محبت را فراموش نکنیم

من فکر می کنم این یک اصل است که یک انسان از یک دورانی که در حقیقت دوران نوجوانی اش بوده زندگی جدی اش را شروع کرده و می داند چه مسیری را طی کرده.این مسیر دقیقا همان مسیری است که جذابیت های زندگی را برای آدم خواستنی تر می کند و دیگران هم در این ایام او را می بینند، مثلا در مورد من که بازیگر هستم فیلم هایش را می بینند، می گویند صحنه چطور شد و تمام اینها ... پس انسان باید مجموع تمام این موارد که به او کمک کردند را پاس بدارد، محترم بداند و سعی در جوابگویی نسبت به آنها داشته باشد که برای من در درجه اول لطف خداوند بوده که شامل حالم شده و حالا امیدوارم به لطف خدا محبت مردم در این رابطه را پاسخگو باشم.

حقیقت را باور نداریم

بعضی ها می گویند که چرا ما فیلم های معنوی یا تاریخی می سازیم؟ واقعا چه شده که مخاطبان با این آثار ارتباط برقرار نمی کنند؟ من دیشب داشتم به این موضوع فکر می کردم که می گویند در بیابان حتی وحوش هم دور مجنون جمع می شدند و به راحتی از دستش غذا می گرفتند، کنارش بودند و از طرف مجنون نوازش می شدند. خب علتش چه بوده؟ برای اینکه سبوعیت در وجود مجنون مرده بود. ما چطور می توانیم در مورد معنویت حرف بزنیم وقتی که رفتارمان با انسان روبه رویمان یک ارتباط کاملا غیرمعنوی و خشن است؟ چرا فکر می کنیم که بیننده ما از ما می پذیرد و یا از دیدن آن سریال یا تئاتر یا فیلم لذت می برد؟ ما باید تک به تک و دانه به دانه این موضوع را در خودمان حل کنیم. اصلا آدم های معنوی باشیم و بعد درباره معنویت صحبت بکنیم. آدم های مذهبی باشیم، البته در عمل نه در گفتار، بعد راجع به مذهب و معنویت صحبت کنیم.آنگاه است که بیننده می پذیرد. چرا مردم سربداران را پذیرفتند؟ مگر ما راجع به یک نهضت شیعی صحبت نمی کردیم؟ چرا آنقدر دوست داشتنی بود؟ برای اینکه حقیقت بود، برای اینکه آدم ها به طور اتفاق یا هر پدیده ای که بود، با عشق آن کار را برای مردم ساخته بودند. تک به تک بیاییم آن کار را بکنیم بعد ببینیم آیا ارتباط برقرار می کنیم یا نه. درست است که الان ماهواره آمده، الان بازار CD و DVD به شدت رواج دارد. فیلم هنوز آنجا اکران نشده، اینجا است، اما دلیل اصلی اش اینها نیست. ما از حقیقت فاصله گرفتیم. از "من" رها شویم

بعضی ها به من می گویند در هر نقشی کار می کنی باورت می کنیم. من وقتی فکر می کنم می بینم که کار عجیبی نکردم جز اینکه دوستشان دارم و وقتی کار می کنم، آن را باور می کنم. وقتی خودم باور می کنم، دیگری هم باور می کند. من محبت می کنم تو محبت کن،همدیگر را دوست داشته باشیم، به هم احترام بگذاریم، متقابلا جواب می گیریم. این جهان قانون دارد، شما می گویید نه، من می گویم دارد. اگر این قانون ها رعایت شود، خیلی موضوعات حل می شود و ما از سیکل معیوب نجات پیدا می کنیم، ولی همه ما تک به تک در حال کمک کردن به این سیکل معیوب هستیم. چرا؟ برای اینکه دلمان می خواهد بگوییم: من، شهرت من، اسم من، رسم من، پول من. از اینها رها شویم و با خودمان شروع کنیم. بی خیال مارک، بخشنده باشیم

من در یک کتابی می خواندم که یک روح کوچک می خواهد وارد زمین بشود، با یک روح بزرگی صحبت می کند و او به روح می گوید که ببین! من می خواهم متفاوت باشم. اینکه می گویید جوان می خواهد متفاوت باشد چه راه هایی برای متفاوت بودن هست ؟ می گوید مثل می توانی آدم ایثارگری باشی، بخشنده باشی، فداکار باشی، با محبت باشی اینها ارزش های انسانی است، نه اینکه مارک لباس من چیست یا ماشینی که من سوار می شوم یا فخری که به آدم ها می فروشم. اینها ارزش معکوس و ضدارزش است. چطور اینها می تواند در جامعه ای ارزش شده و پا بگیرد. اگر پا بگیرد وای به حال ان جامعه که ما می خواهیم اهالی فرهنگی-هنری اش باشیم. چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید. تلاش برای ارزش

