به گزارش سرویس سینما هنرآنلاین :خیلی از مردان و زنانی که این روزها سنین میانسالی را تجربه می‌کنند. خطرات دوران کودکی و مدرسه رفتن‌هایشان با دیدن برنامه‌های کودک در دهه پنجاه گره خورده است و چهره مهربان، مادرانه و زیبای احترام برومند را با آن لحن مهربانانه به خاطر دارند. دورانی که با چند شبکه محدود تلویزیونی روبه رو بودیم و سرگرمی و دلخوشی اصلی بچه‌ها دیدن برنامه‌های کودک بود. به مناسبت روز مادر و به یاد حضور مهربانانه احترام برومند در برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی با او گفت‌وگویی انجام داده‌ایم.

در دهه پنجاه در قالب نقش مادر مهربان و قصه‌گو در رادیو و تلویزیون برای بچه‌ها کار می‌کردید آن دوران برایتان چه ویژگی‌هایی داشت‌؟

کار برای کودکان لذت بخش و جذاب است. زیرا کودکان آینده را می‌سازند و روح لطیف، پاک، بی‌آلایش و بی‌گناهی دارند. در رفتار و اعمال‌شان صداقت وجود دارد و به راحتی راستگویی را از دورغگویی تشخیص می‌دهند. به همین دلیل به راحتی می‌توان با صداقت داشتن با آنها ارتباط برقرار کرد. نکته جالب برایم این است کودکانی که در دهه پنجاه مخاطب برنامه‌هایم بودند؛ الان خانم و آقایان میانسالی هستند که باز هم به من اظهار لطف دارند و خیلی از نوجوان‌ها که از پدر و مادرهایشان درباره برنامه های من نظراتی شنیده‌اند نیز در کوچه و خیابان به من اظهار لطف می‌کنند و بابت این موقعیت افتخار می‌کنم و از اظهار لطف همه تشکر می‌کنم.

اغلب مخاطبان برنامه‌های کودک شما متولد دهه چهل هستند؟

بله، البته متولدین سال‌های اول دهه پنجاه مثل دخترم (لیلی) نیز برنامه‌ها را دنبال می‌کردند و لیلی خاطرات کم رنگی از آن سال‌ها دارد و نوستالژی و خاطرات همیشه برای آدم شیرین است. همه ما با گذر از مقطعی سنی با حس نوستالژی از آن یاد می‌کنیم و زیباترین خاطرات مربوط به خاطرات دوران کودکی است.

در آن سالها به واسطه نبود شبکه‌های مختلف بچه‌ها با دقت و علاقه بیشتری برنامه‌های تلویزیونی را دنبال می‌کردند؟

بله، برنامه‌های قصه‌گوی در رادیو و تلویزیون به صورت هفتگی پخش می‌شد و فقط روزانه در حدود دو ساعت برنامه کودک از تلویزیون پخش می‌شد.

چه خاطراتی از آن دوران و حضورتان به عنوان مجری و قصه گو در رادیو و تلویزیون دارید؟

انبوهی از خاطرات شیرین از آن دوران در ذهنم باقی مانده است. در آن دوران در حدود پنج سالی برای کودکان برنامه زنده اجرا می‌کردم و همیشه بچه‌ها با اظهارنظرهایشان به من روحیه می‌دادند و من را تشویق می‌کردند که با روحیه و انگیزه بالایی سر کار بیایم.

در آن دوران شما تقریبا مجری منحصر به فرد برنامه‌های کودک تلویزیون بودید؟

بله و خانم عاطفی هم بخش‌های ضبط شده برنامه کودک مثل "شب بخیر" و "زیر گنبد کبود" را اجرا می‌کردند و بچه‌ها با شنیدن این قصه‌ها هشت و نیم شب می‌خوابیدند.

برنامه زنده هم باعث محبوبیت بیشتر مجری می‌شود؟

خیلی از والدین روی حرف‌های آموزشی من برای تاثیرپذیری روی بچه‌هایشان حساب باز می‌کردند و موقعی که از نزدیک من را می‌دیدند خواهش می‌کردند که برخی از مسائل را در برنامه مطرح کنم.

بچه‌ها شما را بیشتر با چه نامی می‌شناختند؟

به من مامان برومند می‌گفتند.

نشان دادن نقاشی یکی از جذاب ترین بخش های برنامه کودک درآن سالها بود؟

بله، خیلی از بچه‌ها آرزو داشتند که نقاشی آنها از تلویزیون نشان داده شود.

آیا پیش آمده بود که بچه‌ها در کوچه و خیابان نقاشی به شما بدهند و بخواهند که آن را در برنامه کودک نشان بدهید؟

تا دلتان بخواهد از این اتفاقات رخ داد. در آن سال‌ها زنده‌یاد محمدرضا اعلامی فیلم مستندی درباره برنامه من ساختند و من را از دم خانه نشان می‌دادند که تعداد زیادی کودک نقاشی به دست از من می‌خواستند که نقاشی‌هایشان را نشان بدهم و حتی تا لحظه آخر شروع ضبط، متصدی دوربین فیلمبرداری برنامه نقاشی بچه‌اش را به دستم می‌داد.

