اذیت کردن خودم؛ فرصت برای آموختن فراهم کنم و سطح عکاسی خودم را بالا ببرم. مجموعه عکس‌های گوشه دار هم از جمله عکس‌هایی است که به این شیوه گرفته‌ام. من تاکنون این عکس‌هی را به نمایش انفرادی نگذاشته و تنها در چند نمایشگاه گروهی آن‌ها را در معرض دید علاقمندان گذاشته‌ام.
شما به عکاسی انتزاعی و آبستره علاقمند هستید؛ نخستین بار چه شد که به این شیوه عکاسی کردید؟
در سال ۱۳۷۵ من باغی به وسعت ۶۰ هزار متر خریداری کردم و پیش‌تر در این زمین کشاورزی می‌کردم . من پس از خریداری آن شروع به کاشت درخت کردم و در این باغ درخت راش، سیب،... و گردو کاشتم . یک بار در باغ بودم و متوجه حرکت درختان راش براثر باد شدیدی که می‌وزید شدم و با توجه به پیشینه و‌شناختی که از نقاشی‌های امپرسیونیستی داشتم برایم حرکت درخت‌ها در باد بسیار جذاب بود از این رو عکاسی از درختان باغ را شروع کردم. چون می‌خواستم حرکت راش‌ها در باد را نشان بدهم، مدت‌ها روی موضوع حرکت دوربین کار کردم تا به نتیجه مطلوب رسیدم. برای عکاسی به شیوه فعلی‌ام در ابتدا یک سال در زمان‌ها و نورهای مختلف از درختان عکاسی کردم و در پای هر عکس زمان گرفته شدن عکس را یادداشت می‌کردم و به مرور توانستم به ایده مدنظرم برسم و در سال ۱۳۸۹نمایشگاه «طبیعت در رقص» را با عکس‌های این مجموعه برپا کردم و الان ۴ سال است که به همین شیوه حرکت دوربین عکاسی می‌کنم و می‌توانم از انسان‌ها و هر چیز دیگری با چنین شیوه‌ای عکاسی کنم. در واقع وقتی به دوربین حرکت می‌دهی از عناصری که در محیط وجود دارند نیز در عکس‌ات استفاده می‌کنی و با آمیخته شدن رنگ‌هایپس زمینه با موضوع مد نظر فضای جدیدی در عکس بوجود می‌آید.
چرا به این شیوه در عکاسی علاقمند هستید؟
اصولا حرکت برای من جذاب است و خودم هم انسان پرجنب و جوشی هستم و این حرکت با خودش هیجان به همراه دارد و هر کس که قدم در نمایشگاه من می‌گذارد این حس حرکت و هیجان را درک می‌کند.
چقدر روی عکس‌هایتان کار می‌کنید؟
من در لایت روم نورسنجی و کنتراست عکس‌هایم را تنظیم می‌کنم و اصولا با فتوشاپ کاری روی عکس‌هایم نمی‌کنم. اما مثلا در عکسی که در نمایشگاه نفت به نمایش گذاشتم داستانش بسیار متفاوت بود و من چندین عکس را در فتوشاپ با هم تلفیق کردم تا به عکسی که مدنظرم بودم رسیدم؛ این عکس داستان گوست و یک روند تاریخی درباره نفت را روایت می‌کند اما این اتفاق درباره درختانم نمی‌افتد.
یکی از مجموعه‌هایی که سالهاست روی آن متمرکز هستید و آن را به نمایش نگذاشته‌اید عکس‌های گوشه‌دار است می‌شود درباره این مجموعه توضیح بدهید؟
این مجموعه پرتره است، اما من از این پرتره در آتلیه و با نورپردازی‌های آتلیه‌ای عکاسی نکرده‌ام. بلکه من در این مجموعه از افراد در طبیعت و فضاهای عمومی عکاسی کرده‌ام و در این عکس‌ها چیزهای وجود دارد که به نوعی به موضوعی کنایه می‌زند و اتفاقا بار حقوقی هم دارند.
