به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین ؛ تاریخ و تداخل‌هاى نشانه‌هاى شاخص دوران‌های مختلف همواره از دل مشغولى‌هاى بهنام کامرانى است که در نمایشگاه "آنجا که مهم نیست!" محوریت موضوعى دارد.

در این نمایشگاه کامرانی تعدادی از چهره‌های تاریخی را از دل تاریخ به جهان امروز فراخوانده است و با آمیختن این تصاویر با موتیف‌هایی از جهان‌های امروزی و تاریخی تصاویر جدیدی ارائه داده است، تصاویری که گاه مخاطب را دچارسر درگمی هم خواهد کرد که چه ربطی میان این عناصر می‌توان یافت. تصاویر چند پاره‌ای که عنصر طنز و تراژدی در آن پر رنگ است اما در نهایت با رفتار نقاشانه کامرانی به مخاطب حس خوبی را ارائه می کنند.

کامرانی در پاسخ به چگونگی شکل‌گیری نمایشگاه" آنجا که مهم نیست!" گفت: در این نمایشگاه سعی کرده‌ام که دست خودم را آزاد بگذارم و حلقه ارتباطی نقاشی‌های این مجموعه حضور شخصیت‌های مهم تاریخی و موتیف‌های معاصر است. موتیف‌هایی که هر یک به نوعی در یک نقاشی فراخوانده شده‌اند. در این مجموعه من از تنوع‌طلبی فرار نکرده‌ام و هر اثر مستقل است و چیدمان نقاشی‌ها در نمایشگاه روایت خاصی را دنبال نخواهد کرد.

او افزود: در این نمایشگاه من تعدادی از عکس‌های قدیمی را در موقعیت جدید قرار دادم و هر نقاشی در موقعیت پاپ و فیگوراتیو قرار دارد و هر نقاشی مقتضیات خاص خودش را دارد. همان طور که در فضاهای نقاشی شاهد فضاهای چندگانه هستیم. از نقاشی، طراحی و حتی عناصر گرافیکی در این مجموعه استفاده کرده‌ام و نوعی رهایی را در این مجموعه شاهد هستیم.

کامرانی درباره فضای چندگانه نقاشی‌های این مجموعه که گاه مخاطب را در حالت تعلیق قرار می‌دهد، گفت: در نقاشی‌های این مجموعه شاهد آمیختگی چندگانه موقعیت‌های چون حرکت و سکون، طنز و تراژدی هستیم و همین موضوع مخاطب را گاه در حالت تعلیق قرار می‌دهد. مثلا در نقاشی موتورسوار شاهد تضاد موقعیت حرکت و سکون و یا حتی چهره موتورسوار و نقش چهره زن هستیم که این نوع تضاد در شیوه و تکنیک قلم‌گیری هم مشهود است.

او افزود: این حالت تراژیک و فضای چند پاره را در نقاشی کوتوله قاجاری و تابلو سامورایی هم شاهد هستیم.

این نقاش گفت: در این مجموعه من از عکس برای خلق نقاشی‌هایم بهره گرفته‌ام مثلا من در دوران نوجوانی‌ام سرتاسر اتاقم را با عکس بروسلی پوشانده بودم ، هنگامی که مشغول نقاشی این مجموعه بودم متوجه شدم که هیچ‌گاه با وجود علاقمندی‌ام؛ بروسلی را تاکنون به جهان نقاشی‌هایم فرانخوانده‌ام، از این رو برای نخستین بار بروسلی را به جهان نقاشی‌هایم فراخواندم.

او در پاسخ به این پرسش که چرا بروسلی را که مظهر مبارزه و نبرد است و کمتر شاهد کنش‌های رمانتیک از او هستیم را در فضای آرام گل‌های که برگرفته از نقاشی ایرانی قرار داده؛ گفت: این گل‌ها از نقاشی‌های ایرانی در آثارم راه پیدا کرده‌اند و من برخلاف نقاشان مدرنیست که از چنین موتیف‌هایی در آثارشان استفاده نمی‌کنند؛ از این موتیف‌ها که شامل لکه‌ها، گل و جواهرات است برای فضاسازی آثارم بهره گرفته‌ام و استفاده موتیف گل در فضاسازی نفاشی بروسلی بی‌شک یادآور عشق و علاقه من به این شخصیت است. شخصیتی که ما تنها او را به عنوان یک هنرپیشه می‌شناسیم و درباره جنبه‌های متفکر بودن او هیچ اطلاعاتی نداریم.

کامرانی افزود: نقاشی‌های این مجموعه در ادامه نقاشی‌های پیشینم شکل گرفته‌اند و در مجموعه‌های پیش هم عکس را دست‌مایه نقاشی‌هایم قرار داده بودم. مثلا در نقاشی‌های مجموعه پیشینم من از سر ملک‌الشعرای بهار و یا کلوپاترا استفاده کردم اما در این مجموعه به صورت کامل به نقاشی فیگوراتیو روی آوردم هر چند که در برخی موارد این فیگوراها را در فضای آبستره به نمایش گذاشته‌ام.

