سرویس مد و لباس هنرآنلاین، علی محمد امین دوست، مدیر نساجی حریر ایران است. او که بیش از 45 سال در عرصه نساجی کشور فعالیت داشته معتقد است سودجویی برخی از افراد که هیچ اهمیتی به صنعت کشور نمیدهند وضعیت بازار پارچه را به اینجا کشانده است. آنچه میخوانید گفت وگویی است که در این راستا با این فعال حوزه نساجی داشتهایم.
نساجی ایران در یک دهه گذشته نوسانات بسیاری را تجربه کرد تا جایی که برخی از واحدهای صنعتی تعطیل شدند، اما امروز برخی از فعالان این عرصه معتقدند که نساجیها فعالیت خوبی دارند. به نظر شما الان این صنعت در چه وضعیتی است؟
نسبت به ده سال گذشته صنعت نساجی از جهاتی نوآوریهایی داشته است اما این پیشرفتها چشمگیر نیست. در حقیقت اگر بخواهیم این صنعت را با کشورهای دیگر مقایسه کنیم، میبینیم که درصد حرکت بسیار پایین بوده است. این درحالی است که شرایط واردات مواد اولیه نیز به دلیل نوسانات دلار طی سالهای اخیر بسیاری از کارها را به عقب انداخته است.
یعنی الان از بحران رد شدهایم و میتوانیم بگوییم صنعت نساجی در صورت تزریق مواد اولیه قابلیت تولید با کیفیت را دارد؟
نمیتوان گفت که از بحران گذشتهایم زیرا همین نبود مواد اولیه خود مساله بسیار بغرنجی است. نوسانات دلار و مشکل واردات مواد اولیه طی دو یا سه سال گذشته بیشتر هم شده به نحوی که میزان سرمایه در گردش و نقدینگی سرمایه گذاران را کاهش داده و به یک سوم رسانده است. مسلما هر کسی یک توان مالی خاص برای خرید مواد اولیه دارد با افزایش قیمت دلار این توان به یک سوم زمان قبل رسیده که خود صدمه بزرگی به خط تولید میزند.
اینکه برخی از فعالان بخش نساجی ادعا میکنند که قابلیت تولید و رقابت در ایران وجود دارد، چقدر از نظر شما صحیح است؟
متاسفانه برخی از فعالان این حوزه غیر واقعی صحبت میکنند البته من هیچ ادعایی ندارم. واقعیت این است که پارچههای کرپ و چادری در ایران تولید میشود اما قطعا توان رقابت با کشور کره برای چنین بخشی نیست. یکی از بحثهای مهم در این عرصه ماشین آلات است که متاسفانه الان بسیار قدیمی شدهاند. درباره پارچه چادری کارخانجات دولتی وجود داشتند که متاسفانه به حدی ضعیف عمل کردند که بازار رقابت را به طور کامل از دست دادند. الان هم با گذشت چند سال و مندرس شدن تجهیزات این رقابت اصلا امکانپذیر نیست. این موضوع درباره پارچه فاستونی هم صدق میکند. البته شرکتهای خوبی در زمینه این نوع پارچه کار میکنند که کیفیت بالایی را هم ارائه میدهند اما بحث تامین مواد اولیه و خرید از کشورهایی نظیر استرالیا مشکل سازتر از آن چیزی است که برخی فکر میکنند.
یعنی با تمام این صحبتها بهترین تولید ایرانی همچنان از نظر کیفیت با جنس خارجی تفاوت دارد؟
بله. جنس خارجی خودش را نشان میدهد بنابراین نباید روی هوا حرف زد. بهترین جنس ما با آنچه که در خارج تولید میشود فرق دارد. البته برای اثبات این ادعا نیازمند ماشین آلات خاصی هستیم اما مشکل اینجاست که ما در بخش تکمیل مشکل داریم. یعنی بعد از تولید پارچه بخشهایی نظیر رنگرزی و ... مجهز و با کیفیت عمل نمیکنند به همین خاطر بخش عمدهای از کار میلنگد.
فکر میکنید عمدهترین دلیل مشکل امروز صنعت نساجی در کشور چیست؟
یکی از مهمترین مسائلی که صنعت نساجی را فلج کرد حضور افراد سودجو در این عرصه بود. حرفهای اغراق آمیز زیادی در این راستا زده میشود اما در عمل هیچ است. متاسفانه برخی افراد وام های کلانی دریافت کردند اما این ارقام به جای کمک به صنعت نساجی از ساخت و سازها سر درآورد و در نتیجه نساجی را فلج کرد.
به نظر شما دولت برای پیشگیری از این مشکل چه باید میکرد؟
سوال من این است که آیا موسسه و سازمانی برای نظارت وجود ندارد؟ نظارت امر بسیار مهمی است اما قطعا خود نظارت کننده نیز شرط است. اینکه نگاه به این مساله کارشناسانه است یا بر اساس القاب شکل میگیرد اهمیت زیادی دارد. به نظر من هم دستگاه نظارتی و هم کارمندان این بخش باید دانش صنعت نساجی را داشته باشند.
چرا نساجیهای داخلی برای جلب اعتماد مجدد مردم به مساله کنترل کیفی و دانش این بخش توجهی ندارند؟
کنترل کیفی بحث بسیار خوبی است اما در مرحله نخست باید نظارت بیرون از سازمان را درست کنیم. یعنی تا زمانی که بر اساس نظارت درست به افراد شایسته وام داده نشود و دولت از آنها حمایت نکند امکان بالا رفتن سطح کیفی کالاها فراهم نمیشود. من خودم تولید فاستونی داشتم اما برخی از افراد به من پیشنهاد کردند که به جای مارک تولید ایران، تولید انگلیس را جایگزین کنم. این قضیه مال 25 سال پیش است که هنوز صنعت نساجی شکوفا بود. من این موضوع را نپذیرفتم اما عده زیادی به این کار مشغول شدند و برای استفاده بیشتر هر روز میزان الیاف طبیعی را کاهش دادند و به جای آن پلی استر به کار بردند. همین امر باعث شد که صنعت نساجی نابود شد و اعتماد و ارزش این بخش نیز رو به فراموشی رفت به همین خاطر میگویم سودجویی برخی افراد ما را بیچاره کرد.
اگر قرار باشد دولت در این دوره به صنعت نساجی کمک کند تا دوباره احیاء شود، باید چه کند؟
دولت باید صنعت نساجی را حمایت کند اما وام دادن به شیوه قبل کاملا اشتباه است زیرا دوباره این سرمایه ملی سر از مقاصد سودجویانه در میآورد. دولت باید ابتدا توانایی افراد را شناسایی کند و پس از زیر ذره بین قرار دادن آنها و براساس نیاز ملی به آنها کمک مالی وحمایت معنوی بدهد.
انتهای پیام/61