به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین؛ در ابتدای این نشست احسان آقایی سرپرست پیشین موزه هنرهای معاصر در سخنان کوتاهی با اشاره به نقش و اهمیت انکار ناپذیر مجسمه سازی ایتالیا گفت: همواره هنرمندان مجسمه ساز ایتالیایی در سرنوشت مجسمه سازی جهان تاثیرگذار بوده اند و هنرمندان مجسمه ساز امروز ایران نیز همواره توانسته اند با گذراندن دوره های مختلف مجسمه سازی در دانشگاه ها و کارگاه شخصی هنرمندان ایتالیایی بیاموزند و این آموزه ها را به نسل های بعد منتقل کنند از این رو هنر مجسمه سازی ایتالیا سهم انکار ناپذیری در ارتقاء این هنر در کشور ما داشته است.
او افزود: "مارکو منگوتزو" یکی از منتقدان به نام ایتالیایی است و این برای سومین بار است که حضورش را در کشورمان درک کنیم و از آموزه های او می آموزیم، اما من باید ابراز تاسف خود را نسبت به این موضوع اعلام کنم که چرا امروز صندلی های موزه هنرهای معاصر تهران خالی است و دانشجویان و هنرمندان ایرانی در این مراسم حضور ندارند.
در ادامه سفیر کشور ایتالیا با ابراز خوشحالی از همکاری های فرهنگی میان دو کشور ایران و ایتالیا گفت: این برنامه به دعوت بنیاد فرهنگ و هنرمعاصر فیض نیا، آکادمی هنرهای زیبای بررا میلان، سفارت ایتالیا، انجمن فرهنگی چیپرسو وحمایت گروه سرمایه گذاری آکرین در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار می شود.
او افزود: این برنامه به مارکو منگوتزو ریاست کمسیون فرهنگی و همچنین دپارتمان ارتباطات وبرنامه ریزی برای هنر معاصر دانشگاه بررا میلان اختصاص دارد. او همچنین با تعداد زیادی از مجلات تخصصی فرهنگی و هنری مانند فلش آرت،آرته،آرت فوروم همکاری می کند وبه عنوان کیوریتور مستقل بیش از 200 نمایشگاه هنرمدرن ومعاصر را برگزار کرده است. مارکو منگونزو به صورت مستمر به کشورهای هند، چین، روسیه سفر می کند و همچنین اولین بار برای دوسالانه طراحی معاصر و بار دیگر به عنوان عضو هیات داوران سومین دوسالانه مجسمه سازی به دعوت موزه هنرهای معاصر تهران به ایران سفر کرده است.
به گفته سفیر ایتالیا؛ مارکو منگوتزو پایان نامه تاریخ نقد خود را در سال 1976 پیرامون تاریخ نقد ارائه داده است و از سال 1984 تاکنون در دانشگاه در رشته های تاریخ هنر معاصر و موزه داری، سیتم های نمایشی تدریس می کند. او همچنین از سال 1993 سهم بسزا و پر رنگی در برگزاری دوسالانه ونیز داشته است.
او در پایان سخنانش ابراز خوشحالی کرد که بزودی کتاب های از او به فارسی منتشر خواهد شد.
در ادامه "مارکو منگوتزو "استاد برجسته تاریخ معاصر گفت: موضوع سخنرانی من فرم، ماده و فضا در مجسمه سازی مدرن است و در نهایت با تمام این سخنان می خواهم این پرسش را مطرح کنم که اصلا مجسمه سازی چیست، امیدوارم که در میان جمع کسانی هم باشند که پس از سخنان من چنین دغدغه ای داشته باشند و با طرح سوال های دیگر فضای جدیدی را برای گفتمان بوجود آورند.
او افزود: زمانی که از کلمه مدرن استفاده می کنیم؛ در واقع این کلمه در معنای عام خود اشاره به هم اکنون دارد اما زمانی که می خواهیم از بعد علمی درباره این کلمه حرف بزنیم، معناهای دیگری نیز از آن به ذهن متبادر می شود یکی از معناهای مهم این است که پس از این کلمه با کلمه دیگری به نام پست مدرن روبرو می شویم که این کلمه به این معناست که دوران مدرن به پایان رسیده و ما قدم در دوران دیگری گذاشته ایم.
منگوتزو با بیان این مطلب که اگر بخواهیم تاریخ مجسمه سازی مدرن را بررسی کنیم به دوران اواخر قرن 19 و اوایل قرن 20 باید رجوع کنیم .آثاری که در این دوران خلق شده تقریبا مولفه ها و ویژگی های یکسانی دارند. دوران مدرنیته به پروژه بسیار اهمیت می دهد و هر چیزی را قصد دارد به عنوان پروژه معرفی کند. در واقع آرمان شهر مجسمه سازی دوران مدرن با پروژه تعریف می شود.
او افزود: در دوران مدرن نقاشان بیشتر در پی تعریف و رقابت بودند و در این دوران برای نخستین بار عکس به دنیای نقاشی راه یافت، اما در مقایسه با نقاش ها مجسمه سازان ایتالیایی در آرامش کار خودشان را ادامه می دادند و زیاد در پی تغییر الگوهای رایج خود نبودند.