فکر می‌کنم حتی باندازه بازیگران سینما مشهور و محبوب بودید؟

محبوبیت را نمی‌دانم، اما شهرتم زیاد بود. در جامعه هم بچه‌ها خیلی مهم هستند و کسی که برای آنها کار می‌کند مورد توجه قرار می‌گیرند و من خودم را خیلی خوشبخت می‌دانستم.

چگونه برنامه شما در سال 58 ادامه پیدا نکرد؟

دقیق نمی‌دانم. اختلاف سلیقه‌هایی وجود داشت و نگاه‌های تند‌رویانه‌ای در برخی از بخش‌ها دیده می‌شد که کار کردن من را مشکل می‌کرد.

موقعی که اینقدر در بین بچه‌ها محبوبیت داشتید با توجه به اینکه دختر و پسرتان هم کودک بودند به این وضعیت احساس حسادت نمی‌کردند؟

نه، بچه‌هایم از اینکه من در بین بچه‌ها دیگر محبوب بودم خوشحال می‌شدند. یادم می‌آید بعد از اینکه از سال 58 کار نکردم و خانه‌نشین شدم فرهاد و لیلی خیلی خوشحال شدن که در کنارشان در خانه هستم.

چند بار نقاشی‌های فرهاد و لیلی را از تلویزیون پخش کردید؟

یکبار نقاشی فرهاد و یکبار نقاشی لیلی را پخش کردم.

از شما نمی خواستند بیشتر نقاشی هایشان را پخش کنید؟

نه، واقع‌بین بودند و می‌دانستند نباید با بچه‌های دیگر فرقی داشته باشند. پارسال یکی از مجلات من را غافلگیر کرد و از من تجلیل کرد. در این برنامه آقای دکتر چهل و چند ساله‌ای روی سن آمدند و گفتند در آن سال‌ها در روزتولدشان نقاشیش از برنامه من پخش شد و کلی خوشحال شده بود و از من تشکر کردند و این برایم خیلی قشنگ بود.

آیا اجرای برنامه زنده دشوار بود؟

برنامه‌های ضبطی هم داشتم. برنامه زنده جذاب‌تر و هیجان‌انگیزتر بود و حس می‌کردم در این برنامه‌ها طبیعی‌تر اجرا می‌کنم و می‌توانستم به مسائل روز جامعه اشاره کنم و تاکید زیادی به احترام به طبیعت، محیط زیست و احترام به والدین و درست درس خواندن می‌کردم.

کارهای مجری‌هایی مثل فرزانه کابلی، الهه رضایی و سایرین که در برنامه کودک بعد از شما مجری شدند را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

الهه رضایی و گیتی خامنه‌ای ادامه دهند سبک کاری من بودند و البته با یک جور ممیک و حالت چهره دیگر که کمتر خنده‌ای در چهره‌شان دیده می‌شد!. البته این دو مجری برای بچه‌ها محبوب هستند و در آن دوران برنامه‌های محبوب ایرانی مثل "شهر موش‌ها" پخش می‌شد. در حالی که در زمان من بیشتر کارتون‌های خارجی مثل "سوپر من" پخش می‌شد و در کنارش فیلم‌ها و انیمشن‌های عباس کیا رستمی، نورالدین زرین کلک و علی اکبرصادقی محصول کانون پرورش فکری کودکان پخش می‌شد.

اولین بار در چه سنی برای روز زن و مادر کادو گرفتید؟

یادم نمی‌آید. آن وقت‌ها مثل حال چندان رسم نبود کادوی خاصی برای این مناسبت گرفته شود و در حدود بیست سالی است که این نوع مراسم‌ها مد شده است و حداکثر یک نقاشی از جانب بچه‌ها کادو می‌گرفتیم.

شما برای مادرتان چه هدیه‌ای می‌گرفتید؟

بیشتر ژاکت و بلوز می‌گرفتم.

بهترین هدیه روز مادری که تا به حال گرفته‌اید چه هدیه‌ای بود؟

بهترین هدیه تلفن‌هایی است که سال‌هایی که بچه‌هایم در کنارم نیستند به من می‌زنند و تبریک می‌گویند و البته خیلی از هنرمندان مثل خانم جعفری مدیر نشر ثالث با من تماس می‌گیرد.

معمولا چه هدایایی کادو می‌گیرید؟

پالتو، روسری و لوازم آموزشی.

داود رشیدی به شما چه کادویی می‌دهند؟

بیشتر کارت هدیه و پول می‌دهند تا هر چیزی خواستم تهیه کنم.

انتهای پیام/

احمدمحمد اسماعیلی