همیشه کسانی قهرمان می شوند که موضوع را درست درک می کنند و می بینند و با جریان های سطحی پیش نمی روند. اگر که بپذیریم که در وجود همه ما این قهرمان وجود دارد، برای ارزش هایی که حقیقت است و قانون است تلاش می کنیم. بله، می دانم که قیمتش خیلی گران است. ممکن است از جامعه طرد شوی، آن کارهایی که فکر می کردی را از تو بگیرند، پول نداشته باشی و اصلا از دور خارج شوی. قیمتش گران است و برای اینکه این موضوع ارزش است تو یک سری چیزها را باید برایش از دست بدهی. ارزش و ابتذال جهانی

ببینید! فقط اینجا نیست . اصلا این یک موضوعی است که هر جا را نگاه می کنی، به نوعی درگیرش هستند. فقط بعضی جاها این زرنگی را دارند که می دانند سینمایی که ما داریم راجع به آن صحبت می کنیم چه بُردی دارد، از 100 تا کار مبتذلی که می سازند، مثلا 10 تا یا 20 تایش جوری است که چشم دنیا را با آن خیره می کنند و کاری را که می خواهند و تاثیری را که می خواهند روی آدم های دیگر بگذارند، می گذارند. آنها به این پی بردند. وگرنه همه دنیا درگیر این موضوع ابتذال است، همه آدم ها با قیمت های ارزان دارند خریداری می شوند و در آن راهی می افتند که متاسفانه راه درست نیست. این از ارزش موضوع کم نمی کند. اگر هم همه این شکلی هستند، تو این شکلی نباش. همه بد هستند، تو نباش. باید نگاه کنی. حداقلش این است که اصلا این کارها را نمی کنی، اصلا ولش کن چقدر این بایگان حرف های سنگین می زند، کی حوصله دارد الان.اما خواهش می کنم روزانه 10 دقیقه، شب که می خواهی بخوابی فکر کن. فکر کن، به خدا این مغز را برای یک کاری به ما داده است. برعکسِ هر چیزی که تو اگر این را خیلی تمیز و در جایی که زرورقی است و جالب است، نگه داری، این را باید دائم باهاش سروکله بزنی. ما این را تعطیلش کردیم. همین جوری داریم می رویم که می رویم. کجا می رویم؟ من دنبال دغدغه خودم هستم

من جزو آن آدم هایی بودم که نه خیلی دنبال خبر بودم و نه تبلیغات. خیلی از آدم هادر این فضاها اصلا به طور اتوماتیک وارد شدند. مثلا تهیه کننده یک آلبوم موسیقی شدند، خودشان خواننده شدند، مجله راه انداختند. مثلا می خواستند تریبون خودشان را داشته باشند اما من وارد چنین فضاهایی نشدم. من این کارها را تخطئه نمی کنم. یکی دوست دارد که اسپانسر یک آلبوم موسیقی بشود، یکی دوست دارد در یک جایی معاون محترم فلان مجموعه شود. هر کسی سلیقه ای دارد. اصلا گوناگونی و تفاوت آرا است که زیباست. ولی آنچه که شخصا پیدا کردم و دنبال می کنم این است که به ارزش های درونی و معنوی باید بها داد. آن چیزی است که ما از آن فاصله گرفتیم و دائما داریم در یک مدار در سیکل معیوب می چرخیم. امان از کلاس های بازیگری

ما یک سری کلاس های آموزشی برای بازیگران و برای فیلمساز شدن داریم. چه در جاهای دولتی مثل دانشکده ها و چه در آموزشگاه های خصوصی. تنها موضوعی که به آن نمی پردازند، موضوع معنویت یک هنرمند است. آقا اصلا یک نفر که می خواهد کار هنری کند، اول باید چگونه آدمی باشد. چه خصلت هایی را در خودش پرورش دهد. چطور بتواند که جریان خلاق خوبی باشد. یک برنامه گسترده داریم که از شاهرود شروع کردیم. ان شاء الله می خواهیم این کارگاه ها را به همه ایران ببریم. من اولین سوالی که از این بچه ها می پرسم که برایم ایمیل می کنند که وقتی می خواهند اسم نویسی کنند در این کلاس ها سوالم از آنها این است که چرا می خواهی بازیگر شوی یا چرا می خواهی فیلمساز شوی؟ قالب آنها می گویند خب دنیای جذابی است. خب جواب هایشان جواب هایی است که متوجه می شوی دنبال فانتزی هستند. چیزی که حتی کسانی هم که در دل این کار هم هستند، نگاهشان اینطور است. ما تمام سعی مان این است که این نگاه را تغییر دهیم و به خیلی چیزهای خوبی هم می رسیم. مثلا یکی از شاگردهایی که در شاهرود داشتیم به این نتیجه رسیده که چقدر می تواند در زمینه موسیقی و تار هنرمند خوبی باشد.

انتهای پیام/ مسعود میر