الهه عباسی طراح نشان "زیگزاگ"، در رشته مهندسی کشاورزی تحصیل کرده است اما به دلیل آشنایی با خیاطی و علاقه به طراحی لباس به فعالیت در این زمینه مشغول است.
آشنایی شما با طراحی لباس چگونه بود؟
انتخاب رشته تحصیلی من به دلیل اصرار خانواده بر داشتن تحصیلات دانشگاهی بود و با توجه به اینکه در دوره دبیرستان به مدرسه فرزانگان میرفتم خانواده اصرار داشتند درس بخوانم و کار هنری را در حاشیه دنبال کنم. اما در واقع من خود را فارغالتحصیل مدرسه هنری مادر و مادربزرگم میدانم چون آنها از گذشته تا به حال در زمینه خیاطی مشغول بودند و مادرم خیلی صبورانه این کار را به من و خواهرانم یاد داد. شاید آن زمان به این فکر نبود که من بخواهم در آینده این کار را به صورت جدی انجام دهم و فکر میکرد فقط برای علاقه شخصی خود با پارچهها سرگرم میشوم. از بچگی سرگرمی من بازی با نخ و پارچه و دوختن لباس برای عروسکهایم بود. مادرم از من میخواست طرح لباسی را که دوست دارم بکشم تا آن را برایم بدوزد. وقتی روی فرش دراز میکشیدم تا برای خود یا عروسکم لباسی نقاشی کنم، از طرحها و رنگهای فرش یا گلیم الهام میگرفتم و الان هم آن ترکیب بندی رنگی را در کارهایم استفاده میکنم.
کار حرفهای خود را چگونه شروع کردید؟
شاید این کار ناخودآگاه بود و از ابتدا هدفی برای آن نداشتم ولی من در چنین فضایی بزرگ شدم. وقتی بزرگ شدم احساس کردم بین رشتههای هنری، طراحی و دوخت لباس بیشتر مرا راضی میکند، بنابراین تصمیم گرفتم اصولیتر در این زمینه پیش روم و در شناخت طرح و رنگ اطلاعاتی کسب کنم چون ترکیب مناسب طرح و رنگ در کنار دوخت خوب، لباسی برازنده بانوی ایرانی به وجود میآورد. برای شروع کارم تعدادی مانتو بر اساس مدلهایی که در طول این سالها طراحی کرده بودم دوختم و به نمایش گذاشتم.
تا چه حد از فرهنگ و هنر ایران در کارهای خود بهره میگیرید؟
من علاقه زیادی دارم که با توجه به غنی بودن فرهنگ و هنر ایران در کارهایم از طرحهای ایرانی استفاده کنم. ما میتوانیم از رنگها و نقشهای موجود در معماری، کاشیکاری، فرش و ... استقاده کنیم، مثلا رنگ آبی که در کاشیهای ما در کنار سفید و سرمهای استفاده میشود بسیار دلنشین است. هدف من این است که بتوانیم در عین سادگی، فرهنگ ایرانی را در لباسها نشان دهیم. درست است که جامعه ایرانی به سمت مدرن شدن پیش میرود اما بهتر است که مسیر مدرنیته از سنت عبور کند.
از لباسهای محلی هم الگو میگیرید؟
من لباسهای محلی را خیلی دوست دارم اما هنوز اسنادی را که به من کمک کنند تا به شکل ریشهای از آنها استفاده کنم پیدا نکردهام. یکی از معضلات ما در صنعت پوشاک این است که منبعی درباره تاریخ غنی پوشاک ایران وجود ندارد که بتوانیم از آن کمک بگیریم و برای خود من ابهاماتی درباره پیشینه لباس ایرانی وجود دارد. با وجود این حتما از طرحها و رنگهای لباسهای محلی به شکلی که مورد پسند خانمها باشد کمک خواهم گرفت.
برای نشان دادن هویت ایرانی لباس چه راهکارهایی دارید؟
یکی از مشکلات بزرگ ما این است که ابزاری مثل پارچه، نخ، یراق و... که به زیبایی بیشتر کار کمک میکنند در ایران دچار ضعف هستند. صنعت نساجی ما ضعیف است و پارچههایی با طرحهای ایرانی که نشان دهنده هویت فرهنگی کشور ما باشد تولید نمیشود. خود من وقتی برای خرید پارچه میروم بیشتر جذب پارچههای آسیای شرقی میشوم چون مناسب روحیه ما هستند. ای کاش صنعت نساجی ما هم به سمتی میرفت که از نقشها و رنگهای قدیمی خودمان استفاده کرده و پارچههایی مناسب روحیه و هویت ایرانی تولید کند. چه زیبا خواهد بود اگر لباس ما علاوه بر دوخت ایرانی، پارچهای با طرح ایرانی داشته باشد که نشان دهنده هویت ما باشد. مثلا در پارچههای هندی نقش فیل یا چیزهای دیگری را میبینیم که نمادی از آن کشور است و خوب است که در پارچههای ما هم نمادهای ایرانی حضور داشته باشند. موضوع دیگر کیفیت پارچه تولید شده است، وقتی لباسی میدوزید هرقدر کیفیت دوخت آن خوب باشد اگر پارچه مناسبی نداشته باشد زحمات شما هدر رفته و آن لباس دوام زیادی نخواهد داشت.
محصولات خود را چگونه به مشتریها ارائه میکنید؟
در حال حاضر جای ثابتی برای فروش کارهایم ندارم و با چند بوتیک برای عرضه آنها همکاری میکنم و علاوه بر آن نمایشگاههای فصلی هم دارم. البته تصمیم دارم در آینده بخش فروش کار را هم خودم به عهده بگیرم.
برای تولید محصولات با افراد دیگری همکاری میکنید؟
در حال حاضر کار طراحی و دوخت لباسها را خودم به تنهایی انجام میدهم. البته از سلیقه و ایدههای خواهرانم در طراحی آنها کمک میگیرم اما به دلیل کمبود وقت تعداد کارهای تولید شده محدود است و تا به حال نتوانستم تقاضاهای رسیده از شهرستانها را پاسخ دهم. اما تصمیم دارم در آینده کار خود را گسترش دهم و به شهرهای دیگر هم لباس ارسال کنم.
به نظر شما طراحی لباس ایران در چه شرایطی به سر میبرد؟
در حال حاضر افراد زیادی در این زمینه به کار مشغول هستند، اما بیشتر آنها بر اساس علاقه شخصی خود این کار را انجام میدهند و علم یا تجربه کافی در این زمینه ندارند. به نظر من خوب است که این افراد روی رنگها و طرحها شناخت پیدا کنند و یاد بگیرند که چگونه میتوانند آنها را کنار هم بگذارند. برای من گاهی کنار هم قرار دادن رنگها و انتخاب رنگ مناسب برای یک طرح ساعتها زمان میبرد، اما در خیلی از کارهای طراحان توجه به این موضوع را نمیبینیم. من خوشحالم که عده زیادی وارد این کار شدهاند اما بهتر است که این کار اصولیتر پیش رود. طراحان باید دورههای مختلف را بگذرانند و از تجربههای دیگران استفاده کنند. اگر جشنوارههای مختلف و دورههای گوناگون آموزشی برگزار شود حتما به جای خوبی خواهیم رسید.
انتهای پیام/