به گفته این منتقد هنری، مردم ایتالیا پس از جنگ جهانی اول برای هر یک از درگذشتگان خود درشهر یک بنای یادبود می سازند که این بنای یادبود یک مجسمه هم بود. این آثار که در سطح شهرها پراکنده هستند، بسیار ارزشمند هستند.
او افزود: اما پس از جنگ جهانی دوم مجسمه سازان ایتالیایی بر آن شدند که حساب خود را به مجسمه سازی پس بدهند. در این دوران مجسمه سازی در آمریکا نیز رونق گرفت و مجسمه سازان ایتالیایی برآن بودند که از شیوه های گذشته فاصله بگیرند و شیوه جدیدی در مجسمه سازی به وجود آورند.
به گفته این منتقد هنری؛ تا پیش از این مجسمه های ایتالیایی بسیار پر طمطراق و به نوعی برگرفته از ادبیات و اسطوره های ایتالیایی بود؛ اما به مرور مجسمه سازان تصمیم گرفتند که مجسمه سازی را به سمت فضاهای آبستره سوق بدهند. اگر آثار این دوره را بررسی کنیم حتی در مجسمه های فیگوراتیو هم رگه هایی از آبستره به چشم می خورد و بالعکس. در دهه 50 میلادی نیز مباحث ایدئولوژیکی در ایتالیا شدت گرفت و این مباحث بر هنر مجسمه سازی نیز تاثیر گذاشت.
او افزود: در واقع اشیاء به شکل های مختلف در جهان وجود دارند و مجسمه سازان این اشیاء را از فضا به فضای دیگری منتقل می کنند و امکانات جدیدی به اثر اضافه می کنند که از مهم ترین هنرمندان قرن 20 می توان به مارسل دوشان و پیکاسو اشاره کرد که دوشان خودش را از یک نقاش بالا می کشد و او را به معنای واقعی می توان یک هنرمند همه جانبه معرفی کرد.
منگوتزو یادآور شد: هنرمندان این دوره با این که در پی تغییر الگوهای بودند اما با این همه نیم نگاهی هم به سنت ها داشتند پیکاسو نمونه بارز هنرمندان این گروه است. در این دوران هنرمندان مجسمه ساز به شدت با این پرسش مواجه بودند که "مجسمه سازی چیست؟" تا پیش از این همواره آنها با فرم، ماده و فضا درگیر بودند، اما برخورد آن ها با فرم و ماده و فضا یکسان نبود. اما باید اقرار کرد که مهم ترین نکته در مجسمه سازی فرم است که از آن به عنوان ایده در مجسمه سازی یاد می کنیم، این فرم است که مجسمه ساز را وامی دارد که ماده را انتخاب کند و پس از آن ماده را انتخاب کند.
به گفته این منتقد هنری؛ مجسمه سازان ایتالیایی در این دوره با شک مواجه شدند که از ماده به عنوان یک شی بی جان استفاده نکنند و در این دوره بود که از ماده های جان دار نیز برای خلق مجسمه هایشان بهره گرفتند. ماده در درون خود راز و رمز بی شماری دارد و یک مجسمه ساز باید با اسرار ماده آشنا شود.
او افزود: در دهه 50 با رواج این تفکر فلسفی اصالت وجود؛ مجسمه سازان به اصل ماده بسیار توجه داشتند و این موضوع کمک کرد که از ماده بهتر بتوانند برای بیان ایده های خود بهره ببرند و همین موضوع موجب به نمایش گذاشته شدن تجارب جالبی در عرصه مجسمه سازی شد.
این منتقد هنری ادامه داد: در این دوران فرصتی فراهم شد که مجسمه سازان دوران گذشته و مجسمه سازان دوره جدید در فضای سالم از ایده ها و مشکلات خود سخن بگویند و نکته جالب این جا بود مشکلاتی که هر دو گروه داشتند با هم مشابه بود چیزی که کمتر در دو دوره متفاوت شاهدش هستیم.
او در ادامه سخنانش گفت: در دوران مدرن اتفاقی که عرصه مجسمه سازی افتاد این بود که اشیاء مورد توجه مجسمه سازان قرار گرفت و از اشیاء برای خلق مجسمه بهره گرفتند و به بیان هنری جدیدی رسیدند. البته دیدگاه هنرمندان دوران مدرن در مواجه به سنت متفاوت بود برخی معتقد بودند سنت را باید به یک باره دور ریخت و برخی نیز معتقد بودند هنرمند همواره باید به سنت هنری پیش از خود توجه داشته باشد.
او در پایان سخنانش گفت: با توجه به دوستی که با مجسمه سازان ایرانی از جمله پرویز تناولی دارم همواره هنرمندان مجسمه ساز ایرانی نیز با این دغدغه ها مواجه بوده اند و در نهایت تمام حرف من از بیان این مباحث این بود که این پرسش را مطرح کنم که "مجسمه سازی چیست؟"
انتهای پیام/320