شما در نمایشگاه اخیرتان تعداد نسخه‌های موجود از یک عکس را افزایش دادید و در قبال آن قیمت عکس‌ها را پایین آوردید چرا؟
تا پیش از نمایشگاهی که سال گذشته در گالری سین برپا کردم؛ همواره تعداد نسخه‌های عکس‌هایم را نسخه۳ گذاشتم، اما از سال گذشته تعداد نسخه‌های عکس‌هایم را به ۵ افزایش دادم و دلم می‌خواهد عکس‌هایم ارزان باشند و به خانه‌های مردم راه پیدا کنند و همه یک عکس از امیرحسین حشمتی داشته باشند. البته نمایشگاه «رنگ‌های سرزمین من» به سنت عکاسی کهن توجه داشته و تعدادی از عکس‌هایم را در ابعاد کوچک ۱۵ در ۱۵ چاپ کردم و این عکس‌ها در عین حال که با هم یک چیدمان را می‌ساخت، به صورت تک عکس هم قابل عرضه بود و اتفاقا با استقبال خوبی نیز روبرو شد.
در نمایشگاه‌های پیشین شما شاهد بودیم که عکس‌هایتان را بر روی بوم نیز منتشر می‌کردید، اما در نمایشگاه اخیر شاهد این موضوع نبودیم چرا؟
وقتی عکس را روی بوم چاپ می‌کنید عکس به نقاشی خیلی نزدیک می‌شود و سال‌ها بخشی از عکس‌هایم را روی بوم چاپ کرده‌ام. این کار را منع نمی‌کنم؛ اما در حال حاضر دوست دارم عکس‌هایم فاصله‌شان را با نقاشی حفظ کنند و کسی که به نمایشگاهم می‌آید دچار این تعارض نشود که عکس می‌بیند یا نقاشی. دلم می‌خواهد از‌‌ همان آغاز بداند که عکس می‌بیند. البته در حال حاضر تکنولوژی آن قدر پیشرفت کرده است که می‌توان عکس را حتی روی سنگ هم چاپ کرد. اما من واقعا از چاپ عکس روی کاغذ مخصوص عکاسی لذت می‌برم. البته وقتی با حرکت دوربین عکاسی می‌کنید فضا‌ها در هم ریزید و رنگ‌ها درهم ادغام می‌شوند و مخاطب به نوعی احساس می‌کند که با نقاشی مواجه شده است.
عکس‌های مجموعه «رنگ‌های سرزمین من» بسیار متنوع است این تنوع از کجا می‌آید و چرا؟
من برای عکاسی از این مجموعه پا را از باغ خودم فرا‌تر گذاشته‌ام و به بافت‌ها و مناطق مختلف ایران سفر کردم و از این بافت‌ها عکاسی کرده‌ام و همین موضوع موجب پرتنوع و پر تعدادشدن مجموعه رنگ‌های سرزمین من شده است. در واقع در این مجموعه در جستجوی رنگ به بافت‌ها و فضای مختلف ایران از کویر و جنگل و کوهستان سفر کرده‌ام. این مجموعه قابلیت این را دارد که به جز نمایشگاهی که در گالری سین برپا کردم، حداقل ۳ نمایشگاه دیگر از عکس‌های که خودم کنار گذاشتم برپا کنم.
عکس‌هایی که پیش از نمایشگاه‌هاتان گرفته‌اید پیرامون چه موضوعاتی هستند؟
همان طور که گفتم من عاشق طبیعت هستم و عکس‌های این مجموعه‌ها نیز همه از طبیعت ایران و باغ خودم هستند. فیلم‌های این عکس‌ها موجود است. دوست دارم پس از برپایی چند نمایشگاه؛ عکس‌های پیشین‌ام را نیز به نمایش بگذارم. در واقع من به واسطه عشقی که به ایران و طبیعت دارم عکاسی می‌کنم و از این کار واقعا لذت می‌برم و لذت بخش‌ترین کار در دنیا برای من عکاسی است. من در واقع با عکس‌هایم می‌خواهم عشق به سرزمین‌ام را نشان بدهم. زمانی که من یک عکس را می‌گیرم تمام نکات نوردهی و مکان دقیق عکاسی و زاویه‌ام در عکاسی یادداشت می‌کنم و شب وقتی عکس‌ها را می‌بینم دوباره به فضا و موقیعت عکس فکر می‌کنم و بار‌ها پیش می‌آید که با خودم می‌گویم اگر این عکس را از این زوایه گرفته بودی بهتر بود و اگر عکس را در باغ خودم گرفته باشم فردا دوباره به‌‌ همان جا برمی گردم و دوباره‌‌ همان عکس را می‌گیرم. البته در مجموعه رنگ‌های سرزمین من چون به مکان‌های مختلفی سفر کردم امکان بازگشت دوباره به آن مکان‌ها نبود و باید دوباره عزم سفر می‌کردم.
