سرویس تئاتر هنرآنلاین // مسئله تمرکززدایی در تئاتر و اجرای نمایشهای موفق روی صحنه سالنهای پایتخت در دیگر شهرهای کشور به ویژه مراکز استانها، همانند بسیاری دیگر از مشکلات و مسائلی که سالهاست تئاتر ما با آنها دست به گریبان است، از جمله مسائلی است که سالهاست فقط در حرف، هم از سوی هنرمندان و هم از سوی مسئولان مورد استقبال و تاکید قرار میگیرد اما کماکان اجرای نمایشهای موفق پایتخت در دیگر شهرها با موانع و مشکلات فراوانی روبرو است.
اگرچه در یکی دو سال اخیر گروههایی به صورت خودجوش و مستقل اقدام به اجرای نمایشهای خود در شهرهایی به جز تهران کردند و اتفاقا تمام آنها با استقبال بسیار خوب دوستداران تئاتر در دیگر استانها مواجه شدند اما هنوز هیچ راهکار قانونی برای این کار وجود ندارد. نکته قابل تامل دیگر در اینباره این است که امروز جامعه تئاتری ما در حالی به دنبال یک راهکار قانونمند برای این مسئله میگردد که در دهههای گذشته اجرای نمایش در دیگر شهرها حتی شهرهای کوچک در سراسر ایران توسط گروههای نمایشی، به ویژه نمایشهایی که توسط اداره تئاتر تولید میشدند، تقریبا یک روال عادی بوده و بسیاری از هنرمندانی که امروز جزو هنرمندان پیشکسوت تئاتر محسوب میشوند بخشی از خاطرات تئاتریشان در سفرهای نمایشی که به شهرهای مختلف داشتند رقم خورده است.
اما در سالهای اخیر به جز گروه آزاد "نمایش زندگی" به سرپرستی جمشید عسگری و مدیریت هنری ابوذر چهلامیرانی که از سال 1376 تاکنون با تولید بیش از 60 نمایش در گونههای کمدی عامهپسند، اجتماعی و مذهبی علاوه بر تهران در دیگر شهرها نیز به طور مستمر نمایشهای خود را اجرا کردند، هیچ گروهی از بدنه اصلی و حرفهای تئاتر تاکنون نتوانستند نمایشهای خود را به صورت مستمر برای اجرا به شهرهای دیگر ایران ببرند. البته در یکی دو سال گذشته هنرمندانی همچون؛ بهاره رهنما، شهابالدین حسینپور، بهرام تشکر و... با رایزنیهایی که به صورت خودجوش با سالنهای نمایش در چند شهر داشتند موفق به اجرای محدود نمایشهای خود در یکی دو شهر شدند اما بودند هنرمندانی مانند محمد یعقوبی نیز که حتی پس از پیشفروش بیش از سههزار بلیط بنابه دلایل نامعلومی که هنوز مشخص نشده نتوانستند در دیگر شهرها اجرا داشته باشند.
در همین راستا، یک سال بعد از آنکه محمد یعقوبی نتوانست نمایش "خشکسالی و دروغ" را در شیراز به روی صحنه ببرد، سال گذشته بهاره رهنما نمایش "با من بستنی میخوری" را که این روزها در سالن گوشه نیاوران روی صحنه برده به مدت 6 شب در شیراز روی صحنه برد که با استقبال خوبی هم روبرو شد و پس از آن این کارگردان در گفتگو با هنرآنلاین از آمادگی خود و گروهش برای اجرا در دیگر شهرها خبر داد.
همچنین اجرای نمایش "دختر یانکی" با کارگردانی بهرام تشکر پس از تهران در شهر بابل، اجرای نمایشهای "تاول"، "چاه"، "سنگ"، "خاکستری" و "خرده روایتهای مچاله شده" با کارگردانی سعید زینالعابدینی در تالارهای نمایشی تهران و بابلسر و اجرای نمایش "بیوههای غمگین سالار جنگ" با کارگردانی شهابالدین حسینپور که پس از اجرا در تهران و شیراز قرار است اردیبهشتماه سال جاری در شاهرود اجرا شود و استقبال بسیار خوب از این نمایش در شیراز بود که انگیزه اجرا برای این گروه در شاهرود را نیز بوجود آورد، از نمایشهایی هستند که بعد موفقیت در تهران به نوعی آن هم به صورت بسیار محدود در شهرهای دیگر روی صحنه رفتند.
در واقع علاوه بر آنکه در تمام شهرها ادارات کل وزارت ارشاد و همچنین انجمنهای نمایش از برگزاری کارگاههای مختلف اموزشی و اجرای نمایش توسط گروههای بومی حمایت میکنند اما با توجه به اینکه عموم گروههای حرفهای تئاتر و همچنین هنرمندان صاحب سبک و شناخته شده تئاتر در تهران هستند و از سویی امکان سفر علاقهمندان در دیگر شهرها برای دیدن نمایشهای روی صحنه در پایتخت کار آسانی نیست، بهتر است مراکزی که در استانها مسئول ارائه مجوز برای اجرای نمایش هستند حداقل تا زمانیکه یک راهکار قانونی برای این امر وجود ندارد حداکثر همکاری را با گروههایی که به صورت خودجوش برای اجرا در شهرستانها اعلام آمادگی کرده و باعث نشود تا همین تعداد گروه نمایشی هم که به اجرا در شهرهایی به جز تهران تمایل دارند، از اجرا در شهرهای دیگر قطع امید کنند.
آنچه به نظر میرسد لازم است که مرکز هنرهای نمایشی هر چه زودتر درباره آن اقدامی عاجل کند، فراهم کردن شرایطی قانونمند برای اجرای گروههای نمایشی است که تمایل به اجرا در دیگر شهرها را دارند، چراکه نبود حمایت قانونی و سیستماتیک از گروههای نمایشی باعث شده که بسیاری از گروهها با موانعی سلیقهای مواجه شده و عملا قید اجرا در دیگر شهرها را بزنند.
نهایتا اینکه ایجاد شرایطی که گروهای نمایشی بتوانند به راحتی و با مجوزهای لازم که مورد تایید مرکز هنرهای نمایشی نیز باشد منفعتی همه جانبه هم برای هنرمندان تئاتری و هم برای دوستداران این هنر در سراسر ایران دارد که بعید است کسی از اهالی هنر و مسئولان با آن منافع آشنا نباشد.
انتهای پیام/32/
حسین سینجلی