او یادآور شد: در نقاشی‌های این مجموعه عموما از عکس استفاده کرده‌ام و این عکس‌ها با این که ناشناس هستند به نوعی نماینده دوره خاصی هستند. من این عکس‌ها را از زمان و مکان خودشان جدا کرده‌ام و در این مجموعه دوباره برای هر عکس فضاسازی کردم. مثلا در این مجموعه کوتوله هم دیده می‌شود که این کوتوله در مجموعه اسکناس‌های من نیز به چشم می‌خورد. در واقع با نقاشی این شخصیت‌ها می‌خواهم فضایی را برای پرسش درباره افراد و شخصیت‌های که کمتر درباره آن‌ها صحبت شده بوجود بیاورم و تاریخ را به نوعی به پاسخ‌گویی وا دارم.

کامرانی درباره حلقه ارتباطی نقاشی‌های مجموعه ˝آنجا که مهم نیست!˝ گفت: نقاشی این مجموعه از این نظر که هر یک به نوعی با استفاده از عنصر طنز و تراژدی تاریخ را فراخوانده‌اند با هم ارتباط دارند. این ارتباط را در استفاده از تکنیک هم شاهد هستیم؛ البته نقاشی‌های این مجموعه از نظر تکنیک هم باهم ارتباط دارند. تکنیک نقاشی‌های این مجموعه اکرولیک است و نقاشی‌ها ریزکاری‌های رنگی متنوعی دارند، در برخی موارد از رنگ روغن نیز در این مجموعه بهره گرفته‌ام.

این نقاش در خصوص این که چرا با وجود بهره‌گیری از موضوعات تلخ و گاه تراژیک در این مجموعه، مخاطب در نهایت با تصویر متاثرکننده‌ای مواجه نمی‌شود گفت: این نقاشی‌ها به نوعی نماینده زندگی ما در دنیای کنونی هستند که همه چیز پاره پاره و چندگانه است. این پاره پارگی را در تلفیق سوژه، فضاسازی و حتی نوع قلم‌گیری‌ها شاهد هستیم.

کامرانی افزود: در نقاشی‌های این مجموعه تراژدی و کمدی در یک سطح قراردارند، برای همین تصاویر برای ما وحشناک نیستد. به نوعی این نقاشی‌ها بازی‌های زندگی کنونی ما را نشان می‌دهند که در عین تراژیک بودن اما وحشتناک نیستند.

به گفته کامرانی نقاشی‌های این مجموعه ابعاد متنوعی دارند؛ برخی از نقاشی‌ها 2 متر عرض دارند و برخی 100 در 150 هستند. برخی هم در ابعاد 100 در 120 خلق شده است.

کامرانی در پاسخ به این پرسش که آیا در مجموعه بعدی دوباره شاهد این فضاها و تصاویر در آثارش هستیم گفت: این مجموعه به پایان رسیده است و در مجموعه آتی فضاهای جدیدی را تجربه خواهم کرد که آن را هم در زمان خودش به نمایش خواهم گذاشت.

بهنام کامرانی هنرمند نقاش در سال 1347 در شهر شیراز متولد شد. او در ابتدا وارد دانشکده پزشکی دانشگاه شیراز شد،؛اما به دلیل علاقه فراوان به نقاشی، از رشته پزشکی انصراف داد و شروع به تحصیل در رشته نقاشی در دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران کرد. او سپس فوق لیسانس نقاشی را از دانشگاه هنر دریافت و دکترای خود را در رشته پژوهش هنر با پایان‌نامه‌ای درباره نقاشی‌های مینیاتور در کتاب‌های طب سنتی به پایان رساند.

او عضو پیوسته انجمن نقاشان و هیات علمی دانشگاه هنر است. او 13 نمایشگاه انفرادی و بیش از 70 نمایشگاه گروهی در ایران، فرانسه، ایتالیا، آلمان، اسپانیا، ژاپن، چین، ارمنستان، ترکیه، سوریه، اردن، آمریکا ، سویس، آلمان و یونان برگزار کرده است.

کامرانی نویسنده کتاب کارگاه نقاشی، کتاب‌های درسی آموزش و پرورش و مقالات و نقدهای متعدد در کتاب‌ها و بروشورها و نشریات هنر فردا، فصلنامه هنر، حرفه هنرمند، بخارا، تندیس، مجسمه و طاووس است. او برنده جایزه برتر از اولین بینال بین‌المللی طراحی-موزه‌ی هنرهای معاصر تهران و دیپلم افتخار از ترینال پاریس-فرانسه است. آخرین نمایشگاه انفرادی او با عنوان "لبه" که اشاره به تاریخ داشت سال گذشته در گالری آن برپا شد. در بهمن ماه نیز یک ویدئو کامرانی در پروژه مشترک ویدئو گالری طراحان آزاد و هنرمندان ژاپن به نمایش درآمد. آخرین نمایشگاه گروهی که کامرانی در آن شرکت کرد، نمایشگاه "نفت" به همت گالری شیرین و هما بود که در این نمایشگاه او یک نقاشی با عنوان "اتابک" به نمایش گذاشت. آخرین نمایشگاهی که بهنام کامرانی نمایشگاه‌گردانی کرد0 نیز ؛ نمایشگاه "پاک کن" برای جشنواره دامون فر بود.

گزارش تصویری مرتبط.

انتهای پیام/ 320