آیا قصد ندارید کتاب عکس‌هایتان را منتشر کنید؟
چرا چنین قصدی را دارم که بخش عمده عکس‌هایی که تاکنون به نمایش نگذاشته‌ام به همراه عکس‌هایی که از من به نمایش درآمده را در قالب یک کتاب منتشر کنم و دربخشی از کتاب به گونه‌ای که برای مخاطب جذابیت داشته باشد درباره حسم در هنگام عکاسی و حتی برخی از عکس‌ها بنویسم. البته در این نوشته‌ها قصد ندارم عکسی که گرفته‌ام را توصیف کنم. بخشی از این نوشته درباره تجربیاتم درباره عکاسی است ازه‌مان دوران کودکی تا به امروز.
آیا در شیوه‌ای که عکاسی می‌کنید متاثر از عکاس دیگری بوده‌اید یانه؟
من خودم به صورت اتفاقی و براثر تجربه به این شیوه در عکاسی رسیدم اما سال‌ها بعد برای چاپ عکس‌هایم رفته بودم و آنجا با مجموعه عکس‌های «روبرت شهبازی» آشنا شدم که در قالب کتاب منتشر شده بود و اتفاقا خیلی نگاه منحصر به فردی در عکاسی دارد، بعد‌ها متوجه شدم جز او کسان دیگری هم به این شیوه عکاسی کرده‌اند.
با تجربیاتی که در عکاسی پشت سرگذاشته‌اید آینده عکاسی خودتان را چگونه می‌بینید؟
آمریکایی‌ها یک اصلاحی دارند که هر چه آدم پیرمی شود بیشتر شبیه خودش می‌شود؛ به نظرم با این تعبیر من هم بیشتر به طبیعت در عکس‌هایم توجه کنم و در عکاسی کارهایی بکنم که دوست دارم.
آیا قصد ندارید که دوربین و سه پایه‌تان را از طبیعت به استودیو ببرید؟
نه هرگز چون من در فضای تنگ و تاریک و بسته اصلا نمی‌توانم عکاسی کنم. این روحیه را حتی در جاهای شلوغ هم دارم برای همین همواره من در هنگام عکاسی تنها سفر می‌کنم.
وضیعت فعلی فضای هنرهای تجسمی ایران را چگونه می‌بینید؟
به نظر من با اینکه در ایران هنرمندان موفق و شناخته شده‌ای درعرصه بین المللی داریم و گالری‌های ایرانی در حال تلاش هستند که در خارج از کشور نیز حضور فعالی داشته باشند اما در برخی از بخش ما همچنان ضعیف هستیم و رشد نکرده‌ایم مثلا من هر بار که می‌خواهم نمایشگاه بگذارم تمام پروسه کارم توسط خودم انجام می‌شود باقی هنرمندان هم چنین وضیعتی دارند از عکاسی گرفته تا چاپ عکس و در ‌‌نهایت انتخاب، قاب کردن و بر روی دیوار آویختن آن‌ها. تازه پس از آن باید خودش برای فروش آثارش مشتری دعوت کند و با آن‌ها وارد مذاکره شود در چنین فضای جای خالی نمایشگاه گردان‌های جدی و فعال خالی است و باید شرایطی فراهم شود که در کشور ما همچون سایر کشورهای پیشرفته جهان نمایشگاه گردان‌های فعال شوند که ضمن ایده دادن به هنرمند، بخشی از کاری که خود هنرمند از پس آن برنمی آید را انجام بدهد. مثلا من به واسطه عشق و علاقه‌ای که به درختانم دارم دلم نمی‌آید که خودم آن‌ها را هرس کنم برای همین از یک باغبان می‌خواهم که این کار را برایم بکند. در انتخاب عکس‌هایم هم با چنین مشکلی روبرو هستم و‌گاه نمی‌توانم از میان ۱۰۰ عکسم، عکسی را انتخاب کنم. اگر نمایشگاه گردان‌های حرفه‌ای در ایران فعال شوند بی‌شک اقتصاد هنر در کشورمان نیز رونق پیدا می‌کند.
انتهای پیام/۳۲۰