متاسفانه باید این واقعیت را بپذیریم که رویکرد برخی رسانه های مکتوب و مجازی در قبال سینمای ایران ( بخوانیم همه عرصه های فرهنگی و هنری کشور)توام با غرض ورزی و عناد است.در تمامی سال های اخیر این رسانه های خاص نه تنها کمکی به سینمای کشور نکرده اند، که با ایجاد بحران های مصنوعی و جوسازی های بی مورد سنگ هایی عظیم پیش پای این سینمای نحیف انداخته اند.
عملکرد این رسانه ها که در ظاهر از سر دلسوزی و دغدغه هایی محترم ولی در عمل به ضرر تمامیت سینمای کشور تمام شده به راحتی قابل ردیابی و بررسی است.در حالی که برخی فیلمسازان از نگاه همین رسانه ها اجازه عبور از هر گونه خط قرمزی را دارند ، گروهی دیگر از فیلمسازان کشور با آثاری که به مراتب احترام بیشتری به خطوط قرمز شرعی ،عرفی و قانونی حاکم بر فضای سینمای کشور گذاشته اند برخورد هایی سلبی و شدید صورت می گیرد.
برخورد های تند و به دور از انصاف با سینماگران و برخی مدیران حوزه فرهنگ و هنر در حالی صورت می گیرد که همه به لزوم حفظ آرامش و پرهیز از تنش در این حوزه حساس واقفیم اما گویی برخی از ما اهالی رسانه به اهمیت موضوع توجه نداریم و با بهانه گیری های گاه کاملا واهی ، می کوشیم فضای عرصه فرهنگ و هنر را متلاطم سازیم.این که از این رفتار نادرست چه طرفی بر می بندیم خدا داند.
مقایسه کلیت ساختار سینمای کشور با استودیو های هالیوودی که به همه صفت صهیونیستی را الصاق می کنیم و ساختن حاشیه هایی که در وضعیت کنونی سینمای کشور واقعیت و موضوعیت ندارند از دیگر واکنش های تعجب برانگیز برخی رسانه هاست.آیا در این کشور نهاد های نظارتی روی حوزه یاد شده احاطه و اشراف ندارند؟ اگر اینگونه نیست و تسلط بر جریان های روز وجود دارد ، این رفتار های برخی رسانه ها را به چه منطقی می توان نسبت داد؟
از سوی دیگر تاکید بر لزوم واکنش نشان دادن به فیلم های بی ارزشی چون "300" و ایجاد شائبه دشمنی های اغراق شده از سوی هالیوود با ایران هم از نکاتی است که به نظر می رسد باید با دقت افزون تری مورد ارزیابی قرار گیرد.نمی توان منکر وجود لابی های صهیونیستی در پشت پرده هالیوود شد و برخی عناد ورزی ها با کشور عزیزمان هم واضح تر از آن است که نادیده انگاشته شود.اما الصاق برچسب ایران ستیزی به همه پروژه های سینمایی هالیوود که رد و اثری از کشور ایران دارند نیز به نظر منصفانه نیست.
آنچه در این برهه از زمان ضروری به نظر می رسد رسیدن به نوعی وفاق هرچند نسبی در مسیر اعتلای سینمای ایران است.نادیده گرفتن تلاش ها و زحماتی که در حوزه سینما برای پیشبرد اهداف فرهنگی کشور صورت می گیرد و بیرون کشیدن تعبیر هایی گاه کاملا دور از واقعیت از برخی وقایع ،جریان ها و آثار سینمایی ، نه تنها کمکی به پیشرفت سینمای ایران نمی کند که کاملا بازدارنده و مخرب است.کاش رسانه هایی که به موضوع سینما می پردازند انصاف و بازتاب واقعیت را در دستور کار قرار دهند، نه احیانا منافع شخصی و جناحی را.